προσφατες αναρτησεις

Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Διδακτική ιστορία: Ο άγιος στις πόρνες

Από Dogma




Παλαιά συνηθίζαμε, κατά τήν ἑορτή τῶν Θεοφανείων, ν’ ἁγιάζομε τά σπίτια. Κάποια χρονιά ἐπῆγα κ’ ἐγώ κι ἁγίαζα. Χτυποῦσα τίς πόρτες τῶν διαμερισμάτων, μοῦ ἀνοίγανε κι ἔμπαινα μέσα ψάλλοντας «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε…»

Ὅπως πήγαινα στήν ὁδό Μαιζῶνος, βλέπω μία σιδερένια πόρτα. Ἀνοίγω, μπαίνω μέσα στήν αὐλή, πού ἦταν γεμάτη ἀπό μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, καί προχωρῶ στή σκάλα. Ἦταν μία σκάλα ἐξωτερική, πού ἀνέβαινε πάνω καί κάτω εἶχε ὑπόγειο. Ἀνέβηκα τή σκάλα, χτυπάω τήν πόρτα καί παρουσιάζεται μία κυρία. Ἀφοῦ μοῦ ἄνοιξε ἐγώ ἄρχιζα κατά τή συνήθειά μου τό «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε…». Μέ σταματάει ἀπότομα. Ἐν τῷ μεταξύ μέ ἀκούσανε καί δεξιά κι ἀριστερά στό διάδρομο βγαίνανε κοπέλες ἀπό τά δωμάτια. «Κατάλαβα, ἔπεσα σέ οἶκο ἀνοχῆς», εἶπα μέσα μου. Ἡ γυναίκα μπῆκε μπροστά μου νά μ’ ἐμποδίσει.

– Νά φύγεις, μοῦ λέει. Δέν κάνει αὐτές νά φιλήσουν τό Σταυρό. Νά φιλήσω ἐγώ τό Σταυρό καί νά φύγεις, σέ παρακαλῶ.

Ἐγώ τώρα πῆρα σοβαρό καί ἐπιτιμητικό ὕφος καί τῆς λέω:

– Ἐγώ δέν μπορῶ νά φύγω! Ἐγώ εἶμαι παπάς, δέν μπορῶ νά φύγω! Ἦρθα ἐδῶ ν’ ἁγιάσω.

– Ναί, ἀλλά δέν κάνει νά φιλήσουν τό Σταυρό αὐτές.

– Μά δέν ξέρουμε ἄν κάνει νά φιλήσουν τό Σταυρό αὐτές ἤ ἐσύ. Διότι ἄν μέ ρωτήσει ὁ Θεός καί ζητήσει νά Τοῦ πῶ ποιός κάνει νά φιλήσει τό Σταυρό, οἱ κοπέλες ἡ ἐσύ, μπορεῖ νά ἔλεγα : «Οἱ κοπέλες κάνει νά τόν φιλήσουν καί ὄχι ἐσύ. Οἱ ψυχές τους εἶναι πιό καλές ἀπό τή δική σου»

Ἐκείνη τήν στιγμή ἐκοκκίνησε λίγο. Τῆς λέω λοιπόν:

– Ἄσε τά κορίτσια νά φιλήσουν τό Σταυρό.

Τούς ἔκανα νόημα νά πλησιάσουν. Ἐγώ πιό μελωδικά ἀπό πρῶτα ἔψαλλα τό «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε…», διότι εἶχα μία χαρά μέσα μου, πού ὁ Θεός οἰκονόμησε τά πράγματα νά πάω καί σ’ αὐτές τίς ψυχές.

Φιλήσανε ὅλες τό Σταυρό. Ἦταν ὅλες περιποιημένες, μέ τίς πολύχρωμες φοῦστες κ.λπ. Καί τούς εἶπα:

– Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ὁ Θεός μᾶς ἀγαπάει ὅλους. Εἶναι πολύ καλός καί «βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους». Ὅλοι τόν ἔχομε Πατέρα καί γιά ὅλους μας ἐνδιαφέρεται ὁ Θεός. Μόνο νά φροντίσουμε νά Τόν γνωρίσομε καί νά Τόν ἀγαπήσομε κι ἐμεῖς καί νά γίνομε καλοί. Νά Τόν ἀγαπήσετε καί θά δεῖτε πόσο εὐτυχισμένες θά εἶστε.
Κοιτάζανε ἀπορημένες. Κάτι πῆρε ἡ ψυχούλα τους ἡ ταλαιπωρημένη.

– Χάρηκα, τούς λέω τέλος, πού μ’ ἀξίωσε ὁ Θεός νά ἔλθω σήμερα καί νά σᾶς ἁγιάσω. Χρόνια πολλά!

– Χρόνια πολλά, εἶπαν κ’ ἐκεῖνες κι ἔφυγα.

Ἀπό τό βιβλίο: Γ. Πορφυρίου, «Βίος καί Λόγοι» ἔκδ Ι. Μονή Χρυσοπηγῆς Χανῖων

Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Όμως, σου ξέφυγε κουβέντα; Δεν μαζεύεται και αν χύσης ποταμούς δακρύων.


Paulos Papadopoulos
Βέροια, Central Macedonia ·

"Σκεφθήτε πόσες φορές λέμε εμείς κουβέντες στους άλλους. Όλες αυτές θα τις βρούμε στον ουρανό. Κατά κανόνα, όταν πούμε κάτι στον άλλο, δικαιολογούμε τον εαυτό μας λέγοντας: Μα με πρόσβαλε, μα αυτός δεν ακούει, δεν καταλαβαίνει, δεν θέλει.
Όμως, σου ξέφυγε κουβέντα; Δεν μαζεύεται και αν χύσης ποταμούς δακρύων. Είπες στον αδελφό σου, «άντε μωρέ και σύ»; Τελείωσε η υπόθεσις. Χύσε το αίμα σου, κόψε το κεφάλι σου, ο λόγος σου μένει. Γι’αυτό και οι Πατέρες λέγουν: Μέσα μας ας έχωμε πάθη, ας έχωμε όχι μία λεγεώνα, αλλά λεγεώνες σατανάδων που να μας ρίχνουν κάτω και να αφρίζωμε· δεν πειράζει. Η κουβέντα που θα πούμε για τον άλλο είναι χειρότερη! Τις λεγεώνες τις βγάζει ο Χριστός αμέσως και τις πετάει στον κρημνό. Τον λόγο που θα πούμε, δεν μπορεί να τον διορθώση. Ο λόγος γίνεται πουλάκι, «έπεον πτερόεν» και πάει όπου θέλει. Σκορπάει την αμαρτία σου και την αποκαλύπτει σε όλους τους αγίους και σε όλους τους αγγέλους και θα την βρης εκεί πάνω στον ουρανό. Μπορεί να συγχωρεθής γι’αυτό που έκανες, αλλά ο λόγος σου δεν μαζεύεται, ανεβαίνει επάνω. Τον εαυτό σου ύβρισέ τον, μούντζωσέ τον, ό,τι θέλεις κάνε τον, όχι όμως τον άλλον. Αφού δεν έχεις δικαίωμα να σχίζης έναν ξένο χιτώνα, πόσο μάλλον δεν έχεις το δικαίωμα να σχίζης το σώμα του Χριστού. Και ο άλλος είναι μέλος Χριστού".
--------------------
Τα λόγια αυτά είναι του γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου από το βιβλίο "Χαρισματική Οδός". Διαβάζοντάς τα είδα πόσες φορές έκανα αυτό το μεγάλο λάθος, την μεγάλη αυτή αμαρτία και παρεκτροπή. Μίλησα, έγραψα, σχολίασα πληγώνοντας τον άλλον. Ακόμα και άθελά μου να τον πλήγωσα. Όμως τον πλήγωσα. Έσχισα το σώμα του Χριστού. Λάβωσα ένα μέλος του Χριστού. Πρόσβαλα τον ίδιο τον Χριστό. Πόση προσοχή χρειάζεται; Πόση σύνεση πρέπει να έχουμε για να μην ανοίγουμε το στόμα μας έτσι εύκολα λέγοντας κουβέντες απρεπείς, υβριστικές, με "ύφος αυθεντίας", με αλαζονεία, με ειρωνεία; Θέλει προσπάθεια, ταπείνωση, πνευματική εγρήγορση.
--------------------
Το ότι το έχουμε κάνει όλοι -και πολλές φορές- δεν αμνηστεύει την αμαρτία μας, ούτε την κάνει "μικρή" επειδή γίνεται ακόμα και σε καθημερινή βάση. Βλέπεται ο γέροντας Αιμιλιανός τονίζει ότι οι Άγιοι Πατέρες μας είναι πιο ελαστικοί στα πάθη που έχουμε μέσα μας παρά στον αδιάκριτο λόγο που θα ξεστομίσουμε στον αδελφό μας.
--------------------
Θα πει κάποιος: "Τότε καλύτερα να μην μιλάμε καθόλου, διότι ως άνθρωποι σίγουρα πάνω σε μια συζήτηση θα μας ξεφύγει και κάποιος τέτοιος λόγος". Όντως αδελφοί, ας μην μιλούμε καθόλου κι ας ζούμε μέσα στον κόσμο. Ας μην ανοίγουμε το στόμα μας, εκτός κι αν έχουμε να πούμε κάτι καλύτερο από την σιωπή. "Εκ του περισσεύματος της καρδίας λαλείν" είπε ο Χριστός.
--------------------
Αμάρτησε μόνος σου. Είναι μικρότερο κακό από το να μιλήσεις άσχημα σε κάποιον. Την αμαρτία που έκανες μόνος σου την εξομολογείσαι και συγχωρείσαι. Τελείωσε η υπόθεση. Όμως, όταν μιλήσεις στον άλλον άσχημα ακόμα κι αν της εξομολογηθείς, ακόμα κι αν έχεις μετανοήσει βαθιά, δυστυχώς μένει στην καρδιά του άλλου και ίσως και σε άλλους που ήτανε παρόν.
--------------------
Γι'αυτό ας πάρουμε τα μέτρα μας, αφού ξέρουμε ότι είμαστε επιρρεπής. Ας κόψουμε την πολυλογία, την αργολογία κι ας βλέπουμε πλέον τους άλλους ως μέλη Χριστού.