προσφατες αναρτησεις

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2015

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ


pnevmatikos-porfiriou-1 








































Μεγάλη ήταν η ευλογία για όλους τους χριστιανούς, όπου γης, η αγιοκατάταξη πριν από δύο χρόνια των σύγχρονων Αγίων της Εκκλησίας, γερόντων Παϊσίου και Πορφυρίου.

Καθ' όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωή τους προσπάθησαν να ακολουθήσουν τα βήματα του Χριστού.

Δεν διαμαρτυρήθηκαν ούτε λύγισαν από τις δυσκολίες, τις κακουχίες και τις ασθένειες. Αντιθέτως, αγκάλιασαν όλους τους ανθρώπους που πήγαιναν να τους δουν από κοντά, να μιλήσουν μαζί τους, για να πάρουν δύναμη και να σηκώσουν τον δικό τους σταυρό.

Στην περίπτωση του Αγίου Πορφυρίου, γνωρίζουμε ότι από μικρή ηλικία αφιερώθηκε στον Θεό πηγαίνοντας στο Περιβόλι της Παναγίας, στο Αγιο Ορος.

Ωστόσο δεν είναι ευρύτερα γνωστό το γεγονός ότι ο Αγιος Πορφύριος είχε ως πνευματικό πατέρα μια ξεχωριστή προσωπικότητα, τον π. Αντώνιο Γκίκιζα.

Ο ευλαβής αυτός κληρικός γεννήθηκε στο Κρανίδι Αργολίδας στις 7 Ιανουαρίου 1910 και εκοιμήθη στην Αθήνα, σε ηλικία 89 ετών, στις 30 Σεπτεμβρίου 1999.

Εμενε ως ασκητής σε ένα υπόγειο διαμέρισμα επί της λεωφόρου Αλεξάνδρας, υπομένοντας καρτερικά και με δύναμη ψυχής τα χτυπήματα που προέρχονταν από μακρόχρονη ασθένεια.

Ο π. Αντώνιος διακόνησε στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, στο Κερατσίνι. Οι ακαδημαϊκές γνώσεις του ήταν αξιοθαύμαστες όχι μόνο για την εποχή όπου έζησε αλλά και για σήμερα. Κατείχε τέσσερα πτυχία και γνώριζε έξι ξένες γλώσσες!

Χάρη στο μορφωτικό επίπεδό του και στις ικανότητές του, υπηρέτησε ως νομικός (ήταν, μεταξύ άλλων, και πτυχιούχος Νομικής) στο αντίστοιχο γραφείο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

Η γνωριμία του με τον γέροντα -και μετέπειτα Αγιο της Εκκλησίας- Πορφύριο έγινε όταν υπηρέτησε για μικρό χρονικό διάστημα ως ιεροκήρυκας στην Κύμη Ευβοίας.

Χαρακτηριστικό δείγμα της μεγάλης πνευματικότητάς του ήταν ότι δεν δέχτηκε ποτέ τα υψηλά αξιώματα τα οποία του προτάθηκαν.

Βεβαίως, επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο, ο π. Αντώνιος Γκίκιζας είχε πνευματικό πατέρα μια άλλη οσιακή μορφή, τον π. Παύλο Νικηταρά από το Κρανίδι, με καταγωγή από τη γνωστή οικογένεια των γενναίων πολεμιστών του 1821.

Επίσης, όταν ακόμη ήταν μικρό παιδί, γνώρισε τον Αγιο Νεκτάριο, για τον οποίο έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια.
Ο π. Αντώνιος, μετά την κοίμησή του, ετάφη στον Ναό του Αγίου Αντωνίου, στην Αχλαδερή Ευβοίας, εκεί όπου το 2001 χτίστηκε η φερώνυμη μονή.

Η «Ορθόδοξη Αλήθεια» φέρνει αποκλειστικά στο φως σκέψεις, διδάγματα και ξεχωριστές εμπειρίες, τις οποίες έζησε ο π. Αντώνιος Γκίκιζας και μοιράστηκε με ανθρώπους που είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν μαζί του.

Μεταξύ άλλων, ο ίδιος αναφέρεται στο πώς θα γνωρίσουμε τον Χριστό, στη σημασία της μετάνοιας και της ταπείνωσης, ενώ υπογραμμίζει ότι στην εποχή μας κυριαρχούν ο εγωισμός, η εμπάθεια και η αμαρτία.

Για το πώς θα γνωρίσουμε τον Χριστό: «Χρειάζεται μόνωση, λατρεία στον Θεό, τους Αγίους και αγγέλους. Εχουμε τον ίδιο προορισμό με τους αγγέλους, να δοξολογούμε τον Θεό. Υπάρχει ο γήινος και ο αόρατος κόσμος, δεν έχει αρχή και τέλος ο αόρατος (κόσμος). Ο γήινος κόσμος αυτοκαταστρέφεται, επειδή οι άνθρωποι έχουν πιστέψει ότι δεν υπάρχει αόρατος κόσμος. Ο Χριστός θα τους δείξει και θα πιστέψουν όσοι είναι καλοπροαίρετοι. Δεν υπάρχει νύχτα στον Θεό, μόνο ευφροσύνη φωτός. Η δόξα είναι το κυριότερο στον αόρατο κόσμο…»

Για την προσευχή και την ταπείνωση: «Καταργείται ο χρόνος σ' αυτούς που προσεύχονται. Τα πάντα και εν πάσι Χριστός, παρελθόν, παρόν και μέλλον δεν υπάρχει στον ουρανό. Οσο ταπεινωνόμαστε τόσο προσελκύουμε τη χάρη, κατά χάριν να επικοινωνούμε με την άκτιστη ενέργεια του Θεού… Ο Θεός είναι παρών είτε το ξέρουμε είτε δεν το ξέρουμε. Με τη σιωπή, πιο καλά».

Για την πίστη στον Θεό: «Οποιος πιστεύει τον επισκέπτεται ο Θεός διά του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός θα μπει στην ψυχή, θα Του κάνουμε τραπέζι και θα μας μεταδώσει την ουράνια βασιλεία».

Για την αξία της μετάνοιας: «Η μετάνοια εξασφαλίζει την παρουσία του Αγίου Πνεύματος. (Η ψυχή μας) γίνεται ναός της θεότητος όταν μετανοήσει. Οταν πιστεύουμε, δεν υπάρχει θάνατος. Του ορατού κόσμου η δόξα είναι θάνατος».

ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

«Ο εγωισμός, το συμφέρον, η εμπάθεια, η αμαρτία, τρομερό πράγμα, αυτά κυριαρχούν. Με την αμαρτία εισχωρούν τα δαιμόνια μέσα μας και μας σκοτώνουν. Παραμονεύει ο θάνατος. Με τη βαθιά μετάνοια δεν θα εισχωρούν τα δαιμόνια μέσα μας… Να προσευχόμαστε να μας δίνει ο Θεός μετάνοια, γιατί είναι δώρον Θεού. Κυοφορία πνευματική είναι η μετάνοια. Οπως η γυναίκα, όταν γεννήσει, έχει μεγάλη χαρά, έτσι και στην πνευματική ζωή, όταν έρθει το άκτιστον (βρέφος) της Θεοτόκου. Σ' αυτό συντελεί η μετάνοια. Συγγενεύουμε με την Παναγία. Πρέπει να περιμένουμε την εξ ουρανού κυοφορίαν. Συμμόρφωση του Θεού εντός ημών είναι δύσκολο, είναι δύσκολο, αλλά ο άνθρωπος αξίζει περισσότερο από όλο τον κόσμο… Εμβάθυνση στην ταπείνωση. Για την είσοδό μας στον ουράνιο κόσμο είναι απαραίτητος η μετάνοια…»

 Του Βασίλη Σπυρόπουλου – Από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια που κυκλοφορεί κάθε Τετάρτη

Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου



    Μερικοί μοχθούν σ΄ όλη τους τη ζωή για να μάθουν τι υπάρχει στον ήλιο ή στη σελήνη ή κάτι παρόμοιο, αλλ' αυτά δεν ωφελούν την ψυχή.
     Αν όμως προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε τι υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, τότε θα βλέπαμε στην ψυχή του αγίου τη βασιλεία των ουρανών, ενώ στην ψυχή του αμαρτωλού σκοτάδι και κόλαση. 
      Και είναι ωφέλιμο να το ξέρουμε, γιατί θα είμαστε αιώνια είτε στη βασιλεία είτε στην κόλαση.

Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου .

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2015

Οσίου Εφραίμ του Σύρου. Για την αγάπη. Για εκείνους που δεν έχουν αγάπη.


Για την αγάπη.

Είναι μακάριος ο άνθρωπος εκείνος που έχει αγάπη Θεού, γιατί περιφέρει με την παρουσία του τον Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη, και αυτός που μένει μέσα στην αγάπη, μένει « ἐν τῶ Θεῶ». Εκείνος που έχει αγάπη υπερέχει, με τη βοήθεια του Θεού, από όλους. Εκείνος που έχει αγάπη δε φοβάται, διότι η αγάπη βγάζει έξω από την ψυχή το φόβο.
Εκείνος που έχει αγάπη δεν αποστρέφεται ποτέ κανέναν, ούτε μικρό, ούτε μεγάλο, ούτε ένδοξο, ούτε άδοξο, ούτε φτωχό, ούτε πλούσιο, αλλά γίνεται ακάθαρτο αποσπόγγισμα όλων. Όλα τα σκεπάζει, όλα τα υπομένει. Εκείνος που έχει αγάπη δεν αλαζονεύεται εναντίον κάποιου, δεν ξιππάζεται, κανέναν δεν κακολογεί, αλλά και αυτούς που κακολογούν τους αποφεύγει.
Εκείνος που έχει αγάπη δε σκέφτεται με πανουργία, δε θέλει να υποσκελίσει, ούτε υποσκελίζει τον αδελφό.
Εκείνος που έχει αγάπη δε ζηλεύει, δε φθονεί, δεν κατατρέχει, δε χαίρεται με την πτώση των άλλων, δεν εξευτελίζει αυτόν που έπεσε σε σφάλμα, αλλά τον συλλυπείται και τον συμπαραστέκεται και τον ανακουφίζει, δεν παραβλέπει τον αδελφό στην ανάγκη του, αλλά τον συμπαραστέκεται, και πεθαίνει μαζί του.
Εκείνος που έχει αγάπη εκτελεί το θέλημα του Θεού, και είναι μαθητής του, διότι ο ίδιος ο καλός μας Δεσπότης είπε « Από αυτό θα ξέρουν όλοι ότι είστε μαθητές μου, αν αγαπάτε ο ένας τον άλλο». Εκείνος που έχει αγάπη ποτέ δεν αποκτά κάτι για τον εαυτό του, δε θεωρεί τίποτε δικό του, αλλά όλα όσα έχει τα προσφέρει κοινά σε όλους. Εκείνος που έχει αγάπη κανέναν δε θεωρεί ξένο, αλλά όλους τους έχει δικούς του.

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ !


"Ο άνθρωπος καλλιεργώντας την αρετή συνειδητοποιεί το βάθος της αμαρτίας, και όχι το ανάποδο".*Ο ταπεινός καταλαβαίνει...
Δημοσιεύτηκε από Paulos Papadopoulos στις Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015


"Ο άνθρωπος καλλιεργώντας την αρετή συνειδητοποιεί το βάθος της αμαρτίας, και όχι το ανάποδο".*

Ο ταπεινός καταλαβαίνει την βλάβη της υπερηφανείας.
Ο ανεξίκακος καταλαβαινει την αστοχία της μνησικακίας.
Ο εγκρατης καταλαβαίνει την ρυπαρότητα της πορνείας.
Ο ελεήμων καταλαβαίνει την αιχμαλωσία της φιλαργυρίας.
Αυτός που γεύεται την θεία παρηγορία καταλαβαίνει την δυστυχία που φέρνει η ελπίδα μονάχα στην ανθρώπινη παρηγοριά.
Η αρετή φωτίζει τον άνθρωπο να εννοήσει το μέγεθος της αμαρτίας.
Το φως σε κάνει να συνειδητοποιείς τί είναι το σκοτάδι.
Το να ορθοτομείς τον λόγο της Αληθείας με την ζωή σου, σε κάνει να βλέπεις την πλάνη και να την χαστουκίζεις όπως έκανε ο Άγιος Νικόλαος. 
Χαστούκισε τον Άρειο από αγάπη στην Α' Οικουμενική Σύνοδο. Δεν τον χάιδεψε, δεν είπε "δεν πειράζει ας λέγει τις πλάνες του". 
Τον χαστούκισε βλέποντας το πλάσμα του Θεού να παρασύρεται απο την οξύτητα του νού του, από τις γνώσεις του, από τον εγωισμό του σε δρόμους ψεύδους και αυτοκαταστροφής. Χαστούκισε τον Άρειο διότι είδε να κινδυνεύει το ποίμνιο, ο πιστός λαός του Θεού.
Όποιος αγαπά δεν είναι μόνο χάδια. Η πραγματική αγάπη θέλει την ένωση με τον Θεό, ακριβώς ότι θέλει και ο Κύριος. "πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν". (Α' Τιμόθεον 2,4)
Η αγάπη για να είναι αληθινή θα πρέπει να ορθοτομεί -με την παρουσία της- την αλήθεια, αλλιώς είναι μάταια, πονηρή, εμπαθης, ανάπηρη.
*Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ


Πέμπτη, 3 Δεκεμβρίου 2015

Η θεραπεία της ψυχής κατά τον αγιο γέροντα Πορφύριο

Σ’ ἕνα πνευματικό του τέκνο εἶπε ὁ Γέροντας: «Σοῦ ἔχει δώσει πολλά χαρίσματα ὁ Θέος. Σέ προίκισε μέ δῶρα σπάνια. Τό νιώθεις; Νά Τόν εὐχαριστεῖς συνεχῶς καί νά ταπεινώνεσαι στήν Ἀγάπη Του. Παρακάλει τόν Θεό, νά σοῦ στείλει τήν ἁγία ταπείνωση. Ὄχι αὐτή πού λέει, εἶμαι τελευταῖος, εἶμαι τιποτένιος. Αὐτή εἶναι σατανική ταπείνωση. Ἡ ἁγία ταπείνωση εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ». «Η θεραπεία της ψυχής κατά τον Γέροντα Πορφύριο»

Δημοσιεύτηκε από Antipas Nikitaras στις Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

Τετάρτη, 2 Δεκεμβρίου 2015

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ


Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2015

ΑΓΑΠΗ - ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ

Τα πάθη είναι παράσιτα που εμποδίζουν την θεία επικοινωνία. Αν δεν φύγουν τα παράσιτα, πώς θα μπορέση ο άνθρωπος να επικοινωνήση με τον Θεό; Έτσι και για να δικτυωθούμε με τον Θεό, πρέπει να συντονίσουμε τον πομπό μας στην αγάπη και τον δέκτη μας στην ταπείνωση, για να μας ακούη ο Θεός και να Τον ακούμε, γιατί σ’ αυτήν την συχνότητα εργάζεται ο Θεός: Αγάπη‐Ταπείνωση. Ο άνθρωπος πρέπει να εργασθή, όσο μπορεί, ώστε να πιάση την συχνότητα αυτή. Τότε θα έχη επαφή με τον Θεό και ο νούς του θα είναι συνέχεια στον Θεό. Εύχομαι να αποκτήσετε αυτήν την θεία επαφή. Αμήν. Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής»

Δημοσιεύτηκε από Antipas Nikitaras στις Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2015

. ΔΏΣΕ ΜΟΥ ΔΎΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΈΧΩ ΑΥΤΆ ΠΟΥ ΜΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙΣ,


Φίλοι μου και αδερφοί μου, καλησπέρα σας... Τα στάδια της ζωής μας είναι πολλά και δύσκολα. Όταν έρχονται στη ζωή μας πρ...

Δημοσιεύτηκε από Πατήρ Αντώνιος στις Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2015

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος(27.12.1930-10.11.1989).26 χρόνια από την κοίμησή του

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος(27.12.1930-10.11.1989).26 χρόνια από την κοίμησή τουhttp://proskynitis.blogspot.gr/2011/11/27121930-1011198922.html

Posted by Γεώργιος Κονισπολιάτης on Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

ΟΜΑΔΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΑΣ ΔΙΑΒΑΣΟΥΜΕ ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΜΑΖΙ 
------------------
Ιερεύς:
Ευλογητός ο Θεός ημών, πάντοτε νυν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων.
Ο αναγνώστης: Αμήν.
Ο Ιερεύς:
Δόξα σοι ο Θεός η ελπίς ημών, δόξα σοι.
Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε το Πνεύμα της αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών.
-----------------
Άγιος ο Θεός, άγιος Ισχυρός, άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς (τρις)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι. Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Ο Αγιος Wilfrid της Υορκης


ΤΙΜΑΤΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΤΗΝ 12 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
      Ο  Αγιος Wilfrid (αρχικά γράφονταν Wilfrith?..  γεννηθηκε το 633 η΄634 - εκοιμηθη το 709.  Γεννήθηκε στο (Νορθούμπριαν)  Northumbrian , ανηκε σε  οικογενεια  ευγενων, εισήλθε στο  μοναχισμο απο  την  εφηβικη του  ηλικια. 

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου εν Βλαχέρναις


"Ἄγγελοι οὐρανόθεν, καὶ βροτῶν πλήθη γῆθεν, συμφώνως ἀνυμνήσωμεν πόθῳ, τὴν ὑπέρφωτον Σκέπην Μητρὸς Θεοῦ, ἣν Ἀνδρέας ὁ κλεινὸς κατεῖδε, καὶ πρὸς αὐτὴν ἐφύμνια προσείπωμεν ἀναβοῶντες,

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Προσευχή στο Θεό του παντός


Προσευχή στο Θεό του παντός
Του Αγίου Συμεών του νέου θεολόγου.
Κυριε  Ιησου Χριστε 
 Σ' ευχαριστώ, που έγινες ένα πνεύμα μαζί μου ασυγχύτως,
ατρέπτως κι αναλλοιώτως,Θεέ του παντός,
κι” έγινες για χάρη μου τα πάντα σε όλα:
Τροφή ανεκλάλητη που ποτέ δεν τελειώνει,
που ξεχύνεται ακατάπαυστα από της ψυχής μου τα χείλη
και πλούσια αναβλύζει απ” την πηγή της καρδιάς μου.
Ένδυμα, που αστράφτει και καταφλέγει τους δαίμονες.
Κάθαρση, που με πλένεις με τ” άφθαρτα κι” άγια δάκρυα
που η παρουσία Σου χαρίζει σ” όσους επισκεφθείς.
Σ” ευχαριστώ, γιατί για χάρη μου έγινες ανέσπερο φως
και ήλιος αβασίλευτος, που δεν έχεις πού να κρυφτείς,
αφού γεμίζεις με τη δόξα Σου τα σύμπαντα.
Ποτέ δεν κρύφτηκες από κανένα αλλ” εμείς κρυβόμαστε
πάντοτε από Σένα, μη θέλοντας να’ρθούμε κοντά Σου.
Μα πού να κρυφτείς αφού πουθενά δεν υπάρχει τόπος
για την κατάπαυσή Σου;
Και γιατί να κρυφτείς Εσύ Κυριε που δεν αποστρέφεσαι κανένα
ούτε κανένα ντρέπεσαι;
Και τώρα, σε ικετεύω, Δέσποτά μου,
έλα να στήσεις τη σκηνή Σου στην καρδιά μου,
να κατοικήσεις και να μείνεις εντός μου
αχώριστος κι ενωμένος μέχρι τέλους με μένα τον δούλο Σου,
Αγαθέ, για να βρεθώ κι” εγώ στην έξοδό μου
κι έπειτα απ” αυτήν στους αιώνες κοντά Σου Αγαπημένε,Κυριε,
και να βασιλέψω μαζί Σου
Θεέ του παντός! Αμην.

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

Παρασκευή, 4 Σεπτεμβρίου 2015

H αγράμματη γιαγιά που έφθασε στη θέωση!

H αγράμματη γιαγιά που έφθασε στη θέωση!4"Στο μεταξύ, το 1963, λίγο μετά την αναχώρηση τού πατέρα για το Όρος ανήμερα ...

Posted by Γιαννης Σπανος on Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΣΙΟΥ ΤΥΧΩΝΟΣ ΖΑΝΤΟΣΚ



Αναστεναγμοί της αμαρτωλής ψυχής προς τον Χριστόν Υιόν του Θεού.
«Εξάγαγε εκ φυλακής την ψυχήν μου του εξομολογήσασθαι τω ονόματί σου».
Ιησού Υιέ Θεού, ελέησόν με.
Έλξε με για να σε πλησιάσω.
Είμαι κρατούμενος στη φυλακή, Κύριε, και με περιβάλλει το σκοτάδι. Είμαι δεμένος με πολλά δεσμά σιδερένια και δεν έχω ανακούφιση. Λύσε τα δεσμά μου, για να καταστώ ελεύθερος. Δίωξε το σκοτάδι, για να δω το Φως σου. Εξάγαγέ με από τη φυλακή για να σε πλησιάσω.
Δώσε μου τα ώτα να σε ακούω.
Δώσε μου τους οφθαλμούς να σε βλέπω.
Δώσε μου τη γεύση να σε γευτώ.
Δώσε μου την όσφρηση να σε οσφραίνομαι.
Δώσε μου τα πόδια να έρθω σ' Εσένα.Δώσε μου τα χείλη να μιλάω για Σένα.
Δώσε μου την καρδιά να σε φοβάμαι και να σε αγαπώ.
«Οδήγησόν με, Κύριε, τη οδώ σου και πορεύσομαι εν τη αληθεία σου».
Επειδή είσαι η οδός, η αλήθεια και η ζωή.
Πάρε από μένα το δικό μου και δώσε μου το θέλημά σου να ποιώ το θέλημά σου το αγαθό.
Πάρε από μένα το παλαιό και δώσε μου το καινούργιο.
Πάρε από μένα την καρδιά την πέτρινη και δώσε μου την καρδιά την σάρκινη, που θα σε αγαπάει,
θα σε τιμάει,
θα σε παρακολουθεί.
Δώσε μου οφθαλμό να δω την ταπείνωσή σου, για να την παρακολουθήσω.
Δώσε μου οφθαλμό να δω την πραότητα και την υπομονή σου, για να τις παρακολουθήσω.
Πες λόγο και θα γίνουν τα πάντα.
Επειδή ο λόγος σου είναι πράξη.
«Πιστεύω, βοήθει μου τη απιστία».

Άγιος Τύχων Επίσκοπος Ζαντόνσκ (Εορτάζει στις 13 Αυγούστου εκάστου έτους).

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΥΘΑΛΙΑ !



 Holy Martyr Eulalia of Barcelona (303)
August 22

She was born of Christian parents in Barcelona, and dedicated herself to a life of holiness, taking Christ as her bridegroom.

 When the persecutor Dacian came to BarcelonaEulalia secretly left her parents' house by night and came before Dacian, denouncing him in front of many witnesses as a murderer of the innocent, and publicly confessing her faith in Christ.

 The wicked Dacian had her stripped and beaten, then tied to a tree in the form of a cross, and ordered that her flesh be burned with torches. When her torturer mockingly asked 'Where is your Christ to save you?' she answered 'He is here with me; you cannot see Him because of your impurity.'

 When the holy Eulalia died at last under torture, the people saw a white dove fly from her mouth. An unseasonable snowstorm then covered her naked body like a white garment.


Sources: Ancient Faith Radio
                    http://ancientfaith.com/

Παρασκευή, 21 Αυγούστου 2015

ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΡΑΜΑΣ κ. ΠΑΥΛΟΥ

09 10 2005.Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΔΡΑΜΑΣ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΟ ΝΑΟ ΑΘΗΝΩΝ.ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΕΛΕΣΕ Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ.


Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ Ο ΝΕΑΠΟΛΙΤΗΣ , ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ !



Άγιος Θεοχάρης 20 Αυγούστου 
 Ο Άγιος Θεοχάρης ο Νεαπολίτης (Νεβσεχηρλής), είναι νεομάρτυρας της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και μαρτύρησε στις 20 Αυγούστου 1740 στη Νεάπολη (Νέβσεχιρ) της ανατολικής Μικράς Ασίας. Ο Θεοχάρης ήταν ορφανός από γονείς. Γύρω στο 1740 το Οθωμανικό κράτος βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση

Τετάρτη, 19 Αυγούστου 2015

Θα Βοηθησει ο Θεος ....


Θαύματα Γέροντα Ἀμφιλοχίου τῆς Πάτμου

Θαύματα Γέροντα Ἀμφιλοχίου τῆς Πάτμου

Κι’ ένα συγκεκριμένο θαύμα θεραπείας αρρώστο: Στον Πειραιά μία Πατμία, η Νίκη Τραχανίδου, το γένος Γαμπιεράκη, είχε ακούσει για την αγιότητα του και είχε προμηθευθεί λάδι από την κανδήλα π’ άναβε στον τάφο του Γέροντα και με ευλάβεια το φύλαγε στο εικονοστάσι της. 
Αυτή συνήθιζε να κάνει συγκέντρωση ορισμένων ευλαβών γυναικών στο σπίτι της και να διαβάζουν θρησκευτικά βιβλία και να ψάλλουν την παράκληση προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Μία από αυτές τις κυρίες, η κ. Ελένη Σακαλή κάτοικος Πειραιώς, οδός Π… Κερατσινίου, στο πέλμα της είχε όγκο και οι γιατροί της συνέστησαν εγχείρηση, διότι διαφορετικά ο όγκος θα πάθαινε εξαλλαγή και θα κινδύνευε να χάσει το πόδι της.
Η Πατμία της έδωσε το φάρμακο, το λάδι του Γέροντα, και ψάλλοντας το απολυτίκιο,
«Νεκταρίου τον Φίλον και Πατμίων το καύχημα δεύτε πάντες, τιμήσωμεν, ορφανών τον προστάτην, μοναζόντων το στήριγμα. Αμφιλόχιε όσιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ υπέρ των ψυχών ημών» -άλειψε τον όγκο που σε λίγες μέρες υπεχώρησε. Ξαναπήγε στους γιατρούς και αυτοί δεν πίστευαν πως διαλύθηκε ο όγκος. Βεβαίωναν ότι πράγματι κάποιο θαύμα έγινε. Και τότε ομολόγησε πως θεραπεύθηκε με το λάδι ενός αγιασμένου ανθρώπου, του Γέροντα Αμφιλόχιου. Λίγες ημέρες μετά την θεραπεία βλέπει στον ύπνο της τον Γέροντα και της λέει:

«Εγώ σε βοήθησα και έγινες καλά. Τώρα πρέπει να πας στην Πάτμο όπου ευρίσκομαι και να με ευχαριστήσεις και να πεις ότι είμαι άγιος, γιατί δεν πιστεύουν στην αγιότητά μου».

Η αδελφή Ευφροσύνη με βεβαίωσε ότι όταν πήγε να ασπασθεί τον τάφο του Γέροντα, αισθάνθηκε τέτοια ευωδία, ώστε στην συνείδησή της στέκει σαν ένας πατερικός άγιος, ο οποίος πράγματι έχει αγιάσει.

Ένα άλλο πνευματικό του τέκνο, η κ. Μ.Κ. μου διηγήθηκε ότι τον Νοέμβριο του 1954 επισκέφθηκε τον Γέροντα στην Πάτμο και την φιλοξένησε στο ι. Κοινόβιο του Ευαγγελισμού. Επί δύο ημέρες παρέμεινε στον πύργο τους Μοναστηριού· την τρίτη ημέρα ο αείμνηστος επέμενε να μη κοιμηθεί πλέον στο μέρος αυτό, πράγμα που έγινε. Την νύκτα εκείνη έπεσε ακριβώς στο κρεββάτι κεραυνός.

Μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο γεγονός η σωτηρία ενός ανθρώπου με την επιμονή του πνευματικού πατρός;
Πηγή: αρχιμ. Παύλου Νικηταρά, Γέροντας Αμφιλόχιος, Εκδόσεις Ιερού Κελλίου Αγίων Θεοδώρων Άγιον Όρος, Στ΄ Έκδοσις 1999.
Πηγή: diakonima.gr

Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ



ΠΡΟΣΕΥΧΗ  ΣΤΗΝ  ΠΑΝΑΓΙΑ 
Συ βοηθός αμαρτωλών, παράκλησις πασχόντων,
Συ ορφανών αντίληψις, ενίσχυσις καμνόντων.
Χειμαζομένων ει λιμήν, πτωχών παρηγορία,
αβοηθήτων δύναμις, χηρών παραμυθία.


Συ ευσεβών το στήριγμα, ελπίς απηλπισμένων,
των εναθλούντων έρεισμα, χαρά των τεθλιμμένων.
Συ σκέπη και αντίληψις των Σοι καταφευγόντων,
Συ ει στερέωμα πιστών, ρύστις κινδυνευόντων.


Σην κραταιάν αντίληψιν παράσχου μοι, Κυρία,
επί την Σην ενίσχυσιν θαρρώ, ω Παναγία.
Συ σκέπε, φρούρει, φύλαττε, από παντώς κινδύνου,
Συ των παγίδων ρύσαι με του δυσμενούς εκείνου.


Συ μοι γενού βοήθεια, σθένος και προστασία,
Συ μοι, Παρθένε, άχραντε, γενού μοι σωτηρία.
Σε δυσωπώ μεσίτευσον προς λύσιν οφλημάτων
τω Σω Υιώ και άφεσιν πολλών πλημμελημάτων,


Κόρη σεμνή, Βασίλισσα, κόσμου η σωτηρία.
Συ έσο μοι παράκλησις, χαρά, παραμυθία,
ίνα απαύστως εν χαρά υμνώ το όνομά Σου,
και ψαλλων μεγαλύνω Σε και τα θαυμάσιά Σου.Αμήν!

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Πνευματικοί Λόγοι: Μνήμη της Οσίας Φεβρωνίας (25 Ιουνίου)



Αρνούμενη τις δελεαστικές υποσχέσεις του έπαρχου Λυσίμαχου, που ήθελε να την κάνει σύζυγό του και τις απειλές και τα βασανιστήρια που ακολούθησαν, έμεινε μέχρι τέλους πιστή στον Χριστό, αντλώντας θάρρος και δύναμη από το Πανάγιο Πνεύμα. Τελικά δέχτηκε μαρτυρικό θάνατο με ξίφος παραδίδοντας τη ψυχή της στον Κύριο Ιησού Χριστό.


Πνευματικοί Λόγοι: Μνήμη της Οσίας Φεβρωνίας (25 Ιουνίου): Η αγία μας Εκκλησία τιμά σήμερα τη μνήμη της οσίας Φεβρωνίας και του αγίου μάρτυρα Ορεντίου καθώς και των έξι αδελφών του, που ήσαν στρατι...

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Χαιρετισμοι της Θεοτοκου


ΣΤΑΣΙΣ Α'
γγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τὴ Θεοτόκω τὸ Χαῖρε (γ') καὶ σὺν τὴ ἀσωμάτω φωνή, σωματούμενόν σε θεωρῶν Κύριε, ἐξίστατο καὶ ἵστατο, κραυγάζων πρὸς αὐτὴν τοιαῦτα.
Χαῖρε, δι' ἦς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει,
χαῖρε, δι' ἦς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.
Χαῖρε, τοῦ πεσόντος , Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις,
χαῖρε τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.
Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοίς,
χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καὶ Ἀγγέλων ὀφθαλμοίς.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα,
χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.
Χαῖρε, ἀστὴρ ἐμφαίνων τὸν Ἥλιον,
χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.
Χαῖρε, δι' ἦς νεουργεῖται ἡ κτίσις,
χαῖρε, δι' ἦς βρεφουργεῖται Κτίστης.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Βλέπουσα ἡ Ἁγία, ἑαυτὴν ἐν ἁγνείᾳ, φησὶ τῶ Γαβριὴλ θαρσαλέως. Τὸ παράδοξόν σου τῆς φωνῆς, δυσπαράδεκτόν μου τῇ ψυχῇ φαίνεται, ἀσπόρου γὰρ συλλήψεως τήν κύησιν πῶς λέγεις; κράζων, Ἀλληλούϊα.
Ἀλληλούϊα.

Γνῶσιν ἄγνωστον γνῶναι, ἡ Παρθένος ζητοῦσα, ἐβόησε πρὸς τὸν λειτουργοῦντα: Ἐκ λαγόνων ἀγνῶν, Υἱὸν πῶς ἐστι τεχθῆναι δυνατόν, λέξον μοί. Πρὸς ἣν ἐκεῖνος ἔφησεν ἐν φόβῳ , πλὴν κραυγάζων οὕτω,
Χαῖρε, βουλῆς ἀπορρήτου μύστις,
χαῖρε, σιγῆς δεομένων πίστις.
Χαῖρε, τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τὸ προοίμιον,
χαῖρε, τῶν δογμάτων αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον.
Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι ' ἦς κατέβη ὁ Θεός,
χαῖρε γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν,
Χαῖρε, τὸ τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα,
χαῖρε, τὸ τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα,
Χαῖρε, τὸ Φῶς ἀρρήτως γεννήσασα,
χαῖρε, τὸ πῶς μηδένα διδάξασα.
Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν.
χαῖρε, πιστῶν καταυγάζουσα φρένας.
Χαῖρε, Νὕμφη ἀνύμφευτε.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Δύναμις τοῦ Ὑψίστου, ἐπεσκίασε τότε, πρὸς σύλληψιν τὴ Ἀπειρογάμω. καὶ τὴν εὔκαρπον ταύτης νηδύν, ὡς ἀγρὸν ὑπέδειξεν ἡδὺν ἅπασι, τοὶς θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν, ἐν τῷ ψάλλειν οὕτως. Ἀλληλούϊα.
Ἀλληλούϊα.

χουσα θεοδόχον, ἡ Παρθένος τὴν μήτραν, ἀνέδραμε πρὸς τὴν Ἐλισάβετ, τὸ δὲ βρέφος ἐκείνης εὐθύς, ἐπιγνὸν τὸν ταύτης ἀσπασμόν, ἔχαιρε! καὶ ἅλμασιν ὡς ἄσμασιν, ἐβόα πρὸς τὴν Θεοτόκον.
Χαῖρε, βλαστοῦ ἀμαράντου κλῆμα,
χαῖρε, καρποῦ ἀκηράτου κτῆμα,
Χαῖρε, γεωργὸν γεωργοῦσα φιλάνθρωπον,
χαῖρε, φυτουργὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν φύουσα.
Χαῖρε, ἄρουρα βλαστάνουσα εὐφορίαν, οἰκτιρμῶν,
χαῖρε, τράπεζα βαστάζουσα εὐθηνίαν ἱλασμῶν.
Χαῖρε, ὅτι λειμῶνα τῆς τρυφῆς ἀναθάλλεις,
χαῖρε, ὅτι λιμένα τῶν ψυχῶν ἑτοιμάζεις.
Χαῖρε, δεκτὸν πρεσβείας θυμίαμα,
χαῖρε, παντὸς τοῦ κόσμου ἐξίλασμα.
Χαῖρε, Θεοῦ πρὸς θνητοὺς εὐδοκία,
χαῖρε, θνητῶν πρὸς Θεὸν παρρησία.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ζάλην ἔνδοθεν ἔχων, λογισμῶν ἀμφιβόλων, ὁ σώφρων Ἰωσὴφ ἐταράχθη, πρὸς τὴν ἄγαμόν σε θεωρῶν, καὶ κλεψίγαμον ὑπονοῶν Ἄμεμπτε, μαθῶν δέ σου τὴν σύλληψιν ἐκ Πνεύματος ἁγίου, ἔφη. Ἀλληλούϊα.
Ἀλληλούϊα.
.

Παρακληση Αγιων Ραφαηλ Νικολαου Ειρηνης

     


Ευλογήσαντος του Ιερέως, το Κύριε εισάκουσον, μεθ’ ό το Θεός Κύριος και το εξής:

Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Τη των μαρτύρων θαυμαστή προστασία, των εν Θερμή ημίν αρτίως φανέντων, από ψυχής προσπέσωμεν κραυγάζοντες. Ραφαήλ μακάριε, και Νικόλαε θείε, και Ειρήνη πάνσεμνε, πάσης ρύσασθε βλάβης και αναγκών και πάσης απειλής, τους τη πρεσβεία υμών καταφεύγοντας.

Δ ό ξ α Πατρί…,

Τὸν ζηλωτὴν Ἠλίαν τοῖς τρόποις μιμούμενος, τῷ Βαπτιστῇ εὐθείαις ταῖς τρίβοις ἑπόμενος, Πάτερ Ἀντώνιε, τῆς ἐρήμου γέγονας οἰκιστής, καὶ τὴν οἰκουμένην ἐστήριξας εὐχαῖς σου· διὸ πρέσβευε Χριστῷ τῶ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

και νύν και αεί….
 

Ου σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε, τας δυναστείας σου λαλείν οι ανάξιοι. ει μη γαρ συ προϊστασο πρεσβεύουσα, τις ημάς ερρύσατο, εκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν έως νυν ελευθέρους; ουκ αποστώμεν, Δέσποινα εκ σου, σους γαρ δούλους σώζεις αεί, εκ παντοίων δεινών.


Ο Ν’ ψαλμός

και ο κανών ου η ακροστιχίς.


‘’Σκέπη ημών εστέ Αθλοφόροι Γερασίμου’’.


Ω δ ή α’. Ήχος πλ. δ’. Υγράν διοδεύσας.

Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών.

Συνόντες Μαρτύρων θείοις χοροίς, Ραφαήλ παμμάκαρ, και Νικόλαε ιερέ, άμα συν Ειρήνη δυσωπείτε, πολυειδών ημάς ρύεσθαι θλίψεων.

Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε υπέρ ημών.

Κευθμώνων ως ώφθη από της γης, το θείον σου σκήνος, αγιάζει τους ευσεβείς. αλλ’ ω Ραφαήλ θαυματοφόρε, αγιασμόν ημίν δίδου και λύτρωσιν.

Δ ό ξ α Πατρί…,

Εφάνησαν άνθη ως νοητά, υμών τα οστέα, ων η χάρις η μυστική, Νικόλαε άμα και Ειρήνη, την δυσωδίαν διώκει των θλίψεων.

και νύν. Θεοτοκίον.

Πηγή ευσπλαγχνίας της θεϊκής, βλύσον μοι Παρθένε, σωτηρίας τον γλυκασμόν. και λύσον πικρίαν της ψυχής μου, ήν των παθών μου το πλήθος ενέσταξε.

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Νὰ ποιὸς ἦταν ὁ Βενιζέλος.


Νὰ ποιὸς ἦταν ὁ Βενιζέλος.1
Σήμερα θὰ μᾶς γράψει ὁ φίλος μου ὁ Δημήτρης Νικητάκης ἕνα κείμενον γιὰ τὸν Ἐλευθέριον Βενιζέλον.
Τὸν ἔχει μελετήσει σὲ βάθος, πολλὰ χρόνια τώρα…
Ὅλα αὐτὰ ποὺ γράφει εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀληθή… 
Θὰ σᾶς συμβούλευα, ὅλους ἐσᾶς ποὺ θὰ ἔχετε ἀντιρρήσεις, νὰ ἐρευνήσετε τὶς πηγές του.
Εἶναι πολὺ μαρτυριᾶρες! 
 
Φιλονόη.  
Υ.Γ. Τὸ παρακάτω κείμενον δὲν ἐδημοσιεύθῃ ΠΟΤΕ ἔως σήμερα, παρ’ ὅτι ἔχει σταλεῖ σὲ πολλοὺς ἱστολόγους, καθῶς καὶ σὲ περιοδικά… Νὰ ξέραμε ἄρα γέ καὶ τὸ γιατί….
                                                                           Αθήνα 17 Νοεμβρίου 2009
Από: Δημήτριο Ε. Νικητάκη
Προς : τον κ Αρχισυντάκτη της εφημερίδος  « HELLHΝΩΝ ΛΟΓΟΙ»
     Κάθε μέρα που βγαίνω στους δρόμους, προκειμένου να τακτοποιήσω τις διάφορες δουλειές μου, βλέπω σχεδόν παντού  την γνωστή πινακίδα για το αεροδρόμιο  «Ελ. Βενιζέλος». Και ενώ ο Ελ. Βενιζέλος αποτελεί παρελθόν, εγώ νομίζω ότι τον ακούω να γελάει,  και να μου φωνάζει:
–Θες δεν θες, θα με βλέπεις πάντα μπροστά σου.
— Θα σου θυμίζω τις πατρίδες που σας έκλεψα.
–Θα σε στοιχειώνω με τους χιλιάδες νεκρούς προγόνους σου.
–Θα υπονομεύω το μέλλον σου με τους κυβερνήτες που σου επιβάλλουν οι συμπατριώτες μου. Και μην νομίζεις ότι δικαιούσαι καλύτερη μεταχείριση. Εγώ σας έκανα μεγαλύτερη ζημιά  από τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς και εσείς ένα  αεροδρόμιο φτιάξατε και μου το αφιερώσατε.
–Α! πού είσαι, για ρώτα τον πρώην  δήμαρχο. Έλα μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, τον Αβραμόπουλο εννοώ. Για ρώτησέ τον: με θεμέλιο λίθο το θεμελίωσε ή με ρολό; Νομίζω ότι τόσες πινακίδες για ένα αεροδρόμιο δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου. Ίσως επειδή και τέτοιοι «Εθνάρχες» δεν υπάρχουν σε κανένα άλλο λαό.Νὰ ποιὸς ἦταν ὁ Βενιζέλος.3

   Καταλαβαίνεις, κ. αρχισυντάκτα, τι έπαθα, όταν,  στο φύλλο της εφημερίδας σας της Παρασκευής 13ης Νοεμβρίου,  διάβασα μετά μεγάλης εκπλήξεώς μου, και το ξαναδιάβασα μετά μεγαλυτέρας εκπλήξεως , ότι ο κλήρος  αναθεμάτισε τον   Ελευθέριον Βενιζέλον, διότι  ύμνησε (κατά την διάρκειαν της  Συντακτικής Συνελεύσεως των Κρητών )  τον Ελληνισμόν,  λέγοντας ότι  «οι έννοιες Ελληνισμός και χριστιανισμός δεν μπορούν να ταυτιστούν ». Το δημοσίευμά σας αυτό  με άφησε άναυδο! Και τούτο διότι  ο Ε. Βενιζέλος,  με τον βίο και την πολιτεία του, υπήρξε καταστροφή  για την Ελλάδα .Σχετικά με τον αφορισμό ή ανάθεμα, σας διαβεβαιώ ότι δεν έγινε για τον προαναφερόμενο λόγο. Ναι, τον αναθεμάτισαν,  όχι όμως για τα όσα είπε περί Ελληνισμού και χριστιανισμού.
Διαφωνώ κάθετα μαζί σας. Τον αναθεμάτισαν  χρόνια αργότερα, στις 25/12/1916. Το ανάθεμα έλαβε χώρα στο πεδίο του Άρεως για λόγους  καθαρά πολιτικούς (διαμάχη Βασιλέως Κων /νου-και Ε. Βενιζέλου). Δεν σας κρύβω ότι το γεγονός του αναθέματός του με έχει απασχολήσει, διότι λόγω  της  ενασχόλησής  μου με την Ιστορία, διαπιστώνω ότι ο ελληνικός ορθόδοξος κλήρος αναθεματίζει και αφορίζει  Έλληνες πατριώτες .Ο Ε. Βενιζέλος δεν ήτο ούτε ΄Ελλην αλλά ούτε και Πατριώτης.  Και αυτό δεν το λέω εγώ: το αναφέρει μεγάλος όγκος εκδόσεων και το υποστηρίζουν πολλοί συγγραφείς Έλληνες και ξένοι,  επικαλούμενοι  πλούσια   βιβλιογραφία  και ντοκουμέντα που αποδεικνύουν  τα   προαναφερόμενα. Ειλικρινά με αφήνει εμβρόντητο το γεγονός ότι δεν σας έπεσε στα χέρια κανένα  από τα προαναφερόμενα βιβλία. Δεν ξέρω ,ίσως  κακή τύχη μέχρι τώρα να μην σας έφερε σε επαφή. Σας υπόσχομαι να διώξω αυτή την κακή σας τύχη.
     Κύριε  Αρχισυντάκτα,  φοβούμενος να μην τρελαθώ, δεν διάβασα τίποτε άλλο, παρά μόνον βεβαιώθηκα ότι σωστά διαβάζω τόσο τον τίτλο της εφημερίδος όσο και τα γραφόμενά  σας  περί «μεγάλου ΄Ελληνος  πολιτικού  κλπ   ». .Και επειδή τόσο την πατρίδα όσο και την ιστορία αυτής την έχομε εξ αδιαιρέτου, με αυτό το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση που πηγάζει από το προνόμιο του  να είμαι  Έλλην,  τιμώντας αυτό  μου  το προνόμιο, σας γράφω τα όσα ακολουθούν στην παρούσα επιστολή.  Σκοπός μου  δεν είναι να σας φέρω σε δύσκολη θέση . Υπερασπίζομαι μαζί σας  το δικαίωμά σας στην προσωπική σας άποψη για κάθε θέμα που εσείς επιλέγετε, είτε αυτό είναι ιδέα είτε πρόσωπο. Ωστόσο παρακαλώ φιλοξενήστε και τη δική μου τεκμηριωμένη -κατά την γνώμη μου- άποψη. 
        Αξιότιμε κ. Αρχισυντάκτα και φίλοι μου
 Θα αρχίσω μέ ένα σύντομο ανέκδοτο (ανέκδοτο). Είμεθα   λοιπόν, ένα ξεχασμένο κακό παραμύθι, διότι μας  εθίζουν, και εμείς συνηθίζουμε. Δεν μας πειράζει πλέον σε ποια τάρταρα θα μας οδηγήσουν, αρκεί κατά την διαδρομή να περνάμε καλά, όπως ο  εν λόγω Κερκυραίος, ο οποίος δεν θεωρούσε  ατιμία την έκδοση της γυναικός του από τον ίδιο, αλλά θεώρησε ατιμία την απόκρυψη χρημάτων από την εκδιδόμενη σύζυγό του, και με το δίκιο του. Ατιμία συνοδευόμενη από όφελος,  δεν λέω, έχει και την καλή  της πλευρά.   

      Καταγωγή και  εθνικότης  του Ε. Βενιζέλου

   Ο  Ελευθέριος  Βενιζέλος δεν ήτο ΄Έλλην,. Το υποστηρίζουν πολλοί συγγραφείς. Σας αναφέρω μερικούς,  όπως τους  : 1ον Γεώργιον Γ. Αυφαντήν  ( στρατηγόν το επάγγελμα, ή καλύτερα το αξίωμα, διότι στρατιώτης δεν είναι επάγγελμα είναι αξίωμα) εις τα βιβλία του  «Αφύπνισις », « Βωμός της ελπίδος», « Άνθρωπος και επιστήμη»  2ον Κώστα  Ν. Μπαρμπή (τ. Γενικό Διευθυντή Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών ,πρ.  καθηγητή παρ/τος  Αθηνών Πανεπιστημίου της Αλλοδαπής) εις το βιβλίον του « Ελ Βενιζέλος : Εθνάρχης  ή  εθνικός ολετήρας ; »  3ον  Ν Τωμαδάκη  στο έργο του « Ο Βενιζέλος έφηβος  » (1964), 4ον  Σ Μαρκεζίνη  στο βιβλίο του «Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος ». τόμος 2, 5ον  Ξενοφώντα Στρατηγό (στρατιώτη το αξίωμα, υποστράτηγο, υπαρχηγό γενικού επιτελείου ) στο έργο του «Η Ελλάδα στη Μικρά Ασία» , 6ον Εντουάρ Ντριό  (ακαδημαϊκό, πανεπιστημιακό καθηγητή Ιστορίας )  στο έργο του «Ελλάδα και Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος»,.7ον Μ. Α. Παπαδάκη   στο βιβλίο του «Βιογραφία Ε Βενιζέλου».   
   Ο Μ. Α. Παπαδάκης γράφει ότι ο Βενιζέλος  εγεννήθη  τον μήνα  Αύγουστο στις  Μουρνιές Χανίων. Σχετικά με το έτος γεννήσεώς του, υπάρχει μεγάλη ασάφεια: κατά τον   Ι.Δαμβέργη εγεννήθη το 1862, κατά τον  Ν Τωμαδάκη  εγεννήθη το 1864, ο ίδιος σε δήλωσή του φέρει ως έτος γεννήσεώς του το 1866 (Μπαρμπής, 2002). .  
  Κατά δική του επίσης δήλωση,  της οποίας η εγκυρότητα αμφισβητείται,  οι  γονείς του τον τοποθέτησαν σε ένα καλάθι και τον έβαλαν  στο κατώφλι μια πόρτας , όπου εκεί κατόπιν κάποιας ειδοποιήσεως τον βρήκαν οι νέοι γονείς του. Όπως καταλαβαίνει κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος, εδώ επιχειρείται κάποια συγκάλυψη. Αλλά ας μην είμεθα καχύποπτοι. Ας  συγκρατήσομεν τα επιφωνήματά μας . Μητέρα του είναι σίγουρα η Στυλιανή Πλουμιδάκη και πατέρας του ο Κυριάκος Βενιζέλος , ο οποίος πάντα κάλυπτε με πέπλο μυστηρίου και με διάφορα ευφυολογήματα την καταγωγή του. Εδώ θέλω παρακαλώ την προσοχή σας , για μια μικρή αλλά ουσιώδη για μένα παρένθεση: η ίδια χρυσή συνταγή, ο πατέρας Βενιζέλος ευφυολογεί ,ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου αλλάζει το επώνυμο του πατρός  του από Σταυρόπουλο σε Παπανδρέου ,ο Κων/νος  Σημίτης μάς λέει σε ομιλία του ότι είχε παππού κουλουρά από τον Βόλο και έτσι προήλθε το Σημίτης -λες και δεν υπάρχει φωτογραφία του Ααρών Αβουρί Σημίτη (πατέρα του πρώην πρωθυπουργού) με τον Άρη Βελουχιώτη, κατά κόσμον  Θανάση Κλάρα, στην Πλατεία Λαού στη Λαμία . Για μένα όλες αυτές οι αθώες συμπτώσεις μου πέφτουν πολλές.
  Οι διάφοροι υποστηρικτές του Βενιζέλου θέλουν την  καταγωγή του  από ένα χωριό της Μάνης  και  προσπαθούν  να  την συνδέσουν  με  την ένδοξη οικογένεια  των Κρεββατάδων από τον Μιστρά , γεγονός που κατά τον Ν. Τωμαδάκη  στο βιβλίο του «Ο Βενιζέλος Έφηβος» (1964), αλλά και κατά τον  Σ. Μαρκεζίνη στο βιβλίο του «Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος», τόμος  2ος,  δεν ισχύει . Ο πατέρας Βενιζέλος ποτέ δεν ισχυρίσθηκε ότι είναι απόγονος των Κρεββατάδων. Πάντα  σύμφωνα με τις αφηγήσεις διαφόρων, που πιθανόν είχαν λόγους να κρύψουν την καταγωγή του Ε. Βενιζέλου, οι πρόγονοί του  ζούσαν στον Μιστρά από τον 17ον αιώνα. Με τα Ορλοφικά (1770) και την εισβολή των Τουρκαλβανών,  ο Βενιζέλος Κρεββατάς (πρόσωπο ανύπαρκτο) έφθασε μετά από διάφορες περιπλανήσεις κυνηγημένος στα Χανιά (κατά τους προαναφερόμενους αφηγητάς),   όπου εγκατεστάθη .
     Η πραγματικότητα απέχει πολύ από τους ισχυρισμούς  των  αφηγητών αυτών , πρώτον διότι η οικογένεια Κρεββατάδων δεν είχε ποτέ κανέναν Βενιζέλο, δεύτερον διότι  ο γενάρχης της οικογένειας των Κρεββατάδων Παναγιώτης, ο οποίος πήρε μέρος στα Ορλοφικά,  κατέφυγε στην Ύδρα και στην συνέχεια στα Κύθηρα, όπου και απεβίωσε.  Ο εγγονός του Παναγιώτης εμυήθη  στη Φιλική Εταιρεία  και οργάνωσε στον Μιστρά την εθνική εξέγερση.    Εξελέγη γερουσιαστής και στην συνέχεια δολοφονήθηκε από τους Γιατράκους , πιθανόν λόγω βεντέτας μεταξύ των οικογενειών .
   Η οικογένεια  των Κρεββατάδων δεν είχε ποτέ κανέναν Βενιζέλο και ούτε πρόκειται να αποκτήσει, προς θλίψιν όλων όσων τον θέλουν απόγονο μιας ενδόξου ελληνικής οικογένειας . Πολλοί ιστορικοί και όσοι επιθυμούν να αποφύγουν την οδυνηρή καταγωγή του  Βενιζέλου γράφουν ότι «είναι αγνώστου οικογενειακής προέλευσης ». Εδώ θέλω να επισημάνω το γεγονός ότι καθ΄ όλη την διαδρομή  της πολυσυζητημένης παρουσίας του  στα ελληνικά τεκταινόμενα  και σε όλη τη διάρκεια της ζωής  του δεν βρέθηκε ούτε ένας ιστορικός  που να κατονομάζει έναν  συγγενή εξ αίματος από τη γραμμή του πατρός του. Ούτε από την Κρήτη ,ούτε από άλλο μέρος της Ελλάδος.
         Ο Μ.Α Παπαδάκης στο βιβλίο του «Βιογραφία Ε Βενιζέλου»  έχει την δική του θέση σχετικά τόσο με την καταγωγή του Βενιζέλου όσο και με την προέλευση του ονόματός του. Θεωρώ πως ο συγγραφέας δεν είχε λόγους να ψευσθεί  ούτε  σκοπιμότητες υπηρέτησε. Τότε ο Βενιζέλος στα μάτια των αθώων και μη υποψιασμένων Ελλήνων εφάνταζε ως επί γης θεός.  Προκειμένου να κατανοήσομε τα γεγονότα ,θα πρέπει να αναλογιστούμε   ότι ακόμη  και σήμερα μετά τα  μέγιστα δεινά που προκάλεσε  ο Βενιζέλος στον τόπο μας , μια μερίδα Ελλήνων εν αγνοία τους καθοδηγούμενων  και άλλη μια μερίδα ανιστόρητων τον ΤΙΜΟΥΝ.
    Μας αφηγείται λοιπόν ο Παπαδάκης  ότι στις αρχές του 19ου αιώνα μια ορφανή Εβραία από την Κεφαλλονιά έρχεται στην Θεσσαλονίκη , προκειμένου να γνωρίσει τους εκεί κατοικούντες συγγενείς της . Μεταξύ των διαφόρων συγγενών της, ζεί εκεί και ο  Μπενύ Σελόν ( μικρέμπορος γυρολόγος ), δεύτερος εξάδερφος  της Εβραιοπούλας .Τα δύο εξαδέρφια παντρεύονται  το 1810 και το 1816 απέκτησαν έναν γιο, που  κατά τα εβραϊκά έθιμα πήρε το όνομα   του πατρός του. Το 1818 ο Μπενύ Σελόν πεθαίνει . Η μητέρα τα φέρνει δύσκολα. Ο γιος μόλις μεγάλωσε λίγο, προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην,  ασκεί το επάγγελμα του πατέρα του. Σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα από τον θάνατο του πατρός του πεθαίνει και η μητέρα του .Ο νεαρός Μπενύ Σελόν  ζεί από το μικρεμπόριο. Ο καιρός περνάει και πλησιάζει ο χρόνος της στρατεύσεώς του στον τουρκικό στρατό, γεγονός που ο νέος ήθελε να αποφύγει.
  Την ευκαιρία της φυγής του  από την Θεσσαλονίκη την έδωσε ο αιφνίδιος θάνατος ενός ναυτικού, που ήταν μούτσος σε ένα βατικιώτικο καΐκι .Τον θανόντα μούτσο τον έλεγαν Κυριάκο. Το πλήρωμα του καϊκιού από συνήθεια προσφωνούσε τον νεαρό με το όνομα του προκατόχου του.
  Το καΐκι φόρτωνε από διάφορα μέρη και ξεφόρτωνε σε κάποια άλλα Έφθασε κάποτε και μετά αρκετό καιρό στον Πειραιά. Εκεί, στο Λιμεναρχείο, ο καπετάνιος έπρεπε  να δηλώσει τον θάνατο του μούτσου και να δηλώσει ακόμη τον αντικαταστάτη του. Τότε δήλωσε τον νεαρό Μπενύ Σελόν ως Κυριάκο Μπενυσέλο.
   Ο νεαρός πλέον Κυριάκος Μπενυσέλος  εξακολούθησε να εργάζεται στο καΐκι . Όταν πλησίασε τα είκοσι, μετακινήθηκε ως ναύτης πλέον αλλά σε μικρό καράβι  αυτή τη φορά. Για την προαγωγή και μετακίνησή  του χρειάσθηκε  και πήρε πιστοποιητικό προϋπηρεσίας  από το Λιμεναρχείο Πειραιώς ως Κυριάκος Μπενυσέλος .  Το καράβι βούλιαξε έξω από τα Χανιά από μεγάλη θαλασσοταραχή (είχε πάει να φορτώσει πορτοκάλια ).Ο Κυριάκος βγήκε στη στεριά άνεργος . Τότε  θυμήθηκε την παλιά του τέχνη . Πήρε τα απαιτούμενα και έκανε τον γυρολόγο. Προκειμένου να μπορεί να πηγαίνει σε χριστιανικά χωριά ( οι Εβραίοι γυρολόγοι δεν προτιμώντο), έκρυψε την εβραϊκή καταγωγή του και με την λιμενική βεβαίωση αναγνωρίστηκε από το τότε Ελληνικό Προξενείο ως « Έλλην υπήκοος».
 Από το εμπόριο εκείνα τα χρόνια οι μικροέμποροι εισέπρατταν εκτός από χρήματα, και είδη. Αυτά τα είδη ο Ελλην Κυριάκος πλέον  τα έδιδε στον μεγαλέμπορο Μαρκαντωνάκη ,ο οποίος με την σειρά του τον πίστωνε, ώσπου  να συγκεντρωθεί κάποιο ποσό ικανό να μετατραπεί σε κατάστημα. Ο γυρολόγος Ελλην Κυριάκος  επροτιμάτο σε όλα τα χριστιανικά ελληνικά χωριά έναντι των Εβραίων ανταγωνιστών του λόγω θρησκεύματος (κανείς δεν γνώριζε το πραγματικό του  όνομα  και την καταγωγή του ), αλλά και λόγω του ότι ήτο ο μοναδικός ίσως Έλληνας γυρολόγος. Αυτό βοήθησε πολύ στην οικονομική του εξέλιξη.
  Σε ένα από τα εν λόγω χωριά, το Θέρισο, γνώρισε την Στυλιανή, η οποία προήρχετο από τον πρώτο γάμο του πατρός της Βασιλείου Χαλή. Ο πατέρας της είχε τελέσει δεύτερο γάμο με μία χήρα που είχε δύο γιους και από τον τωρινό του γάμο είχε άλλα τρία παιδιά. Όπως καταλαβαίνει ο αναγνώστης μας, η εν λόγω οικογένεια εκείνα τα χρόνια δεν αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση. Παρ΄ όλη την αναξιοπρεπή (για εκείνη την εποχή) οικογένεια του Βασιλείου Χαλή, αυτός δεν θέλησε να δώσει την κόρη του σε κάποιον που δεν ήξερε «από πού κρατάει η σκούφια του». Τότε ο Μπενυσέλος  κατέφυγε στον Μαρκαντωνάκη, ο οποίος Μαρκαντωνάκης, με την βοήθεια του  ιερέα του χωριού,  έπεισε  τον Χαλή να δώσει την κόρη του Στυλιανή   στον ουρανοκατέβατο στην Κρήτη μικρέμπορο.
  Ο γάμος έγινε και ο Μπενυσέλος πήρε προίκα μια μικρή κατοικία στις Μουρνιές, η οποία προήρχετο από την  προίκα της  μητέρας  της Στυλιανής.  Εκεί ο Μπενυσέλος εγκατέστησε την οικογένειά  του. 
  Η Στυλιανή του χάρισε δύο γιους και τρεις κόρες. Την μια κόρη πήρε για γυναίκα του ο Κυριάκος Μητσοτάκης , γεννήτορας των σημερινών κ. κ Μητσοτάκηδων  (κατά συνέπεια και η οικογένεια Μητσοτάκη έχει κοινή καταγωγή με τον Βενιζέλο με ό,τι αυτό συνεπάγεται). Ο ένας αδελφός έπασχε από υδροκεφαλία και πέθανε σχετικά ενωρίς .Ο Ελευθέριος , κατά φήμες, πήρε το όνομά του από την δυσκολία γεννήσεως που είχε η μητέρα του κατά τον τοκετό.  Λέγεται ότι επιστρατεύθηκαν ο ηγούμενος της μονής, για να διαβάσει της ελευθερωτικές ευχές, αλλά και ο μουφτής, προκειμένου να διαβάσει τις λεγόμενες ψείρες .Και οι δύο μαζί δύο μερόνυχτα προσπαθούσαν  με τον τότε τρόπο να βοηθήσουν την Στυλιανή, η οποία κάποια στιγμή γέννησε. Το παιδί μετά καιρό το βάφτισε ο ηγούμενος Ελευθέριο από την λευτεριά της μητρός του. Λέγεται ότι κατά την βάπτιση «κόπρισε μέσα στην κολυμπήθρα». Τότε ο ηγούμενος  ως χριστιανός και δεισιδαίμων έντρομος προφήτεψε ότι «το παιδί είναι ο ίδιος ο σατανάς και θα κάνει μεγάλο κακό στην εκκλησία» .Το ένα το πέτυχε, πράγματι έκανε μεγάλο κακό. Στον αποδέκτη του κακού έπεσε έξω.
 Την μη ελληνική καταγωγή του Βενιζέλου υποστηρίζει και  ο Άγγλος ναύαρχος σερ Τζον Μάικλ ντε Ρόμπεκ.  Σε επιστολή του προς  τον υπουργό Εξωτερικών  λόρδο Κόρζον τονίζει μεταξύ  άλλων:  «Με άλλα λόγια ο Βενιζέλος δεν είναι η Ελλάδα, στην κυριολεξία δεν είναι καν Έλληνας».    Ο Γ Βλάχος στην Καθημερινή στις 19-3-36 γράφει: «Δεν γνωρίζομεν ποιοι υπήρξαν οι γονείς αυτού του ανθρώπου κλπ», Μπαρμπής(2001). Τέλος, όπως θα δούμε στην συνέχεια, ο ίδιος και οι πράξεις του υπηρέτησαν αλλότρια  συμφέροντα. Αυτά περί καταγωγής.

                     Ο άνθρωπος Βενιζέλος

 Τα μαθήματα της στοιχειώδους εκπαιδεύσεως τα παρακολούθησε στην Σύρο. Ο πατέρας του τον προόριζε για έμπορο, αλλά εκείνος σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, από το οποίο απεφοίτησε είκοσι τριών χρόνων.
    Η μορφή του δεν ήτο η χαρακτηρίζουσα την  ελληνική φυλή.  Είχε  το τυπικό εβραϊκό επίμηκες ωοειδές σχήμα κεφαλής, με οξεία κατάληξη εις την κορυφή  (Baker 1974). Ήτο ισχνός , με φωνή λεπτή, χείλη σαρκώδη , κατασκευή σώματος περισσότερο γυναικεία παρά ανδρική. Παρουσίαζε συχνό νευρικό σπασμό (τικ) της αριστεράς παρειάς (κατά διαβολική σύμπτωση τον ίδιο ακριβώς  σπασμό  με τον αιμοσταγή Ροβεσπιέρο). Ο Αντωνακέας στη «Φαυλοκρατία», α τόμος , τον χαρακτηρίζει «Μεφιστοφελή». Από πλευράς ιδιοσυγκρασίας ήταν αρχομανής.  Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας. Παπανδρέου μαζί, μπροστά του φαντάζουν ως  νάνοι αδιαφορίας για την αρχηγία.   Ήτο επίσης ραδιούργος ,   δολοπλόκος, αμφίθυμος,  υστερικός, κυκλοθυμικός ,εκρηκτικός ,προσβλητικός, καχύποπτος, αλάθητος ως πάπας, καταχραστής χρημάτων , ηθικός αυτουργός  δολοφονιών. Έφερε μέσα του την εβραϊκή κατάρα: θεωρούσε τον εαυτό του «σκεύος εκλογής του Μεγάλου Αρχιτέκτονος του σύμπαντος». Αυτός είναι και ο λόγος που δεν έμεινε ποτέ στην θέση της αντιπολίτευσης.  Ο λαός τον αποπέμπει  και αυτός επιστρέφει  με τις ξένες λόγχες ως συνωμότης και  δικτάτωρ από το 1917 -1920  (περιπτώσεις  Κρήτης, Θεσσαλονίκης, Βουλής Λαζάρων). Των πραξικοπηματικών πράξεων  αυτού ο αριθμός είναι ασύλληπτος. Δια την  μασονική του ιδιότητα μας βεβαιώνει ο Ιωάννης Λουκάς στην «Ιστορία της Ελληνικής Μασονίας».
     Ωστόσο, υπάρχει και η καλή πλευρά του: ήτο  ευφυέστατος, πολυστροφότατος, με  δυνατότητα επηρεασμού του ακροατηρίου καταπληκτική, με επιχειρηματολογία  ασύλληπτη , με πειθώ ακαταμάχητη ,με  ταχύτητα που θύμιζε αιλουροειδές , με νομική επάρκεια απροσμέτρητη. Υπήρξε πράγματι ρήτορας μεγάλου διαμετρήματος. Σίγουρα η πατρίδα μας  ήτο τα μέγιστα ατυχής, διότι αυτές τις τόσο καλές του ιδιότητες τις φύλαξε για την δική του πατρίδα.

Πολιτικές  πεποιθήσεις  του Βενιζέλου

Στην  πολιτική του διαδρομή έγινε οπαδός των πλέον αντιφατικών θέσεων: άλλοτε ακραιφνής δημοκράτης  και άλλοτε, χωρίς να τον εμποδίζει κανένας ηθικός φραγμός, δικτάτωρ. Έγινε  βαθύπλουτος, χάρη στον δεύτερο γάμο του και  τις χορηγίες Αγγλίας, Γαλλίας, αλλά και χάρη στην αρπαγή χρημάτων από εράνους των ομογενών.  (Δεν απάντησε το 1924 στην αντιπολίτευση για τα δισεκατομμύρια που διαχειριζόταν ο ίδιος προσωπικά).  Πήρε  αστρονομικές χορηγήσεις από τον  Εβραίο μεγαλέμπορο όπλων Ζαχάρωφ .  Κατά τον Ζαβιτσάνο,  ο Ν. Πολίτης τον ερώτησε :«Ώστε και αυτή την ντροπή θα κάμη ο Βενιζέλος;»  
  Αυτά όλα ίσως ακούγονται τρομερά, αλλά είπαμε εγώ τα γεγονότα και εσείς το συμπέρασμα. Στο έργο του Greek memories ο Βρετανός συγγραφέας και πράκτωρ της Ιντέλλιτζενς Σέρβις kombon  McKenzie καταθέτει ότι το 1916 που υπηρετούσε ως διπλωμάτης στην Ελλάδα έλαβε  από την Βρετανία δύο ανισομεγέθεις σάκους γεμάτους λίρες .Ο μικρός σάκος προοριζόταν για τον Ιταλό πρωθυπουργό και ο κατά πολύ μεγαλύτερος για τον Ελ. Βενιζέλο. Επίσης, κατά τον Ρώσο πρεσβευτή Elim Deminof  (Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος)  τα ποσά που εδόθησαν στον «εθνάρχη» από τις κυβερνήσεις της Γαλλίας για διάθεση κατά βούληση δεν έχουν προηγούμενο .Ο Μπριάν έστειλε στον Γκιγιεμέν 950,000 γαλλικά φράγκα «για χρηματοδότηση του Βενιζέλου για την εκστρατεία του εναντίον της βασιλικής οικογένειας». Ο Ντεμίντοφ τηλεγραφεί στις 21/2/1915 στην κυβέρνησή του ότι έχει αποδείξεις πως οι Γάλλοι έδωσαν στον «εθνάρχη» 2,000,000 φράγκα  «για την άσκηση προπαγάνδας στον στρατό», προκειμένου να κανονίσουν και εκείνοι την προσφορά τους, σε κάτι ανάλογο. Αν λοιπόν  είχαμε τώρα αυτόν τον «εθνάρχη», είμαι σίγουρος πως σε δύο μήνες το έλλειμμά  μας θα μετατρέπετο  σε πλεόνασμα.
  Με την παραίτησή του από βουλευτής και τον διορισμό του σε Εφέτη, ο Κωστής Μητσοτάκης , γαμπρός του «εθνάρχη», το 1888 τον  προωθεί στην βουλευτική του έδρα (24 ετών). Θα μπορούσα να ισχυρισθώ ότι κάποιο αόρατο χέρι τον σπρώχνει για να καταλάβει την εξουσία: Πρώτα  η επανάσταση στο Γουδί.  Τα  κινήματα των θερμοκέφαλων κουράζουν τον λαό και τότε το αόρατο χέρι του χαρίζει κυριολεκτικά την εξουσία  Το 1916  το ίδιο χέρι οδηγεί τις γαλλικές λόγχες υπό  τον Σαρλ Ζονάρ  και τον εγκαθιστά Δικτάτορα  για 3.5 χρόνια, βιάζοντας την λαϊκή βούληση. Εκατόμβες θυμάτων. Έτσι ,για του λόγου το αληθές, αναφέρω μερικά θύματα:
στην Λαμία εκτελούνται από τα έκτακτα βενιζελικά στρατοδικεία οι λοχίες Γ. Γιαννακόπουλος και Ν. Αραχνιώτης,
στην Θήβα  οι υπολοχαγοί Γ. Φασουλόπουλος , Γ. Σμυρναίος, Ι, Στάικος  και ο ανθ/στής Κ. Κούνδουρος .
Ο Μ. Ι. Μάλαινος  στο έργο του «ο Αλέξανδρος βασιλεύς με ακάνθινον στέμμα» μας αναφέρει παραθέτοντας και ονόματα ότι «οι εκτελέσεις ανέρχονται σε πολλές δεκάδες».
Αποτάξεις και καθαιρέσεις εμπείρων αξιωματικών,  που εκείνες τις ώρες ισοδυναμούν με  έσχατη προδοσία , αλλά και  εξορίες, φυλακίσεις, τρομοκρατία όλων όσων δεν ήθελαν να προσκυνήσουν τον εντεταλμένο από τον Ιεχωβά Βενιζέλο.

  Ο  Μητσοτάκης λοιπόν, τον κάνει  βουλευτή  το 1888,  όπως προανέφερα .Τα στελέχη του κόμματος αντιδρούν: «Τούτονε το κοπέλι θα ψηφίσουμε για αρχηγό;» Ο πρίγκιψ Γεώργιος  τον διορίζει υπουργό Δικαιοσύνης. Αυτός, μέσω της εφημερίδος Κήρυξ, με ψευδώνυμο σε σειρά άρθρων  υπό τον τίτλο «Γεννηθήτω  Φως», σχεδόν  τον προδίδει. Χάριν της αμοιβής των 200 λιρών τουρκικών ,αναλαμβάνει ως πολιτική αγωγή κατά των Αντωνίου Λαρεντζάκη και Γεωργίου Παπαδάκη, που εκατηγορούντο ψευδώς  για τον φόνο  του Τουρκοκρητικού  Μεμφσούτ  Μπαντρί. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κανένας δικηγόρος της Κρήτης δεν αναλάμβανε ως πολιτικός ενάγων την υπόθεση.  Ο εν δυνάμει «εθνάρχης», και έχοντας  τις προαναφερθείσες   ικανότητες,  κατάφερε να επιτύχει την θανατική ποινή και για τους δυο.Τώρα, θα ισχυρισθεί κάποιος: «τη δουλειά του έκανε». Όμως ο «εθνάρχης» δεν έμεινε εκεί: με πείσμα και επιμονή , με διαβήματα κυνήγησε τον σουλτάνο Μαχμούτ πασά  (ο οποίος θέλησε να δώσει χάρη) μέχρι την εκτέλεση της ποινής. Λίγο αργότερα ένας Τούρκος που συνελήφθη για άλλο αδίκημα ομολόγησε και τους δύο προηγούμενους φόνους. Επειδή οι Κρητικοί δεν παίζουν, ο «εθνάρχης» κρύφτηκε  για αρκετόν καιρό στο μοναστήρι  Γουβερνέτου.
    Εδώ νομίζω ότι του έγινε το πρώτο ανάθεμα: ένας κληρικός που είχε μεταλάβει τους μελλοθάνατους, επί σαράντα ημέρες από μόνος του έκανε τρισάγιο στον τόπο εκτελέσεως και στην συνέχεια πήγαινε στο σπίτι του «εθνάρχη» και αναθεμάτιζε.  Ο Ν. Αντωνακέας παραθέτοντας μαρτυρίες συμφοιτητών του  μας βεβαιώνει ότι ο «εθνάρχης» μισούσε κάθε τι ελληνικό.
   Στο φύλλο της 26/11/1911 της εφημερίδας Σκριπ, ο Εμ. Γεωργιάδης με επιστολή του κατηγορεί τον «εθνάρχη»  ως καταδότη, διότι αντί 50 λιρών  κατέδωσε στους Τούρκους ότι ο Β. Ε. Γεωργιάδης, από το κατάστημα του Π. Φουφουδερού στα Χανιά, αγόρασε φυσίγγια για τους επαναστάτες. Η προδοσία του είχε σαν αποτέλεσμα την ερήμην θανατική καταδίκη του Β.Ε. Γεωργιάδη στις 12/1/1890. Ο κατήγορος του «εθνάρχη» στην ίδια επιστολή κατηγορεί τον Βενιζέλο ότι για λόγους προμήθειας αγόραζε  όπλα και σφαίρες για την τουρκική αστυνομία. Η κατηγορία αυτή δεν απαντήθηκε ποτέ από τον «εθνάρχη».
    Τον Δεκέμβριο του 1930 ο Βενιζέλος προτείνει  στην επιτροπή απονομής Βραβείου Νομπέλ για την Ειρήνη (πιθανόν κατόπιν οδηγιών από κάποια κέντρα ή δικής του παραφροσύνης) τον  Κεμάλ  για την μεγαλυτέρα διάκριση   λέγοντας τα εξής επί λέξει:
«Ο Μουσταφά Κεμάλ πασάς, Πρόεδρος της Τουρκικής Δημοκρατίας , είναι ο άνθρωπος που συνέβαλε τόσο πολύτιμα στην ειρήνη. Ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης έχω την  τιμή να προτείνω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ για την μοναδική τιμή του Βραβείου Νομπέλ για την Ειρήνη…» .(υπογράφει)  Ελευθέριος Βενιζέλος, πρωθυπουργός της Ελλάδος  (Μπαρμπής 2000)..Έχω την εντύπωση (εκτίμηση καθαρά προσωπική ) ότι μόνον ο Στάλιν πλησίασε ή  μπορεί και να ξεπέρασε σε αριθμό σφαγιασθέντων  τον συμπατριώτη του Μουσταφά Κεμάλ. Ο εθνάρχης μας όμως τον προτείνει για το Νομπέλ, μπορεί με τόσους που έσφαξε να έφερε την ειρήνη, .όταν δεν υπάρχει κανένας ζωντανός πόλεμος δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτά .   
     Αν όλα αυτά δεν προσδιορίζουν πλήρως και επακριβώς κάποιον, τότε τι τον προσδιορίζει:

   Θέρισος

   Ως πρώτη εμφάνιση του Βενιζέλου  στην πολιτική σκηνή θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η Επανάσταση του  Θερίσου. Εύλογα θα ερωτήσει κάποιος: Καλά, τι κακό έκανε; Θέλησε να ενώσει την Κρήτη με την μητέρα Ελλάδα. Μάλιστα. Και ο Σαμψών το 1974 έκανε επανάσταση (ή πραξικόπημα), με αποτέλεσμα να επέμβουν οι Τούρκοι, διότι ο τότε μεγάλος πολιτικός Κωνσταντίνος Καραμανλής και κατοπινός εθνάρχης είχε φροντίσει με την κατάλληλη συνθήκη  (Τουρκία συνεγγυήτρια δύναμις), να έχουν λόγο διάφοροι επί της ελληνικότατης Κύπρου.
 Υπάρχει έστω ένας εξ υμών που να πιστεύει ότι το πραξικόπημα Σαμψών έγινε για λόγους πατριωτικούς; Όταν η ιστορία, έστω και φιμωμένη, μας φωνάζει: Καιρό πολύ πριν την κατάληψη της Κύπρου από τους Τούρκους,  ο «Εθνάρχης» Καραμανλής ερωτοτροπούσε επί μακρόν με αυτούς (τους Τούρκους),  ο δε  αείμνηστος Α. Παπανδρέου γνώριζε την όλη υπόθεση .Ο Ν. Μπαρμπής στο βιβλίο του Κ. Καραμανλής «Εθνάρχης» ή εθνικός εφιάλτης,  σελ. 79, ούτε λίγο ούτε πολύ, μας λέει ότι και δυο χρηματίσθηκαν (κοινώς τα πήραν). Και μη ρωτήσει κανείς αν άνοιξε ο φάκελος.  Ο  φάκελος της Κύπρου μετά τριάντα πέντε χρόνια δεν άνοιξε ακόμη. Βλέπεις, ο αείμνηστος Ανδρέας είχε άλλες προτεραιότητες. Τότε και τώρα, περί ενώσεως μετά της μητρός Ελλάδος προσπάθησαν οι «εθνάρχες» μας.
   Έτσι και τότε, ήταν πολλοί  που είχαν  συναπόφαση. Έχω την βεβαιότητα ότι εκείνη την στιγμή η Επανάσταση  του Θερίσου έδινε αφορμή και άλλοθι στην Τουρκία . Εξάλλου, κατά τα επεισόδια σκοτώθηκε και Τούρκος που ήτο στην πλευρά των Ελλήνων. Τούρκοι και Έλληνες να πολεμούν μαζί κομμάτι χονδρό .
  Ακολουθεί κείμενο με την Ιστορία του Θερίσου (Βικιπαίδεια, Κρητική πολιτεία )
  Η επιστροφή της Κρήτης από την ιδιοκτησία της Αιγύπτου στην Οθωμανική Αυτοκρατορία Το 1841 Κίνημα του Χαιρέτη και το 1858 το Κίνημα του Μαυρογένη, με το οποίο οι Κρήτες πέτυχαν προνόμια περισσότερα στην επανάσταση του 18661869. Η επανάσταση του 18771878, έφερε την Σύμβαση της Χαλέπας. Κρήτη αποχωριζόταν από την λοιπή Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα διοικούνταν από τη Γενική Διοίκηση Κρήτης και της παραχωρούνταν ορισμένα προνόμια, να αστυνομεύεται μόνο από Κρητικούς  ο 1889 η Οθωμανική Αυτοκρατορία περιόρισε σημαντικά τα προνόμια των Κρητών μετά την επανάσταση των (καραβανάδων) ανέθεσε στον συνταγματάρχη Ταξίν την αστυνόμευση της Κρήτης. Η επανάσταση του 1889 καταπνίγηκε μετά από ένα οκτάμηνο. Στις 3 Σεπτεμβρίου 1895 ξέσπασε νέα επανάσταση αλλά οι σφαγές των Οθωμανών δεν σταμάτησαν και στις 11 Μαΐου 1896 ο χριστιανικός πληθυσμός των Χανίων, ο οποίος αποτελούσε μειονότητα στην πόλη, υπέστη μεγάλη σφαγή, όπως και τον επόμενο χρόνο 1897,. Η αποστολή ελληνικών στρατευμάτων στο νησί οδήγησε στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 κατά τον οποίο τα οθωμανικά στρατεύματα νίκησαν κατά κράτος τα αντίστοιχα ελληνικά στο Θεσσαλικό μέτωπο.   (Ο Βασιλιάς μεσολαβεί στον  τσάρο και σταματούν οι Τούρκοι).
   Τον Απρίλιο του 1910 συγκλήθηκε νέα συνέλευση, της οποίας ο Βενιζέλος εκλέχθηκε πρόεδρος ενώ κατόπιν έγινε πρωθυπουργός. Όλα τα ξένα στρατεύματα έφυγαν από την Κρήτη και η εξουσία περιήλθε εξ ολοκλήρου στην κυβέρνηση Βενιζέλου
Η ελληνική κυβέρνηση, για να αποφύγει την τουρκική, αλλά και τις διεθνείς αντιδράσεις, δεν προχώρησε στην επίσημη αναγνώριση της Ένωσης. Αργότερα ο Βενιζέλος έφυγε από την Κρήτη για την Αθήνα, όπου έγινε πρωθυπουργός της Ελλάδας. Το 1911 οργανώθηκαν ένοπλες λαϊκές συγκεντρώσεις, που έγιναν εντονότερες με την άρνηση του Βενιζέλου να δεχτεί την είσοδο των Κρητών βουλευτών στο Ελληνικό Κοινοβούλιο,  
    Ο Εντουάρ Ντριό, ακαδημαϊκός και πανεπιστημιακός καθηγητής Ιστορίας,  στο βιβλίο του «Ελληνική διπλωματική Ιστορία» (2000 ), αλλά και ο Γ. Γ. Αϋφαντής  μας βεβαιώνουν πως η είσοδος των Κρητών βουλευτών στο ελληνικό κοινοβούλιο  ήτο προς όφελος των ελληνικών υποθέσεων. Ο Βενιζέλος, για μια ακόμη φορά, πράττει το αντίθετο.  Είναι γνωστός σε όλους ο ρόλος της τότε «Εθνικής Εταιρείας», η οποία , μολονότι ιδρύθηκε από Έλληνες αξιωματικούς (Π. Λυκούδη, Α. Σοφιανό, Χ, Σολιώτη), περιήλθε στην επιρροή και διοίκηση των Εβραιομασόνων   και χωρίς να θέλει με τις ενέργειές της υπηρέτησε αλλότρια συμφέροντα.
  Όταν όλοι ήθελαν, εκείνος δεν ήθελε (Αντωνακέας, «Φαυλοκρατία», Γ.Γ. Αϋφαντής «Ιστορία και άνθρωποι»). Ο Βενιζέλος στις 10/7/1910 ζητά από τις μεγάλες δυνάμεις να μην ξεχασθούν τα κυριαρχικά δικαιώματα του Σουλτάνου επί της Κρήτης . Γενικότερα, η Επανάσταση του Θερίσου θα πρέπει να αποτελέσει ειδική παρουσίαση. Πάντως, εκείνο που έχει υψίστη σημασία είναι ότι ο Βενιζέλος από την επανάσταση βγαίνει αλώβητος και όταν ο Γεώργιος παραπονιέται στον Άγγλο Ναύαρχο για την στάση του Βενιζέλου, λέγοντας «θα διατάξω να συλληφθεί», ο Ναύαρχος απαντά: «Εμείς θα τον ελευθερώσουμε».
   Στον δε γάμο του Βενιζέλου, καίτοι ο ίδιος δεν ήτο τότε ούτε επίσημος ούτε  γνωστός, παρευρέθησαν διπλωμάτες, στρατιωτικοί όλων των ξένων δυνάμεων. Μήπως ήσαν  μάγοι και εγνώριζαν την μελλοντική διαδρομή του; Ή μήπως είχαν χαράξει την επακολουθήσασα  διαδρομή του;

Προδοσία Βορείου  Ηπείρου  

 Ο τότε αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος   στις 12/2/1913 ελευθερώνει τα Ιωάννινα και προχωρεί και ελευθερώνει σχεδόν ολόκληρη την Βόρειο Ήπειρο. Ο Βενιζέλος αντιστέκεται στην ενέργεια αυτή. Δεν θέλει να μπει ο ελληνικός στρατός στον Αυλώνα. Ελπίζω να μην χρειάζονται αποδείξεις για  το ποιους ωφελούσε  η στάση του.  Πάντως, όταν ο Χριστάκης Ζωγράφος έκανε επαναστατική κυβέρνηση, με όλα όσα έλκει μια τέτοια ενέργεια, τότε ο Βενιζέλος έστειλε στην Κορυτσά τον στρατηγό Παπούλα με τον ανάλογο στρατό, ο οποίος κατέστειλε τους απείθαρχους, δια των όπλων εννοείται Και έτσι οι φίλοι μας Αλβανοί έκτοτε απολαμβάνουν  την αγάπη μας. Την ίδια μάλιστα  αγάπη εξεδήλωσαν  πανηγυρικά, για μια ακόμη  φορά, ο αείμνηστος Α. Παπανδρέου (πρωθυπουργός τότε) μαζί με τον κ. Κ. Παπούλια,  σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας , όταν στις 29 Αυγούστου 1987,  και  πριν πέσει το τείχος του Βερολίνου, έληξαν το εμπόλεμο με την Αλβανία, που ίσχυε από το 1940.  Εμένα αυτή η ενέργεια,  ιδιαίτερα την δεδομένη στιγμή,  μου δημιουργεί την υποψία μήπως η Αλβανία διαθέτει υπερόπλα. Ή μήπως το έκαναν στα πλαίσια του δόγματος «δεν θέλουμε τίποτα, δεν διεκδικούμε τίποτα»; Ποιος ξέρει ; Εμείς εδώ δεν είμεθα οι επαΐοντες της πολιτικής. Κατά συνέπεια, ούτε ερωτήσεις ούτε αντιρρήσεις. Ψήφον, μόνον ψήφον,  και πρέπει να είμεθα και ευχαριστημένοι.

Η πολιτική δολοφονία των Έξ

   Ο Κωνσταντίνος δεν παρέμεινε στην Ελλάδα μετά την παραίτησή του. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1922, μαζί με την οικογένειά του, έφυγε από τον Ωρωπό με αγγλικό πολεμικό. Μερικούς μήνες αργότερα, στις 27 Δεκεμβρίου 1922, πέθανε στο Παλέρμο της Ιταλίας..
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       Οι κατηγορούμενοι ήταν οι : Π. Πρωτοπαπαδάκης, Γ. Μπαλτατζής, Ξ. Στρατηγός, Μ. Γούδας, Ν. Στράτου, Ν. Θεοτόκης ,Γ. Χατζηανέστης και πρίγκιψ Ανδρέας.
  Κατηγορία αυτών :  «εσχάτη προδοσία». Οι οκτώ κατηγορήθηκαν ότι «εκουσίως και εκ προθέσεως υπεστήριξαν την εισβολήν ξένων στρατευμάτων, ήτοι του τουρκικού εθνικιστικού στρατού, εις την επικράτειαν του Βασιλείου, παραδώσαντες άμα εις τον εχθρόν πόλεις, φρούρια, μέγα μέρος του στρατού και μεγίστης αξίας υλικόν πολέμου».  
  Και η τιμωρία αυτών: ΘΑΝΑΤΟΣ.
   Τι είδους συζήτηση μπορεί να κάνει κάποιος περί της δίκης και των πρωτεργατών αυτής;  Εγώ θα σας παραθέσω τα γεγονότα λακωνικά και το συμπέρασμα δικό σας.   
   Ο πρίγκιψ  Ανδρέας, που είχε παραπεμφθεί στο Στρατοδικείο και με την επί πλέον των άλλων κατηγορία της «αρνήσεως εκτελέσεως διαταγής» του αρχηγού της Στρατιάς κατά τις μάχες στον Σαγγάριο τον Σεπτέμβριο του 1921 (η οποία άρνηση διαταγής  δεν ήτο απλή, για παράδειγμα έχω άλλη γνώμη, δεν άκουσα, δεν μπορώ να  το κάνω), διέταξε οπισθοχώρηση χωρίς αποχρώντα λόγο, αφήνοντας ακάλυπτα πλευρά άλλων μονάδων και το μέτωπο έσπασε ως ήτο αναμενόμενο .  Ίσως από όλους, αυτός να ήτο ο μόνος πραγματικός προδότης. Μόνον όποιος γνωρίζει την πολεμική επιστήμη μπορεί να συλλάβει το μέγεθος και την σοβαρότητα  της πράξεως  του Ανδρέα,   ο οποίος υπηρέτησε στο μικρασιατικό μέτωπο ως διοικητής του Β’ Σώματος Στρατού, με το βαθμό του υποστρατήγου.  Αποδείχθηκε πλήρως κατά τη διαδικασία ότι το Στρατοδικείο (μετά από προσωπική παρέμβαση του Πάγκαλου) του αναγνώρισε το ελαφρυντικό «της τελείας απειρίας περί την διοίκησιν ανωτέρων μονάδων» (τι πείρα να έχει ένας υποστράτηγος, μικρός βαθμός βλέπεις! ), για αυτό τον καταδίκασε στις 20 Νοεμβρίου στην ποινή της ισόβιας υπερορίας (εξορίας ) και της διαγραφής από το μητρώο των αξιωματικών.
    Μια  μέρα αργότερα, ο πρίγκιπας, συνοδευόμενος από τον Άγγλο  πλοίαρχο Τάλμποτ, αναχώρησε από το Φάληρο με το αγγλικό αντιτορπιλλικό «Καλυψώ». (Εκείνο που δεν έμαθα ποτέ  είναι αν στην επιβληθείσα  παρά του δικαιοτάτου Στρατοδικείου ποινή- ισόβια εξορία- περιλαμβάνετο και το μεταφορικό μέσον εκτελέσεως αυτής).  Το πλοίο σταμάτησε στην Κέρκυρα για να παραλάβει την οικογένειά του (γιος του πρίγκιπα Ανδρέα είναι ο σύζυγος της σημερινής βασίλισσας της Αγγλίας Ελισάβετ) και μετά κατευθύνθηκε στην Ιταλία.
    Εάν θέλεις να ψάχνεις την ιστορία, πρέπει να μάθεις να αντέχεις  τις συμπτώσεις. Στις μέρες μας, το σύνθημα είναι  «Τούρκος ψηφίζει Τούρκο»! Ίσως σε εκείνα τα πραγματικά φοβερά χρόνια το ανάλογο σύνθημα να ήταν  «ομόφυλος σώζει ομόφυλο».

Κυβέρνηση την περίοδο της δίκης :

Πρωθυπουργός Σωτ. Κροκίδας, υπουργός Εξωτερικών Νικ. Πολίτης(τέως υπουργός Εξωτερικών του Βενιζέλου), Φ. Βασιλείου υπουργός Δικαιοσύνης, Ευθ. Κανελλόπουλος Εθνικής Οικονομίας,  Α. Διομήδης Οικονομικών, Ι. Σιώτης Παιδείας, Α. Χαραλάμπης Στρατιωτικών, Δ. Παπαχρήστος Ναυτικών, Γ. Εμπειρίκος Επισιτισμού, Α. Δοξιάδης Περιθάλψεως, Π. Καλλιγάς Συγκοινωνιών και Γεωργίας , και Α. Χρηστομάνος Τ.Τ.Τ. Εννοείται πως όλοι ήσαν αχυράνθρωποι του Πάγκαλου και του Πλαστήρα.                                                                               
  Στις 4 Οκτωβρίου, η Εκτελεστική Επιτροπή της Επαναστάσεως εξέδωσε διάγγελμα, στο οποίο μνημόνευε για πρώτη φορά την ανάγκη της «παραδειγματικής ποινικής τιμωρίας των εχθρών της Πατρίδος, εις τους οποίους οφείλεται η κατάρρευσις του Μικρασιατικού Μετώπου», το δε διάγγελμα το είχε συντάξει ο Γεώργιος  Παπανδρέου (αυτό και αν είναι σύμπτωση!).
    Κάποιος ίσως ισχυρισθεί ότι έφταιγαν. Αν όμως έφταιγαν, δεν μπορεί  ένας υποστράτηγος λόγω απειρίας  να την «βγάζει καθαρή» και  οι άλλοι στον τοίχο και ισόβια. Και ο Βενιζέλος, ίσως ρωτήσει κάποιος, τι φταίει;  Αυτή είναι ερώτηση μόνον για αφελείς. Πάγκαλος και Πλαστήρας  μετά λόγου γνώσεως  είναι βενιζελικότεροι του Βενιζέλου.Και των δύο η διαδρομή  είναι: «Εν αρχή ην ο Βενιζέλος διού τα πάντα εγένοντο».
  Αν πάλι  και αυτό δεν μας πείθει, σας μεταφέρω αυτολεξεί την ομολογία του ιδίου του «εθνάρχου» ( Μπαρμπής, 2000,σελ.  12-14).
                                   (Ανάγνωση ομολογίας)
Παραχώρηση Μακεδονίας  στους Βουλγάρους
( όλοι οι προαναφερόμενοι συγγραφείς  και Ε. Ντριό,1988 σελ 299)                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             
Βοήθεια διαφυγής γερμανικών καταδρομικών με προορισμό την Τουρκία
Με προσωπική γραπτή εντολή του ο «εθνάρχης» στις 23/7/1914 προς τον λιμενάρχη Πειραιώς, τον διατάζει με την φορτηγίδα Μπογάμπος να εφοδιάσει με 800 τόνους άνθρακα τα γερμανικά καταδρομικά Γκεμπέν και Μπρεσλάου,  προκειμένου να γλιτώσουν από τον αγγλικό στόλο για να δοθούν στους Τούρκους σε καιρό αυστηράς ουδετερότητος και εν όψει ελληνοτουρκικού πολέμου   (Το βεβαιώνουν όλοι οι συγγραφείς της παρούσης βιβλιογραφίας ).
Χ. Καραΐσκος –Θέμα Ποντίων
Νὰ ποιὸς ἦταν ὁ Βενιζέλος.5Κατά την άφιξη των Ελλήνων στην Μικρά Ασία, παρουσιάζεται ο Καραΐσκος  επικεφαλής 24,000  σκληροτράχηλων  Ποντίων ανταρτών και ζητά από τις ελληνικές στρατιωτικές αρχές βοήθεια  σε όπλα και αξιωματικούς, προκειμένου να συντονίσει την δράση των ανταρτικών ομάδων του,αν του εδίδετο βοήθεια ο Κεμάλ θα ήτο μια μικρή κακή ανάμνηση ,και τούτο διότι 24,000 αντάρτες που μπορούν εκ των πραγμάτων  να επιλέξουν, τρόπο τόπο, χρόνο, κτυπήματος είναι δύναμις ανυπολογίστου πολεμικής αξίας. Αντί βοηθείας, τον συλλαμβάνει ο συνταγματάρχης  Δ. Καθενιώτης κατόπιν οδηγίας του Βενιζέλου( «Ιστορία της Ανθρωπότητος» Γ. Γ Αϋφαντής ,σ. 763, Δαυλός, τεύχος  191 Νοέμβριος 97). Μόνον ο Καραΐσκος βοηθούμενος θα μπορούσε να μετατρέψει τον Κεμάλ σε παρελθόν. Όποιος γνωρίζει την επιστήμη του πολέμου μπορεί να υπολογίσει την αξία του αντάρτικου στρατού. Οι Πόντιοι επαναστατούν. Τους αναγνωρίζουν σχεδόν όλα τα κράτη εκτός της Ελλάδος του Βενιζέλου. Το αποτέλεσμα γνωστό: μισθοφόροι μπολσεβίκοι και Τούρκοι τους σφάζουν
Συνθήκη Σεβρών
 Ίσως είναι η μόνη συνθήκη στον κόσμο που  κάποια  από τα συμβαλλόμενα μέρη την τηρούν προ της υπογραφής της   (Ιστ Ανθρωπότητας, .Γ Γ. Αϋφαντής ,σελ 801).  Όταν ο Κεμάλ επαναστατικά διοικούσε την πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Βενιζέλος υπέγραφε  συνθήκη με τον πρώην αφέντη της τον Σουλτάνο! (Αλήθεια, υπάρχει  έστω και ένας που να αγοράζει σπίτι από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη;).
 Και σχεδόν κανένας δεν ασχολήθηκε με το τι υπέγραψε.
  Υπέγραψε λοιπόν, να πάει με ίδια μέσα -έμψυχα και άψυχα- , με χρήματα του ελληνικού κράτους, χωρίς δάνεια,στην Τουρκία σε απόσταση 2,500 χιλιομέτρων, με τραίνα που πήγαιναν και δεν πήγαιναν με 25 χιλιόμετρατην ώρα. Να κάνει πόλεμο, να κυριεύσει κάποιο κομμάτι, και μετά να κάνει δημοψήφισμα- και αν οι κάτοικοι του κομματιού τον ήθελαν, θα έμενε, διαφορετικά θα έπρεπε να φύγει. Δηλαδή να έρθει στο χωριό μου, να κάνει πόλεμο, να σκοτωθούν αδέρφια μου και συγγενείς μου και εγώ σε πέντε χρόνια να τον ψηφίσω για να μείνει κατακτητής μου. Η συγκεκριμένη τούρτα είναι γεμάτη κερασάκια. Ένα κερασάκι από την ίδια πάντα  τούρτα θα έκανε πόλεμο, και από τα εκατομμύρια των Ελλήνων της Μ. Ασίας  δεν θα επιστράτευε κανέναν. Και το έκανε.. Νομίζω ότι και ο πλέον καλόπιστος μπορεί να καταλάβει ότι η τράπουλα ήτανε χιλιοσημαδεμένη.
Μικρασιατική Καταστροφή
Νὰ ποιὸς ἦταν ὁ Βενιζέλος.6Όπως παρατηρούν όλοι όσοι έχουν ασχοληθεί με το θέμα,  το παιχνίδι ήταν στημένο. Το υπό ίδρυση κράτος της Κωνσταντινουπόλεως δεν ήθελε το ελληνικό στοιχείο.  Εδώ, φίλοι μου, παίζεται η τελευταία πράξη του δράματος: οι σιωνιστικές  βλέψεις τότε ήσαν γνωστές σε ολίγους. Παρ΄ ολίγον,  επί των ημερών μας να βλέπαμε το κράτος της Κωνσταντινουπόλεως να γεννιέται. Ελπίζω οι Έλληνες θεοί, αν άρχουν, να μην το επιτρέψουν. Αν πάλι δεν άρχουν, ας μας λυπηθεί ο λυτρωτής θάνατος. Διότι  τους  μεν θεούς κανένας μας δεν τους  είδε, για τον δε  θάνατο, είμαι σίγουρος ότι συμφωνείτε όλοι: δυστυχώς άρχει. Αν αναλογισθώμεν   λοιπόν, ότι ακόμη και σήμερα Έλληνες ίσως απόγονοι εκείνων που άφησαν τα κόκκαλά τους στην αφιλόξενη Ανατολή (για τα κόκκαλα υπάρχει μια πληροφορία, την οποία δεν εξακρίβωσα ακόμη: βρήκαν έναν τάφο ομαδικό, του οποίου το περιεχόμενο πήγε για βιομηχανικούς σκοπούς) θεωρούν τον Βενιζέλο «μεγάλο Έλληνα πολιτικό», αν αναλογισθώμεν  ότι σήμερα εν έτει 2009 Έλληνες ψηφίζουν αλλοεθνείς ως κυβερνήτες, αν αναλογισθώμεν ότι σήμερα υπουργοί Παιδείας θέλουν να καταργήσουν  υπέρ της Αγγλικής την Ελληνική, οι δε βοηθοί αυτών καθησυχάζονται για  το μένος τους προς την πατρίδα τους (κ. Θ. Δραγώνα ) από Άγγλους συνέδρους,  η Μικρασιατική Καταστροφή αποτελεί φυσικότατο προοίμιο των σημερινών αλλά και των επερχομένων δεινών. Για να κτίσεις ένα σπίτι, παίρνεις μηχανικό και αρχιτέκτονα και  τους λες να βάλουν  και λίγο σίδερο παρά πάνω, για  να μην πέσει το σπίτι και πλακώσει εσένα και την οικογένειά σου. Ο Βενιζέλος για χιλιάδες ανθρώπους και ένα ολόκληρο έθνος, δεν ρώτησε κανέναν ειδικό, ενώ έπρεπε.
  Ο Ξενοφών Στρατηγός, στρατιώτης το αξίωμα, μετέπειτα υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου, φέρων τον βαθμό του υποστρατήγου, στο βιβλίο του «Η  Ελλάδα στην Μικρά Ασία» (1986), γράφει:    (Ανάγνωση σελίδων 24,25,26,27,28,29 και 113)
 Ιωάννης Μεταξάς: Στρατιωτική ιδιοφυία. Η Βέρμαχτ,  η οποία γέννησε  τους αξιωματικούς της τελειοτέρας πολεμικής μηχανής  του κόσμου μέχρι και σήμερα,  της οποίας την δυνατότητα  κατέστρεψε ο Εβραίος Χίτλερ στην δεδομένη  στιγμή κατ΄ εντολή των αφεντικών του, είχε αναρτήσει πινακίδα με τις λέξεις «ουδέν πρόβλημα άλυτο διά  τον Έλληνα Ιωάννη Μεταξά».
   Θα αρκούσε  μόνον η επιστολή Μεταξά το 1915 περί της εκστρατείας στην Μικρά Ασία, ώστε να γλιτώσει η Ελλάδα από τα δεινά, αν ο Βενιζέλος την ελάμβανε σοβαρώς υπ’ όψιν. Υπάρχει έστω και ένας που να μπορεί να θεωρήσει ως  αβλεψία την πράξη του «εθνάρχου»;  Όταν ο Μεταξάς, εμπνευστής του βιασμού των Δαρδανελλίων, επειδή άλλαξαν κάποιοι μικροί παράγοντες, προέβλεψε ως θεός τα επερχόμενα δεινά;
  Από την αλλαγή των μικρών παραγόντων (ο Βενιζέλος είχε δώσει κρυφά τα σχέδια στους Άγγλους)  γέμισε η θάλασσα  75,000 πτώματα και τα στενά από καράβια βουλιαγμένα. Ο Μεταξάς με ηράκλεια προσπάθεια κατάφερε να αποτρέψει τον Βενιζέλο από την συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτήν  την παραφροσύνη.
   Για το τέλος σάς φύλαξα το μεγαλύτερο κεράσι της τούρτας: όταν ο Βενιζέλος διαπραγματευόταν, ως ικέτης πλέον, την επαίσχυντη ειρήνη με τον Ισμέτ Ινονού στην Ελβετία, του τηλεγραφεί ο Πάγκαλος και τον πληροφορεί ότι  με τους 45,000 στρατό που έχει στην Θράκη (ανατολικά του ποταμού  Μαρίτσα ή Έβρου σε απόσταση αναπνοής από την Πόλη) θα μπορούσε εκ του ασφαλούς σε μία ημέρα να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Και μπορούσε να την καταλάβει, διότι την φύλαγαν κάποια λίγα και κουρασμένα υπολείμματα του αγγλικού στρατού, χωρίς πυροβολικό και βαριά  όπλα. Ο «εθνάρχης»  τον διατάσσει να μην κινηθεί! Και εκείνος, ως ανήρ αναλόγου μεγέθους, δυστυχώς υπακούει. Αν αυτή η έσχατη πράξη του «εθνάρχη» δεν είναι προδοσία καταφανέστατη, τότε πώς είναι η προδοσία;
    Εδώ φίλοι ίσως είναι το αγριοκέρασο της τούρτας .Του Εθνάρχη  Βενιζέλου δεν του έφτασε η απώλεια της Μ. Ασίας, Οι χαμένες πατρίδες, οι ξεριζωμένοι,  ήταν αποτέλεσμα των πολιτικoστρατιωτικών  ικανοτήτων του υπερθεού Βενιζέλου, αλήθεια υπάρχει έστω και δόκιμος υποδεκανέας που θα έκανε  πόλεμο σε χιλιάδες χιλιόμετρα απόσταση από την Ελλάδα με τραίνα που πήγαιναν δεν πήγαιναν 25  χιλιόμετρα την ώρα όταν  ο πόλεμος είναι δύναμη και επάρκεια πυρρός, και τα δύο πέραν από κάθε αμφισβήτηση είναι θέμα μεταφοράς υλικών τεραστίας ποσότητος και βάρους, αυτό και μόνον ήταν ικανό να κρίνει την τύχη του πολέμου όπως και την έκρινε
   Αφού λοιπόν τελείωσε τον κατά παραγγελία του Λόϋδ Τζώρτζ  πόλεμο και προκειμένου να ολοκληρώσει την προσφορά του στον δόλιο τόπο αποφάσισε να επιδείξει και τις οικονομικές αρετές  του αν και εγώ προσωπικά πιστεύω ότι γνώριζε πολύ καλά που οδηγούσε την δόλια χώρα, και πάλι  εκ του ασφαλούς αυτή τη φορά την οδηγούσε  στην οικονομική καταστροφή. Αλλά ας δούμε καλύτερα τα γεγονότα  του δυνατότητες (Βλέπε δημοσίευση ποντικιού παρακάτω.)
Βιβλιογραφία
Κώστας Ν.. Μπαρμπής,  1997,Κ. Καραμανλής «Εθνάρχης» ή εθνικός εφιάλτης, Εκδόσεις         
                                                Λογοθέτης
Κώστας Ν. Μπαρμπής,  2001, Ελευθέριος Βενιζέλος. «Εθνάρχης» ή εθνικός ολετήρας;
                                              Εκδόσεις Πελασγός
Κώστας Ν. Μπαρμπής , 2004, Ιωάννης Μεταξάς και Ελευθέριος Βενιζέλος, Εκδόσεις  Λογοθέτης
Γεώργιος Γ. Αϋφαντής ,  2006, Άνθρωπος & Επιστήμη, Εκδόσεις Ελληνικόν Σέλας
Γεώργιος Γ. Αϋφαντής ,  2007.Ο Βωμός της ελπίδος, Εκδόσεις Ελληνικόν Σέλας
Γεώργιος Γ. Αϋφαντής ,  2008, Αφύπνισις, Εκδόσεις Ελληνικόν Σέλας
Ξενοφώντος Στρατηγού , 1986, Η Ελλάδα στη Μικρά Ασία,  Εκδοτικός οίκος Δαμιανός
Εντουάρ  Ντριό, 1999,  Ελλάδα και Α΄ Παγκόσμιος πόλεμος, Εκδόσεις Πελασγός
Ν Τωμαδάκης,   1964,   Ο Βενιζέλος έφηβος
Σπύρος Μαρκεζίνης,  1971,   Πολιτική Ιστορία της Νεωτέρας Ελλάδος . 
Μ. Α. Παπαδάκης,     1935,    Βιογραφία Ε. Βενιζέλου, ιδιωτική έκδοση, εξαντλημένο
Νικ. Α. Αντωνακέας, 1954,   Φαυλοκρατία,
Ιωάννης Λουκάς ,                   Ιστορία της Ελληνικής Μασονίας.
J. Baker,                      1974,    Race
.   
Βιβλία σχετικά που ευρέθησαν
  1. Γύπαρης  Ηρωισμοί  στην μάχη ή την επανάσταση της Κρήτης  τηλ 210 3247835
  2. Ζαβιτσάνου Αναμνήσεις Βασιλέως Κωνσταντίνου Και Βενιζέλου  τηλ 210 3247835 50$
  3. Ρέτσας Δημήτρης στο 210-3251405 Να επανέλθω

Η χρεοκοπία του 1932

Νὰ ποιὸς ἦταν ὁ Βενιζέλος.2
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε επιστρέψει στην Ελλάδα από το εξωτερικό στις 20 Απριλίου του 1927. Είχε μάλιστα εγκα­τασταθεί στα Χανιά, δηλώνοντας πως δεν σκόπευε να ανακατευθεί στην ενεργό πολιτι­κή. Ωστόσο, όπως ήταν φυσικό, και μόνο η παρου­σία του αποτελούσε έναν πόλο έλξης. Ωστόσο ο Βενιζέλος «άντεξε» στην αποχή από τις πολιτικές εξελίξεις με τις προσπάθειες που κατέβαλλε ο Πλαστήρας να αποτρέψει το κίνημα του Οθωναίου. Τότε ο Βενιζέλος έγινε αποδέκτης των παρα­πόνων των στελεχών του Φιλελεύθερου Κόμματος. Έτσι ξεκίνησαν μια σειρά εξελίξεων, που άρχισαν με την αποστολή επιστολών του Βενιζέλου με την ιδιότητα του απλού πολίτη προς τον υπουργό Οι­κονομικών Καφαντάρη. Εκεί ο Βενιζέλος εξέφρα­ζε τα παράπονα των στελεχών του κόμματος των Φιλελευθέρων για τις ενέργειες των κυβερνήσεων συνεργασίας. Αποτέλεσμα αυτών των «ιδιότυπων» επιστολών του Βενιζέλου υπήρξε η δήλωση παραι­τήσεως του Καφαντάρη από τη θέση του αρχηγού των Φιλελευθέρων και από την κυβέρνηση του Ζαΐμη. Αμέσως μόλις ο πρωθυπουργός έλαβε την επιστολή παραιτήσεως του υπουργού των Οικονομικών με τη σειρά του υπέβαλε την παραίτηση της κυβερνήσεώς του στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Την επομένη, 23 Μαΐου, ο Βενιζέλος ανακοίνωσε στον ελληνικό λαό την απόφασή του να αναμιχθεί και πάλι με την ενεργό πολιτική, κάνοντας και σχε­τική δήλωση: «Καθήκον μου είναι να αναλάβω την θέσιν μου επικεφαλής κόμματος, το οποίον αποτε­λεί το κυριοτέρον οχυρόν και κατά των καθεστωτι­κών κινδύνων και κατά της απειλής της δικτατορί­ας και κατά των εκ της ακυβερνησίας δυνάμεων να προκύψουν κοινωνικών διαταράξεων». Ως αρχηγός πλέον του μεγαλύτερου πολιτικού κόμματος, ο Βενιζέλος έπαιξε τον καθοριστικό ρυθμιστικό ρόλο στον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας. Η κυβέρνηση συνεργασίας με έναν μικρό ανασχη­ματισμό στις 2 Ιουνίου παρέμεινε στην εξουσία. Η ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης ορίστηκε στις 4 του ίδιου μήνα. Όλα αυτά διήρκεσαν μέχρι τον Αύ­γουστο, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέλαβε τη διακυβέρνηση της Ελλάδας, μετά τον εκλογικό του θρίαμβο στις εκλογές της 19ης Αυγούστου 1928.
Επενδύσεις
Στην παρουσίαση των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης, όπως αυτή προέκυψε από τις εκλογές της 19ης Αυγούστου 1828, ο Βενιζέ­λος στη Βουλή μίλησε για ένα ιδιαίτερα φιλόδο­ξο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, οι οποίες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του οικονομικού του επιτελείου θα έβαζαν την οικονομία της Ελλάδας σε μια αναπτυξιακή πορεία. Μια φιλοδοξία αυτού του προγράμματος ήταν να επιλυθεί και το ιδιαίτε­ρα επώδυνο προσφυγικό πρόβλημα που βάραινε την οικονομία της χώρας, μετά τις δραματικές για τη χώρα μας εξελίξεις της μικρασιατικής καταστρο­φής. Βέβαια ο Βενιζέλος δεν απέκρυψε ότι για την ανάπτυξη αυτή, η χώρα δεν διέθετε τα ανάλογα κε­φάλαια που απαιτούσε η εκπόνηση ενός τόσο φιλόδοξου προγράμματος. Έτσι η πρόθεσή του ήταν να στραφεί στην ιστορικά προσφιλή οικονομική τακτική της χώρας μας, τον εξωτερικό δανεισμό, ο οποίος θα καλυπτόταν κυρίως από Άγγλους κε­φαλαιούχους που ήδη είχαν επενδύσει κάποια κε­φάλαια μετά το 1922, αλλά ήταν πρόθυμοι να δι­ευρύνουν την παρουσία τους στην Ελλάδα, καθώς φαινόταν να αποκαθίσταται η πολιτική σταθερότη­τα στη χώρα.
Αισιοδοξία και οικονομικοί δείκτες
Το πρώτα δείγματα της νέας οικονομικής πολιτι­κής υπήρξαν ενθαρρυντικά. Ήδη ακόμα από την οικονομική πολιτική της οικουμενικής κυβέρνησης η δραχμή, ύστερα από 15 ολόκληρα χρόνια, στα οποία βρισκόταν υπό συνεχή υποτίμηση, κατάφε­ρε να σταθεροποιηθεί σε σχέση με την αγγλική λί­ρα. Στα τρία πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Βενιζέλο η Ελλάδα παρουσίαζε συ­νεχώς πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, πράγ­μα που δημιουργούσε αισιοδοξία και θεωρούνταν απόδειξη της καλής και επιτυχημένης οικονομικής πορείας. Τα προβληματικά οικονομικά της χώρας όλα έδειχναν ότι είχαν ξεπεραστεί και ότι οι νέες προοπτικές ανάπτυξης ήταν ευνοϊκές για την Ελλά­δα. Αυτή τη διάχυτη αισιοδοξία, ωστόσο, σκίαζε το ελληνικό εξωτερικό χρέος, που μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια της βενιζελικής διακυβέρνησης διο­γκώθηκε από 27.800.000.000 σε 32.700.000.000 δραχμές, λόγω δανείων που είχε συνάψει η κυβέρ­νηση κυρίως στο Λονδίνο.
Η Τράπεζα της Ελλάδος
Υπό τις επικρατούσες οικονομικές συγκυρίες αλλά και ύστερα από πιέσεις οικονομικών παραγό­ντων του εξωτερικού, προέκυψε το ζήτημα της ίδρυσης της Τράπεζας της Ελλάδος. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε ως ιδιαίτερα σημαντικό για τις οικονομικές εξελίξεις της χώρας. Η Τράπεζα της Ελλάδος θα είχε το αποκλειστικό προνόμιο να τυπώνει νομίσματα, προνόμιο που ως τότε κατεί­χε η Εθνική Τράπεζα. Επίσης ανέλαβε τον πλήρη έλεγχο της εθνικής νομισματικής πολιτικής και των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Πρώτος πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδος ορίστηκε ο οι­κονομολόγος Αλέξανδρος Διομήδης. Η τράπε­ζα διέθετε κάλυψη σε συνάλλαγμα 10.000.000 αγγλικές λίρες για αξία κυκλοφορούντος χαρτο­νομίσματος αξίας περίπου 4.000.000.000 δραχ­μών.
Ωστόσο, παρά τις θετικές προοπτικές της ελληνι­κής οικονομίας, η οποία άρχισε να ανακάμπτει, ξέσπασε η μεγάλη διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση, η οποία ξεκίνησε από την αδυναμία της γερμανικής κυβέρνησης να σταθεί συνεπής στις δυσβάστακτες οικονομικές κυρώσεις που είχε αναλάβει εξαιτίας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η ύφεση, ωστόσο, κορυφώθηκε όταν στις 29 Οκτω­βρίου του 1929 τινάχτηκε στον αέρα το χρημα­τιστήριο της Wall Street. Η Ελλάδα από αυτές τις εξελίξεις βγήκε χαμένη, αφού χάθηκαν όλες οι οικονομικές επανορθώσεις που τις είχαν επιδι­καστεί από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς η Γερμανία αδυνατούσε να τις πληρώσει. Αυτό το οικονομικά δυσμενές κλίμα είχε ως συνέπεια να μειωθούν οι εξαγωγές μας στα καπνά, τη σταφί­δα, αλλά και σε μια σειρά άλλων αγροτικών προϊό­ντων, προς εκείνες τις χώρες που επλήγησαν από την κρίση. Επίσης ρόλο έπαιξε και η δραματική μείωση των εμβασμάτων που έστελναν στη χώρα οι ομογενείς της Αμερικής, που για τα οικονομικά μέτρα εκείνης της περιόδου ήταν μια υπολογίσι­μη πηγή εισοδήματος για τη χώρα. Υπό το βάρος αυτών των απρόβλεπτων εξελίξεων επιδεινώθη­κε το εξωτερικό ισοζύγιο συναλλαγών, ασκώντας αφόρητες πιέσεις στη δραχμή. Οι οικονομικές δραστηριότητες στη χώρα υπέστησαν ραγδαία υποχώρηση με συνέπεια να αυξηθεί η ανεργία, να χρεοκοπήσουν εταιρείες και να υποστούν μεί­ωση τα ημερομίσθια. Έτσι η Τράπεζα της Ελλάδος αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει τα αποθεματικά του χρυσού και το ξένο συνάλλαγμα προκειμένου να στηρίξει τη δραχμή.
Πρακτικές… από το μέλλον
Πολλά από τα γεγονότα που ακολούθησαν θυμί­ζουν το δύσκολο οικονομικό παρόν που ζούμε. Από τις 21 έως τις 26 Σεπτεμβρίου του 1931 η κάλυψη συναλλάγματος της Τράπεζας της Ελλά­δος μειώθηκε κατά 30%, μιας και όλοι εξαργύρω­ναν με συνάλλαγμα τα ελληνικά χρήματα. Μέσα σε αυτό το δυσμενές κλίμα παραιτήθηκε ο πρόε­δρος της τράπεζας έπειτα από μια διαφωνία του με τον Βενιζέλο. Τον αντικατέστησε ο Εμμανουήλ Τσουδερός. Λίγο αργότερα, στις αρχές του 1932, η χώρα βρέθηκε στη δραματική θέση να μην δι­αθέτει επάρκεια κρατικών αποθεμάτων για την αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων από παλιότε­ρα δάνεια που είχε συνάψει. Ως μοναδική λύση και πάλι υπήρξε ο εξωτερικός δανεισμός για τη στήριξη της δραχμής με συνάλλαγμα έναντι των κερδοσκοπικών πιέσεων. Υπό αυτές τις δυσμενείς εξελίξεις ο Βενιζέλος αναγκάστηκε να αναλάβει προσωπικά το θέμα εξασφαλίζοντας εξωτερικά δάνεια που θα στήρι­ζαν τη νομισματική του πολιτική. Έτσι, μέσα από μια σειρά ταξιδιών στη Ρώμη, το Παρίσι και το Λονδίνο ο Βενιζέλος ζητούσε από τους πιστωτές ένα νέο δάνειο 50.000.000 δολαρίων για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Για να γίνει πιο πειστικός, προειδοποιούσε ότι αν δεν έβρισκε αυτά τα χρήματα η χώρα θα εγκατέλειπε τον «κανόνα του χρυσού», θα κήρυσσε στάση πληρωμών, πράγμα που θα είχε ως αποτέλεσμα να προκληθούν κοινωνικές αναταραχές και η χώρα θα έχανε τη διεθνή αξιο­πιστία της, με ό,τι αυτό σήμαινε. Τελικά ο Βενιζέ­λος δεν κατάφερε να αποσπάσει την οικονομική βοήθεια, μιας και οι πιστωτές μας θεώρησαν ότι η Ελλάδα δεν έκανε καμία θυσία, αλλά αντίθετα ήθελε να μεταβιβάσει τα προβλήματά της στους πιστωτές της δανειζόμενη πέρα από τις αντοχές της οικονομίας της. Υπό το βάρος αυτών των εξε­λίξεων ο τότε υπουργός Οικονομικών παραιτήθη­κε στις 21 Απριλίου του 1932. Αμέσως μετά ο αντι­καταστάτης του υπουργός κήρυξε πτώχευση και αναστολή πληρωμών από το ελληνικό Δημόσιο. Η χώρα στις 27 Απριλίου εγκατέλειψε τον «κανόνα του χρυσού», η δραχμή υποτιμήθηκε άμεσα και με ραγδαίους ρυθμούς. Υπό το βάρος αυτών των εξελίξεων ο Βενιζέλος παραιτήθηκε για να τον διαδεχθεί ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου. Ταυτό­χρονα τη χώρα κατέκλυζε ένα απεργιακό κύμα απεργιών.
ΣημείωσηΟ «κανόνας του χρυσού» ίσχυε πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για τις συναλλαγμα­τικές ισοτιμίες στο διεθνές εμπόριοxenofonb@gmail.com(πηγή)
 φωτογραφίες ἀπὸ ἐδῶἐδῶ κι ἐδῶ
Πρώτη δημοσίευσις 5 Ἰουνίου 2012