προσφατες αναρτησεις

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΓΩΝΑΣ Η ΛΙΠΟΤΑΞΙΑ ?

 Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΤΑΥΡΟΣ
      Θα μου επιτρέψετε να ασχοληθώ, για μια ακόμα φορά με τον Βέλλιο, γιατί με ενόχλησε υπερβολικά όλη αυτή η προπαγάνδα, εναντίον της λογικής, που στήθηκε με αφορμή την πολύ-πολυδιαφημισμένη από τον ίδιο και τους υμνητές του, αυτοκτονία του. Με βοηθάει άλλωστε και το ημερολόγιο, γιατί η σημερινή μέρα είναι από τις πιο σημαδιακές της ζωής μου. Αυτός είναι και λόγος που αν και αποφεύγω να χρησιμοποιώ προσωπικά και οικογενειακά γεγονότα στις αναρτήσεις μου, θα κάνω μια εξαίρεση.          Σαν σήμερα, πριν τρία ακριβώς χρόνια, (23/9/13), υποβλήθηκε η γυναίκα μου σε χειρουργική επέμβαση, με διάγνωση: "κακοήθεια και μετάσταση σε λεμφαδένες".
Σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, δύο είναι οι επιλογές: Ο δρόμος του αγώνα και ο δρόμος του Βέλλιου, δηλαδή η λιποταξία από την ζωή. 


        Ακολουθήσαμε φυσικά τον δρόμο του αγώνα, επειδή τον άλλο δεν τον ξέραμε και δεν επιθυμούμε να τον γνωρίσουμε και μακάρι να μην τον γνωρίσει ποτέ, κανένας άνθρωπος.
        Γνωρίσαμε σ΄ όλη τη διαδρομή και ένα σωρό συναγωνιστές, με αντίστοιχα προβλήματα. Κάποιοι από αυτούς, με δύσκολες περιπτώσεις, είναι σήμερα υγιείς, αλλά υπάρχουν και κάποιοι που δυστυχώς έχασαν τη μάχη.

        Όμως, συναντώντας τους ανθρώπους τους που άφησαν πίσω, διακρίνεις την ικανοποίηση, ότι αγωνίστηκαν δίπλα τους, όσο μπορούσαν. Τι απ΄ αυτά αλήθεια μπορεί να αισθανθεί η , γυναίκα του Βέλλιου, που πιθανόν να είναι και εντελώς ανεύθυνη για τις επιλογές του άνδρα της;
        Για μας ο αγώνας (του Κυρίου συνεργούντος), δείχνει να κερδήθηκε. Και δεν ήταν εύκολος. Όλα τα είχε. Επέμβαση, χημειοθεραπείες με όλες τις παρενέργειες, ακτινοβολίες, απρόοπτα προβλήματα κ.τ.λ. Όμως έτσι είναι οι μάχες. Αν ήταν εύκολες δεν θα ήταν μάχες. Φαντασθείτε όμως να είχε επιλέξει, την λιποταξία. Θα είχε χάσει χωρίς λόγο, μια μάχη που δείχνει να χει κερδηθεί. 

       Σίγουρα ήταν δύσκολος ο αγώνας, αλλά είναι ένας αγώνας που αξίζει να τον δώσεις, έστω και με ελάχιστες πιθανότητες να τον κερδίσεις. Για να επικρατήσει επί τέλους η άποψη ότι οι άνθρωποι, σε όλες τις σχέσεις, δεν είναι αναλώσιμοι και αντικαταστάσιμοι. Γιατί στη ζωή δεν είναι όλα «ότι φάμε, ότι πιούμε κ.τ.λ. και γιατί   η ζωή είναι ένα αγαθό, για το οποίο αξίζει να αγωνίζεσαι και όχι να στρίβεις δια της ευθανασίας στις δυσκολίες. Εξ΄άλλου υπάρχει πάντα και η άνωθεν βοήθεια, γιατί, όπως λέει και ένας καλός φίλος, που τελευταία γνώρισα και που δίνει και αυτός τον αγώνα του, ο Κύριος επιλέγει να σε σώσει, ή από τον Σταυρό, ή με τον Σταυρό.

https://www.facebook.com/profile.php?id=100000402114290&hc_ref=NEWSFEED&fref=nf 

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Αν αγρυπνήσεις στην προσευχή........

 Αποτέλεσμα εικόνας για χρυσοστομοσ ιαν

        Τίποτα δεν είναι πιο γλυκό από την προσευχή.
        Αυτή είναι η πιο καλή μέθοδος, και ο πιο εύκολος δρόμος προς την αρετή, να μη βλέπεις μόνο τους κόπους, αλλά μαζί με τους κόπους να βλέπεις και τα έπαθλα, κι αυτά όχι μόνα τους και ανεξάρτητα. Όταν λοιπόν πρόκειται να δώσεις ελεημοσύνη, μην υπολογίζεις τα χρήματα που θα δαπανήσεις, αλλά την αγιωσύνη που θα συλλέξεις· «Σκόρπισε, έδωσε στους φτωχούς· η αγιοσύνη του μένει για πάντα» (Ψαλμ. 111, 9)· μη βλέπεις τον πλούτο που αδειάζει, αλλά κοίτα το θησαυρό που αυξάνεται.
       Αν νηστεύεις, μην υπολογίζεις την κακοπάθεια που φέρνει η νηστεία, αλλά την άνεση που φέρνει η κακοπάθεια.
       
Αν αγρυπνήσεις στην προσευχή, να σκέφτεσαι όχι την ταλαιπωρία που προκαλεί η αγρυπνία, αλλά το θάρρος στο Θεό που χαρίζει η προσευχή.
        Έτσι κάνουν και οι μισθοφόροι στρατιώτες· κοιτάζουν όχι τα τραύματα αλλά τις αμοιβές, όχι τις σφαγές αλλά τις νίκες, όχι τους νεκρούς που πέφτουν αλλά τους νικητές που στεφανώνονται.
       Έτσι και οι καπετάνιοι εμπρός στα κύματα κοιτάζουν τα λιμάνια, εμπρός στα ναυάγια τα κέρδη, εμπρός στις περιπέτειες της θάλασσας τα μετά το ταξίδι καλά.

        Αναλογίσου πόσο μεγάλο είναι μέσα στη βαθιά νύχτα, ενώ κοιμούνται όλοι οι άνθρωποι και τα θηρία και τα ζώα, ενώ επικρατεί βαθύτατη ησυχία, μονάχα εσύ να σηκωθείς και με θάρρος να συνομιλείς με τον Κύριο που δεσπόζει σε όλα.
Αλλά είναι γλυκός ο ύπνος;
         Τίποτα δεν είναι πιο γλυκό από την προσευχή.
Αν συνομιλήσεις ιδιαιτέρως μαζί του, πολλά θα καταφέρεις, γιατί κανείς δε θα σε ενοχλεί μήτε θα σε αποσπά από τη δέηση· έχεις (τότε) και την ώρα σύμμαχο στο να πετύχεις αυτά που θέλεις.
        Αλλά στριφογυρίζεις ξαπλωμένος πάνω σε μαλακό στρώμα, και βαριέσαι να σηκωθείς;
       Σκέψου τους σημερινούς μάρτυρες, που είναι ξαπλωμένοι πάνω σε σιδερένια σχάρα και δεν έχουν από κάτω στρώμα αλλά κάρβουνα στρωμένα. Εδώ θέλω να τελειώσω την ομιλία, ώστε να φύγετε έχοντας πρόσφατη και νωπή την ανάμνηση της σχάρας και αυτή να θυμάστε και τη νύχτα και την ημέρα. Και αν μας κρατούν μύρια δεσμά, θα μπορέσουμε όλα εύκολα να τα σπάσουμε και να σηκωθούμε για προσευχή, έχοντας στο νου μας πάντα αυτή τη σχάρα. Και όχι μόνο εκείνη τη σχάρα, αλλά και τις άλλες τιμωρίες των μαρτύρων να ζωγραφίζουμε στον πίνακα της καρδιάς μας.

ιερός Χρυσόστομος, Εις τους αγίους πάντας· Migne 50,711 γ

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΕΝΑΗ ΕΡΩΤΗΣΗ


ΑΕΝΑΗ  ΕΡΩΤΗΣΗ

Περπάτησα  και δίψασα
Λαχτάρησα  και πείνασα
Δεν το θέλω  το καρβέλι
Ουτε  για νερό  με  μέλει

Ο ουρανός νερο θα δώσει
Το  σιτάρι  θα  μεστώσει
Η πηγή θα με κεράσει 
Το ψωμι θα με χορτάσει

Κατι αλλο ειναι που  λείπει
Κι εχω  μεσα μου την λύπη
Τι  γεμίζει ,τι γεμιζει την καρδιά
Οταν νύχτα  ξαγρυπνά ?


Α.Π.  Δραμα 20 Σεπ 2016


Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Υμνος εις την Θεοτοκον του Αγιου Νεκταριου ,Ηχος Γ΄.

Εις την κόρην την άσπιλον


Η παράσταση της Γέννησης της Θεοτόκου από το καθολικό της μονής Δαφνίου

Ηχος  γ΄

Ὑμνοῦμέν Σε παρθένε ,ἁγνή Θεοκυῆτορ,

δι’ ἧς τό θεῖον κάλλος ,ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ,
καὶ πόθῳ γλυκυτάτῳ, κόρη  Σὲ εὐλογοῦμεν.


Γλώσσῃ ἱερωτάτῃ ,καί χείλεσι ἁγίοις,
καρδίᾳ ἁγνευούσῃ ,ψυχῇ καθαρωτάτῃ,
ὁμολογοῦμεν πάντες, ἁγνήν Θεοῦ μητέρα.


Φλόγα τήν βάτῳ πάλαι, ὁ νομοδότης βλέπων,
μὴ πυρπολοῦσαν  κόρη, τόν τύπον κατενόει,
τοῦ τόκου Σου τοῦ θείου, ἁγνή Θεοκυῆτορ.


Εὐλογημένη Χαῖρε, Θεογεννῆτορ κόρη,
ὡς ἀληθῶς τῆς πάλαι, ἀρᾶς ἠλευθερώθη,
τό γένος τῶν ἀνθρώπων,
τῷ τόκῳ Σου Παρθένε.


Σῆς συμπαθείας  κόρη, ἀξίωσον βοῶ Σοι,
ἡ μόνη ἀπορρήτως ,κυήσασα τὸν Λόγον,
καί σῶσον σαῖς πρεσβείαις,
τούς πίστει Σέ ὑμνοῦντας.


Σύ μόνη ἀνεδείχθης, Παρθένε Θεοτόκε,
ἀφθόρως Θεομῆτορ ,Θεόν  γάρ ἀπορρήτως,
νηδύι συλλαβοῦσα, ἀπέτεκες τῷ κόσμῳ.


Καταφυγή καί σκέπη, πιστῶν καί προστασία,
θερμή ἱκετηρία, ταχεῖα μεσιτεία,
τούς Σέ πιστῶς τιμῶντας, Σύ φρούρει  Παναγία.


Ὕμνος μθ΄, Θεοτοκάριον, Ἁγίου Νεκταρίου (Κεφαλᾶ), Μητροπολίτου Πενταπόλεως, Καστέλλιον 1967


Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία
Ἔτος 22ο – Τεῦχος 240 – Σεπτέμβριος 2012

Αποτέλεσμα εικόνας για αγιος νεκταριος

Όταν χάσεις κάτι τότε καταλαβαίνεις την αξία του

σταυρου  γιαννης
 Η μεγαλύτερη απώλεια
Όταν χάσεις κάτι τότε καταλαβαίνεις την αξία του, λέμε.
Όντως, ισχύει κάτι τέτοιο, ειδικά όταν αναφερόμαστε σε πρόσωπα που είχαμε στην ζωή μας και πλέον έχουν απομακρυνθεί ή πλέον δεν είναι στην ζωή. Τώρα καταλαβαίνουμε μέσα από την απουσία τους την σημαντικότητα της παρουσίας τους μέσα στην ζωή μας.
Επίσης ισχύει με την υγεία μας. Δεν εκτιμούμε την υγεία μας όταν την έχουμε. Την θεωρούμε δεδομένη. Η παρουσία του πόνου στην ζωή μας, μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος του αγαθού της υγείας.
----------------------------
Όταν χάσεις κάτι τότε καταλαβαίνεις την αξία του, λέμε.
Πάνω απ’ όλα όμως, πάνω από την εφαρμογή αυτής της φράσης με πρόσωπα ανθρώπινα και με την υγεία μας στέκει κάτι άλλο, νομίζω.
Ισχύει τότε που χάνεις τον Χριστό.
Τότε που τα πάθη σου σε κυριεύουν.
Τότε που η πτώση είναι η καθημερινότητά σου.
Τότε που πιάνεις πάτο πνευματικό, συναισθηματικό, ψυχοσωματικό.
Τότε που καταλαβαίνεις ότι ο Χριστός ήταν αυτός που σε κρατούσε όρθιο πάνω στην μανιασμένη θάλασσα, και εσύ που νόμιζες ότι μόνος σου κατάφερες να περπατάς πάνω στα κύματα.
Τότε που καταλαβαίνεις ότι ο Χριστός ήταν δίπλα σου τότε που το κρεβάτι ενός νοσοκομείου ήταν το σπιτικό του.
Τότε που καταλαβαίνεις ότι ο Χριστός σε παρηγορούσε τότε που σε πρόδωσαν πρόσωπα αγαπημένα και οικεία, τότε που σε πλήγωσαν.
----------------------------
Είναι αυτή η απώλεια η πιο μεγάλη. Το να χάσεις τον Χριστό. Κι αν το καταλάβεις είναι παρήγορο, γιατί τότε θα Τον αναζητήσεις και πάλι, σίγουρα.
Για να σου λείπει, σημαίνει ότι γεύτηκες έστω για λίγο την αγάπη Του, την αγκαλιά Του, την συγχώρεσή Του, την αποδοχή Του. Σου λείπει γιατί θυμάσαι την διακριτική Του παρουσία.
Παρήγορο, διότι γεννά μέσα σου ξανά την ελπίδα να τα ξαναβρείτε.
Μάλλον, να Τον αφήσεις ξανά να σε πλησιάσει. Διότι ποτέ δεν έφυγε ουσιαστικά από κοντά σου. Ήταν πάντα εκεί, μα συ δεν Τον αισθανόσουν. Προτιμούσες τις εμπαθείς αισθήσεις σου, τα ηδονικά παραισθησιογόνα. Προτιμούσες τα υποκατάστατά Του.
Τώρα όμως η απουσία Του είχε νόημα βαθύ, γιατί η παρουσία Του τελικά ήταν καταλυτική για την ζωή σου.
Τώρα καταλαβαίνεις. Τώρα που δεν Τον έχεις.
----------------------------
Κι όμως δεν είναι αργά.
Όταν χάσεις τον Χριστό...μην φοβηθείς.
Δίπλα σου είναι.
Απλά μίλα Του και πάλι με την προσευχή σου.
Δώσε Του το χέρι σου για σ' αρπάξει, να σε κάνει και πάλι να χαθείς μέσα στην αγκαλιά Του.
Απλά χαμογέλα Του και πάλι.
Αυτός πάντα σου χαμογελά...ακόμα και τότε που Τον χάνεις.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ !


       Κατ᾿ εμέ η αγάπη είναι τριών ειδών:
-η σαρκική αγάπη, η οποία είναι γεμάτη πνευματικά μικρόβια,
-η κοσμική αγάπη, η οποία είναι φαινομενική, τυπική, υποκριτική, δίχως βάθος,
-και η πνευματική αγάπη, η οποία είναι η αληθινή, η αγνή, η ακριβή αγάπη. Αυτή η αγάπη είναι αθάνατη· μένει «εις αιώνας αιώνων».

– Πώς θα καταλάβω, Γέροντα, αν έχω αληθινή αγάπη;
– Για να το καταλάβης, να εξετάσης αν αγαπάς όλους τους ανθρώπους εξίσου,
κι αν όλους τους ανθρώπους τους θεωρείς καλύτερους από σένα.

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου.