προσφατες αναρτησεις

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

ΤΕΙΝΟΥΜΕ ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΩΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΜΑΣ


ΤΟ ΑΛΥΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΤΥΦΛΩΣΗ.
Ναί, και εγώ επίσης το πήρα απόφαση οτι το μυστήριο των διαπροσωπικών σχέσεων θα παραμέινει για μένα άλυτο ώς το τέλος των ημερών μου, τέλος που ήδη πλησιάζει.Έχει ενισχυθεί μέσα μου η συνείδηση οτι όλοι εμείς οι άνθρωποι στον ένα ή στον αλλο βαθμό ειμαστε τυφλοί.
Βλέπουμε κάποιο μέροςτης παγκόσμιας ζωής και βασιζόμαστε στις κρίσεις μας απο τη " μερική" αυτή θεώρηση. Η  μερική, ατομική αυτή θεώρηση κυριεύει τον άνθρωπο τόσο ισχυρά, ώστε να μην μπορεί να κρίνει διαφορετικά, παρά βασιζόμενος στη δική του αντίληψη, ή οπως είπα, θεώρηση των πραγμάτων.
Ώς συνέπεια της χαρακτηριστικής σε ολους μας τυφλώσεως, όλοι ανεξαιρέτως, δεν κατανοούμε πότε πληγώνουμε τους αλλους, πότε καταστρέφουμε τη ζωή τους, πότε κρίνουμε γι αυτούς σύμφωνα με την αντίδραση εκείνη που αποδείχθηκε συνέπεια ίσως κάποιας δικής μας ενέργειας.
Γνωρίζουμε οτι στη βάση της προσώπικης μας συνείδησης βρίσκεται η επιθυμία του αγαθού, η αναζήτηση της τελειότητος, και κινούμενοι απο τη βεβαιότητα για το δίκαιο της αναζητήσεως μας τείνουμε αθεράπευτα να δικαιώνουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας. Και αυτό αποτελεί κοινή αρρώστια όλων μας.Απο αυτό προέρχονται οι άλυτες συγκρούσεις σε όλο τον κόσμο.Άλυτες, γιατί ο καθένας δικαιώνει τον εαυτό του απορρίπτοντας τη δικαιοσύνη του αλλου που στέκεται απέναντι του.
Δεν τα γράφω αυτά με σκοπό να σου καταλογίσω εκ νέου οτιδήποτε. Δεν γνωρίζω ποιός πρώτος με κάποια ορατή ή αόρατη κίνηση της ψυχής του προξένησε πληγή στην αλλη ψυχή.Γνωρίζω μόνο οτι δεν είναι δυνατό να σωθεί ο κόσμος διαφορετικά, παρά μόνο με το " άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ώς και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών".
Η δύναμη λοιπόν αυτής της συγχωρήσεως για τις πληγές που μας προξένησαν εκπορεύεται απο το Πνεύμα το Άγιο.Αυτή ήταν φυσική στον άνθρωπο πριν απο την πτώση του, αλλα τώρα είναι για μας υπερφυσική.  Εμείς δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε με δική μας δύναμη για τον πόνο που ζήσαμε.
Σου έγραψα ήδη, μου φαίνεται, οτι απο πολύ παλιά, άρχισα να βλέπω όλα όσα " συμβαίνουν" σε μένα, όχι μόνο ως προσωπικό μου δράμα ή ακόμη και τραγωδία, αλλα ώς αποκάλυψη εκείνων που διαδραματίζονται στον ανθρώπινο ωκεανο, στην απεραντοσύνη της ζωής του κόσμου, που περνάει απο μένα σαν θάλασσα απο κάποιο " πορθμό" .Ο πορθμός αυτός δεν είναι η ίδια η θάλασσα, αλλα το νερό μέσα σε αυτόν είναι το ίδιο με το νερό της θάλασσας.Και αυτό αποτελεί τον δρόμο για τη βαθύτερη κατανόηση των λόγων του Χριστού: " Πάντα ούν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτε και υμείς ποιείτε αυτοίς" .Συνεπώς αυτό είναι η μάθηση μας, το σχολείο μας, αυτό αποτελεί τον δρόμο προς την παγκόσμια γνώση, την οδό για την αφομοίωση της διδαχής του Χριστού, ως τότε ακατανόητης,παραμορφωμένης απο τα πάθη και την " τύφλώσή " μας.
Λοιπόν αγαπητή μου Μαρία, ειρήνη σε σένα και χάρη Άνωθεν.Και μην φοβάσαι, δεν θα σε ανησυχήσω αλλο με τίποτε που θα μπορούσε να σου θυμίσει την πληγή σου.Εγώ ο ίδιος είμαι τυφλός και δεν θυμάμαι καθόλου την πρώτη εκείνη χειρονομία μου, που εσύ κατανόησες με τον τρόπο που γράφεις γι αυτή.
Συγχώρεσε με και δώσε μου την αγάπη σου.

( Απάντηση του Γέροντος Σωφρονίου στο γράμμα της Μαρίας της 2ας Ιουλίου 1968, οπου αυτή γράφει για κάπόια παρεξήγηση στις σχέσεις με έναν κοινό γνωστό)
Αρχιμανδρίτη Σωφρονίου Σαχάρωφ, Γράμματα στη Ρωσία, εκδ.Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ, Αγγλιας, 2009.