προσφατες αναρτησεις

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Εμείς αναζητούμε έναν Θεό στα " μέτρα " μας...


Αν εφαρμόζαμε όσα Ιερά γράφτηκαν και αν τηρούσαμε αταλάντευτα χωρίς την παραμικρή απόκλιση όσα είπε ο Χριστός μας κατά την επίγειο διδασκαλία του πόσο διαφορετικός θα΄ταν ο κόσμος μας… Εμείς αναζητούμε έναν Θεό στα " μέτρα " μας... Κατά το δοκούν . Κατά την βόλεψή μας - κατά το κέφι μας και την διάθεσή μας . Να Τον " βγάζουμε " έξω από την πόρτα όποτε μας ενοχλεί και μας ελέγχει η συνείδησή μας... Να Τον καλούμε όποτε Τον έχουμε ανάγκη , στα δύσκολα - στα απροσπέλαστα... Ένας Θεός στα μέτρα μας... Στις προδιαγραφές μας … Στα δικά μας θέλω… Κάτι σαν συνεργάτης , σαν υπάλληλος που προσλαμβάνεις - χρησιμοποιείς και απολύεις δίχως ενοχές , χωρίς αποζημίωση . Ας ατενίσουμε με πίστη τον σταυρό Του και ας νιώσουμε πως η αγκαλιά Του μας χωρά όλους . Ακόμα και όλους εμάς τους αμέτρητους - μετρημένους...

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει πάντα μέσα από την κόλαση .




Οι δοκιμασίες είναι το σπρώξιμο του Θεού…
Βασανιζόμαστε . Πέφτουμε και σηκωνόμαστε. Κάνουμε και ζούμε τα ίδια λάθη , τα ίδια πάθη , τα ίδια αδιέξοδα λιμνάζουν την ζωή μας...
Φοβάστε την αλλαγή . Δυσκολευόμαστε στην μετάνοια . Έχουμε συνηθίσει την μιζέρια.
Η αρρώστια έγινε το καταφύγιο μας . Το " θύμα " ο μεγάλος ρόλος της ζωής μας . Τότε τί κάνει ο Θεός ;
Επιτρέπει την " καταστροφή " μας για να βρούμε τον εαυτό μας.
Γνωρίζει ό, τι μόνοι μας ποτέ δεν θα κάναμε τίποτα ώστε να αλλάξουμε εκείνα που μας αρρωσταίνουν και μας διαλύουν υπαρξιακά.
Επιτρέπει μια δοκιμασία που στην πραγματικότητα είναι ευκαιρία.
Απλά την ώρα του πόνου δεν διακρίνεται η ευεργεσία . Αυτό θα γίνει αργότερα.
Ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει πάντα μέσα από την κόλαση . Εκεί θα πάρουμε τις κρίσιμες αποφάσεις για την ζωή μας.
Εκεί στην καταστροφή , στα συντρίμμια θα συναντήσουμε ξανά τον εαυτό μας και λαβωμένο θα τον διασώσουμε από τον θάνατο.
Πάνω στις πληγές μας κτίζεται το αύριο.
Οι δοκιμασίες δεν είναι τίποτε άλλο από το σπρώξιμο του Θεού να ζήσουμε όλα εκείνα που ξεχάσαμε οτι είχαν αξία για μας

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Τώρα καταλαβαίνω, γιατί στη Θεία Κοινωνία έρχονται πολύ λίγοι...



.."Το μυστήριο του θεϊκού έρωτα, λέει ο Κύριος, δεν αποκαλύπτεται σε κανέναν, παρά μονάχα σε εκείνους που ερχόμενοι στην Εκκλησία Με αναζητούν πραγματικά και με πολύ αγάπη ,Με παίρνουν μέσα τους κάθε φορά που αναγνωρίζουν την σταυρική Μου θυσία και προσέρχονται ταπεινά να μεταλάβουν.

Όλοι οι υπόλοιποι, που λέτε πως Με αγαπάτε και Με αναγνωρίζετε σαν Θεό σας και Με αναγνωρίζετε σαν Δάσκαλό σας και Με αναγνωρίζετε σαν Κυρίαρχο σας, απλώς έρχεστε στην Εκκλησία, για να ακούσετε τα θεϊκά λόγια, να ψάλετε και εσείς, να προσευχηθείτε, αλλά ποτέ σας δεν θα υπερβείτε το «κατ’ εικόνα», για να μπείτε στο «καθ’ ομοίωση». Απλώς παραμένετε εκεί στο «κατ’ εικόνα», απλά να Με γνωρίζετε, απλά να έχετε την δυνατότητα, αλλά όμως να μην εφαρμόζετε το «καθ’ ομοίωση».
Εκείνοι που πραγματικά θέλουν να πετύχουν το «καθ’ ομοίωση», είναι αυτές οι πολύ  λίγες ερωτευμένες ψυχές με Εμένα, και το λέω αυτό με πολύ θλίψη, που θέλουν νοσταλγικά, θεϊκά, ερωτικά να έλθουν να Με πάρουν στην καρδιά τους και να γίνω Εγώ ο Βασιλιάς τους. Τότε, ο Θεός Πατέρας Μου, την ώρα που προσέρχονται για να μεταλάβουν, μας ενώνει και μας κάνει ένα, Εμένα και το σπλάχνο Μου. Γινόμαστε ένα… και σαν ένα, στην ανθρώπινη Μου φύση, βοηθάω το σπλάχνο Μου πως να προσευχόμαστε μαζί στον Θεό Πατέρα μας.

Την ώρα που εσείς Με παίρνετε μέσα στην καρδιά σας και εμποτίζω την ψυχή σας με το Άγιο Μου Πνεύμα, που ο Πατέρας Μου στέλνει με την ικεσία Μου σε εσάς, τότε ανάβετε και γίνεστε όλο φωτιά! Και αυτή η φωτιά όλο και φουντώνει, όλο και μεγαλώνει, όλο και γίνεται πύρινη σε τέτοιο σημείο, που να μην μπορεί ο σατανάς ούτε καν από μακριά να σας ατενίσει. Αυτός που ζει στη φωτιά του μίσους και της κακίας και μέσα στη φωτιά έχει μάθει να ζει, γιατί μέσα εκεί ρίχνει τα σπλάχνα Μου, δεν μπορεί να αντέξει την φωτιά του θεϊκού Μου έρωτα, γιατί η φωτιά του θεϊκού Μου έρωτα είναι ο ίδιος ο Θεός μέσα στην καρδιά σας.
Όσοι λοιπόν απλά Με αγαπάτε, καταλαβαίνω γιατί δεν έρχεστε να Με πάρετε στην καρδιά σας και να μεταλάβετε…
Όσοι απλά Με αναγνωρίζετε σαν Θεό σας και θέλετε να ακούτε απλά τα λόγια της διδασκαλίας Μου, καταλαβαίνω γιατί δεν έχετε αυτή την ερωτική νοσταλγία να γίνετε ένα με Εμένα...
Όμως όσοι είσαστε ερωτευμένοι με τον Θεό Πατέρα σας, μέσα από τον Γιό Του, που σας άνοιξε τα μάτια, για να σας πλημμυρίσει με το φώς της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, όλοι εσείς οι θεϊκά ερωτευμένοι, έρχεστε με πολύ λαχτάρα να Με πάρετε, να Με ζήσετε και συνέχεια να μιλάτε για Μένα!
Τώρα καταλαβαίνω, γιατί στη Θεία Κοινωνία έρχονται πολύ λίγοι... Οι Εκκλησίες μπορεί να είναι γεμάτες, οι ψαλμωδίες να είναι πολλές, αλλά οι θεϊκά ερωτευμένοι πολλοί ελάχιστοι… Είναι αυτοί που προσέρχονται να πάρουν μέσα στην καρδιά τους τον θεϊκό έρωτά τους...."
Από κήρυγμα του π. Ελπιδίου Βαγιανάκη

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


------------------------
Κατηγορούμε τους άλλους προσπαθώντας να ξεχάσουμε την δική μας ανομία, κατηγορούμε τους άλλους και γινόμαστε σκληροί μαζί τους ενώ συγχρόνως εμείς ζητούμε επιείκια, δικαιολογώντας τα δικά μας λάθη, τις δικές μας αμαρτίες.
------------------------
Αυτή λοιπόν η σκληροκαρδία μας προς τους άλλους είναι δείγμα της απουσίας του Θεού από την ζωή μας, απουσία μετάνοιας, ταπείνωσης και εσωτερικής πνευματικής εργασίας.
------------------------
Δεν θα δείξουμε ότι είμαστε καλοί χριστιανοί αδελφοί μου κάνοντας μεγάλους σταυρούς, αλλά βοηθώντας τον αδελφό μας στον δικό του σταυρό, στην πτώση του, στον πόνο του. Δεν είμαστε καλοί χριστιανοί επειδή θέλουμε να σταυρώσουμε, να τιμωρήσουμε τους άδικους, τους αμαρτωλούς, τους ανήθικους δεν είναι αυτή η δικαιοσύνη του Θεού. Η δικαιοσύνη του Θεού είναι το έλεος, η συγχώρεση, η αγάπη.
Θέλεις να είσαι δίκαιος κατα Θεόν; Συγχώρα.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Πέστε μας, Γέροντα, κάτι για την Παναγία.



Πέστε μας, Γέροντα, κάτι για την Παναγία.

– Τί να σάς πώ; Με φέρνετε σε πολύ δύσκολη θέση. Για να μιλήση κανείς για  την Παναγία, πρέπει να Την ζήση.

– Γέροντα, και το όνομα της Παναγίας έχει δύναμη πνευματική, όπως το όνομα  του Χριστού;

– Ναί. Όποιος έχει πολλή ευλάβεια στην Παναγία, ακούει το όνομά Της και αλλοιώνεται. Ή, αν το βρη κάπου γραμμένο, το ασπάζεται με ευλάβεια και σκιρτάει η καρδιά του. Μπορεί να κάνη ολόκληρη Ακολουθία με έναν συνεχή ασπασμό στο όνομα της Παναγίας. Και όταν προσκυνά την εικόνα Της, δεν έχει την αίσθηση ότι είναι εικόνα, αλλά ότι είναι η ίδια η Παναγία, και πέφτει κάτω λειωμένος, διαλυμένος από την αγάπη Της.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής»

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑ΄Ι΄ΣΙΟΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ «ΣΥΓΓΕΝΕΥΟΥΜΕ» ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ .....!!!




Ο αγιος πατήρ Παΐσιος, όταν ήθελε να πάει να προσευχηθεί στην Παναγία, έκοβε λίγα αγριολούλουδα έξω από την καλύβη του και τα πήγαινε στην Εικόνα Της. «Πώς να πάω με άδεια χέρια να Την παρακαλέσω;», έλεγε.
Ήθελε, ο άγιος Γέροντας, να πηγαίνουμε αφιερώματα στην Παναγία, ό,τι έχει ο καθένας. Έλεγε μάλιστα για κάποιον που πήγε στην Μονή των Ιβήρων, για να προσκυνήσει την Παναγία την Πορταΐτισσα.
Η Εικόνα αυτή είναι γεμάτη με φλουριά. Σκανδαλίσθηκε κάπως ο προσκυνητής και είπε, όταν έφευγε: «Παναγία μου, εγώ ήθελα να σε δω απλή και όχι με φλουριά». Στο δρόμο όμως τον έπιασε ένας πόνος δυνατός και έμεινε εκεί, στην μέση του δρόμου, ζητώντας βοήθεια από την Παναγία. «Παναγία μου, έλεγε, κάνε με καλά και θα Σου φέρω δυό φλουριά». Τότε του παρουσιάσθηκε η Παναγία, τον έκανε καλά και του είπε: «Έτσι μου τα φέραν τα φλουριά, δεν τα ζήτησα εγώ»!
Ο Γέροντας Παΐσιος ήθελε να «συγγενεύουμε» με την Παναγία. Και συγγενεύουμε με την Παναγία – έλεγε –, με την ταπείνωση, γιατί η Παναγία ήταν ταπεινή. Ας σκεφθούμε: Όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ Της είπε ότι θα γεννήσει τον Υιόν του Θεού, τον Μεσσία, Αυτή ονόμασε τον Εαυτό Της «δούλη Κυρίου». «Ιδού η δούλη Κυρίου – είπε στον αρχάγγελο –, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου»! Και η Ίδια πάλι εμεγάλυνε τον Κύριο λέγοντας, «ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού». Για την ταπείνωσή Της η Παναγία κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Ο άγιος Ανδρέας της Κρήτης, λέγει σε ένα τροπάριό του σ᾽ Αυτήν: «Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα»!
Πρέπει να προσευχόμαστε, χριστιανοί μου, στην Παναγία ανοίγοντας την καρδιά μας σ᾽ Αυτήν, μιλώντας Της ελεύθερα, γιατί είναι η Μάνα μας. Μα, μαζί με την καρδιακή αυτή δική μας προσευχή, πρέπει να λέγουμε στην Παναγία και τις προσευχές και τα τροπάρια που θέσπισαν οι άγιοι Πατέρες γ᾽ Αυτήν. Οι καλύτερες προσευχές στην Παναγία είναι οι Παρακλητικοί Κανόνες σ᾽Αυτήν και οι Χαιρετισμοί.
Ο άγιος Γέροντας Παΐσιος συνιστούσε πολύ να διαβάζουν οι χριστιανοί κάθε μέρα το Θεοτοκάριο.
Το Θεοτοκάριο είναι μιά μεγάλη Συλλογή 62 Κανόνων προς την
Υπεραγία Θεοτόκο, που τους συγκέντρωσε ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης από χειρόγραφα του Αγίου Όρους. Είναι υπέροχα, χριστιανοί μου, τα τροπάρια των Κανόνων αυτών και βοηθάει πολύ την ψυχή μας να διαβάζουμε από την Συλλογή αυτή, όσο μπορούμε κάθε μέρα. Ο πατήρ Παΐσιος έλεγε σε κάποια Μοναχή: «Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία. Και να δεις η Παναγία μετά!…Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»! «Και πότε να διαβάζω το Θεοτοκάριο», τον ρώτησε αυτή η Μοναχή. «Το βράδυ ή το πρωί;». «Καλύτερα
τις πρωινές ώρες – της απήντησε ο Γέροντας –, ώστε αυτά που διαβάζεις, να τα έχεις στο νου σου όλη την ημέρα. Το Θεοτοκάριο πολύ βοηθάει. Θερμαίνεται η καρδιά και συγκινείται».
Και μνημόνευε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος τον Αγιορείτη παπα-Κύριλλο, τον Ηγούμενο της Μονής Κουτλουμουσίου, που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από τους λυγμούς και τα δάκρυα, όταν διάβαζε το Θεοτοκάριο!

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΙΤΗΣ


Κάθε χριστιανός λογικά σκεπτόμενος για τη σωτηρία του, επιποθεί την καταλλαγή του με το Θεό. Επιθυμεί να συγχωρηθεί και να αγαπηθεί από το Θεό δια της μετανοίας. Αλλά για να το πετύχη αυτό, να πετύχη την συγγνώμη υπό του Θεού, να πετύχη την συμφιλίωση μαζί του, πρέπει να τηρήσει τον όρο, που ο Χριστός μας μας έθεσε στο Ευαγγέλιό Του: «Εάν συγχωρήσουμε, θα συγχωρηθούμε».
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

" Αγαπήστε τον εχθρό σας ωσάν τον αδερφό σας "...μας δίδαξε ο Χριστός μας .

Μη θυμώνετε με εκείνους που σας κατηγορούν άδικα , με εκείνους που σας βρίζουν και σας κακολογούν .
Μη θυμώνετε και μην κρατάτε κακία σε όσους σας έχουν κάνει κακό .
Μη ζητάτε εκδίκηση από όσους σας έχουν βλάψει.
Μη θυμώνετε μαζί τους αλλά να τους ευχαριστείτε , διότι ίσως , όλοι αυτοί να σας βάλουν στον παράδεισο .
Μην λυπάστε για τον εαυτό σας και γιατί σας φέρονται άσχημα , να λυπάστε για τις ψυχές όλων εκείνων που σας κατηγορούν .
Κάθε αδικία ή κατηγορία που δέχεστε αδιαμαρτύρητα και σκέφτεστε..." αν είναι θέλημα Θεού " , είναι στεφάνι δόξης για την ψυχή σας .
" Αγαπήστε τον εχθρό σας ωσάν τον αδερφό σας "...μας δίδαξε ο Χριστός μας .

https://www.facebook.com   θεοκτιστος δικταπανιδης

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Η ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΓΟΝΥΚΛΙΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

                             Αποτέλεσμα εικόνας για συντριβανι
Του Ἀρχιμ. Γρηγορίου Δ. Παπαθωμᾶ 

  ===== =============================
Οἱ ἱεροὶ Κανόνες ἀντανακλώντας τὴν ἀρχέγονη καὶ διαχρονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, προτείνουν –ἢ μᾶλλον ἀπαιτοῦν– ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ὁμολογία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν τεθνεώτων, καθὼς καὶ τῆς προσδοκίας τοῦ Μέλλοντος Αἰῶνος, νὰ ἐκφράζωνται μὲ τὴν ἄρνηση τῆς γονυκλισίας κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ τῶν ἀναστάσιμων στιγμῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ μὲ τὴν ὀρθοστασία.
Ζητήματα ὅπως τὸ ἐξεταζόμενο, ἐνῶ λύθηκαν καὶ μάλιστα ἀπὸ πολὺ ἐνωρὶς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τίθενται ἐκ νέου σήμερα ἐξ αἰτίας μίας ἑτερο-κεντρικῆς θεολογικῆς προβληματικῆς, κυρίως στὸ ἐπίπεδο τῆς καθημερινῆς πράξης τῆς Ἐκκλησίας. Σύμφωνα μὲ ὅσα μελετήσαμε παραπάνω στοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅσοι ἀκουμποῦν τὸ γόνυ στὴν γῆ κατὰ τὶς ἡμέρες ποὺ προαναφέραμε, πράγματι δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν κατανοοῦν τὴν ἐκκλησιακὴ εὐαισθησία τῆς πατερικῆς καὶ κανονικῆς ἐμπειρίας –εἴτε δὲν μποροῦν εἴτε δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ τὴν κατανοήσουν–, καὶ ἐπίσης δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ οὔτε περιμένουν πραγματικὰ τὴν ἐσχατολογικὴ Ἔλευσή Του. Ἡ δισχιλιετὴς κανονικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχει μόνον ἐξαλείψει τὴν ἄθεη ἄρνηση ἢ τὸν προτεσταντισμό· ἔχει ἐπίσης ἐξαλείψει καὶ τὴν χριστιανικὴ ἀτομικιστικὴ ἢ ἀτομικοποιοῦσα εὐσέβεια... Ὁ καθένας ἐνεργεῖ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο γιὰ διαφορετικὸ λόγο, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα παραμένει ἴδιο!...

 

Στὴν ἔρευνα ποὺ μόλις πραγματοποιήσαμε, ἂς μᾶς ἐπιτραπεῖ νὰ ὑπογραμμίσουμε μία σημαντικὴ λεπτομέρεια: κανεὶς δὲν εἶχε ἐπικαλεσθεῖ ἕως σήμερα τὸν κανόνα 5 τῆς Τοπικῆς Συνόδου τῆς Νεο-Καισαρείας (319), πιθανῶς γιατί δὲν εἶχε ἐπιχειρηθεῖ καμμία ἀνάγνωσή του ἀρκετὰ προσεκτική. Ὡστόσο, αὐτὸς ὁ κανόνας ἀποτελεῖ τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν ἐρώτησή μας, χωρὶς νὰ ἀφήνει κανένα περιθώριο γιὰ ἑρμηνεῖες ἐλεύθερες καὶ ἀποκλίνουσες, οὔτε γιὰ προσωπικὴ ἐπιλογή, δηλαδὴ τῆς γονυκλισίας ἢ τῆς μὴ γονυκλισίας ἢ γιὰ τὸν συνδυασμὸ τῶν δύο στάσεων (sic): εἴτε γονατίζουμε εἴτε δὲν γονατίζουμε: κατ’ ἐπιλογή! Ἀποκλείει κάθε ἔννοια γονυκλισίας κατὰ τὶς ἀναστάσιμες καὶ ἐσχατολογικὲς στιγμὲς τῆς ἐκκλησιακῆς ζωῆς μὲ ἀντίκρυσμα «τὴν ἐκδίωξη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία». Πράγματι, σύμφωνα μὲ τὸν παραπάνω κανόνα, «ἡ ὄρθια στάση» κατὰ τὶς συγκεκριμένες ἀναστάσιμες στιγμὲς ἦταν τὸ προνόμιο ὅλων ἐκείνων ποὺ ἦταν σὲ πλήρη κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία, δηλαδὴ τῶν πιστῶν. Ἀλλὰ καὶ οἱ κατηχούμενοι, ὅπως καὶ οἱ διάφορες κατηγορίες τῶν μετανοούντων, ἐπίσης δὲν ἀποκλείονται ἀπὸ τὴν ἀπαγόρευση τῆς γονυκλισίας κατὰ τὶς ἡμέρες αὐτὲς καὶ ὑποβάλλονται στὸ κανονικὸ ἐπιτίμιο τοῦ ἀποκλεισμοῦ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.
http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2017/08/blog-post_72.html

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑ !

  Αποτέλεσμα εικόνας για εκκλησακια

Να αναγνωρίζετε την αδυναμία σας και να ζητάτε το έλεος τού Θεού!!!
 Είπε Γέρων: Μην καταπιέζετε εγωιστικά τον εαυτό σας, πάνω από τις δυνάμεις σας, και δημιουργείτε άγχος.
Ο Χριστός είναι στοργικός Πατέρας κι όχι τύραννος.
Τον φιλότιμο αγώνα μας χαίρεται ο Χριστός.
Εάν δεν μπορούμε να αγωνιστούμε πολύ ή καθόλου, τουλάχιστον να το αναγνωρίζουμε ταπεινά και να ζητάμε το έλεος τού Θεού.
 Εάν θα μας βοηθούσε και η μη αναγνώριση, ούτε και αυτή θα μας την ζητούσε ο Χριστός.
 Για να ακούσει κανείς το θείο μήνυμα τού Λόγου τού Θεού, για να αλλοιωθεί, πρέπει και ο ίδιος να γυρίσει το κουμπί του, στην ίδια συχνότητα, που εκπέμπει ο Χριστός δια τού Ιερού Ευαγγελίου, και να εφαρμόζει τις θείες Του εντολές με ευλάβεια.
 Άλλο ευλάβεια και άλλο ευσέβεια – όπως η Ορθόδοξη Ανατολική ευλάβεια διαφέρει από την Δυτική ευρωπαϊκή ευσέβεια!!!
 Η μεν ευλάβεια έχει θεία Χάρη, η δε ευσέβεια έχει ανθρώπινο μυαλό!!!

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Μεγαλυνάριο προ του Θεομητορικού Αυγούστου



Σαν την χελιδόνα πού μαζεύει στην αγκαλιά της τα χελιδονάκια και σαν το μέλι το γλυκύ πού τραβά τις μέλισσες από απόσταση, θα μας μαζέψει η Υπεραγία Θεοτόκος στον Ναό του Υιού της για να πανηγυρίσουμε την ανεκλάλητη ικανοποίηση και το αναφαίρετο προνόμιο, να απευθυνόμαστε στο θεομητορικό πρόσωπο της με μεγαλυνάρια παρακλητικά και με δοξαστικές παρακλήσεις!

Τώρα στο απόγειο του πλέον ηδύτατου και λαμπρού θέρους, μαζευόμαστε να χαρούμε την θαλπωρή την υπερκόσμια και την φυσική της χάρη.Ένα αίσθημα εξωπραγματικό ταυτόχρονα, σταλμένο από τις ουράνιες πηγές της μακαριότητας και τόσο φυσικό και επίγειο συνάμα, όσο η αγάπη και η εξάρτηση μας από την φυσική μας μητέρα.

Όταν ο Κύριος πάνω στον Σταυρό παρέδωσε την φροντίδα της Μητέρας Του, στον ηγαπημένο μαθητή και επιστήθιο Ιωάννη, ήταν σαν να μας κατέλιπε, σε μας στην εκκλησία, την φροντίδα και την στοργή της μάνας Του.
Ήταν σαν να μας άφηνε παρακαταθήκη και παραγγελία παρηγοριάς προς Αυτήν , πού δίστομος ρομφαία καταξέσκισε την μητρική της καρδιά, όταν είδε τον Γιό της σταυρωμένο και νεκρό.
Όμως αυτή η ελάχιστη στοργή και αγάπη πού δείξαμε ως άνθρωποι αδύναμοι και εγκόσμιοι στην μεγάλη και κοινή μητέρα, αυτή η λατρευτική σχεδον απόδοση τιμής στο αγνότατο πρόσωπο της, μετηλλάχθη σε στοργή άπειρη, σε αγάπη ουράνια, σε λατρεία και αφοσίωση ως προς μητρός προς τα τέκνα, από την Παναγία Θεοτόκο προς εμάς τους ολίγιστους.
Εμείς την βάλαμε στο μέσον της Εκκλησίας, εκεί ψηλά στην κόγχη του ιερού, να ενώνει γή και ουρανό και αυτή μας έβαλε μέσα στην ποδιά της, στην πανάγια σκέπη της. Και η φροντίδα η δική μας, έγινε φροντίδα δική της και αυτή πού ονομάσαμε πρώτη αδελφή και μάνα μας, έγινε η Μεγάλη μας Μητέρα, η ουράνια σκέπη, η πηγή κάθε στοργής και μέριμνας, η ακαταμάχητη προστασία και η θερμότερη μεσιτεία για όλους, από αμαρτωλού εβδελυγμένου έως αγίου, προς τον Υιο της.


Ο κάματος του βίου και τα πολυποίκιλλα πάθη, ο κλύδωνας ο αφόρητος της δυστυχίας και της ανθρώπινης περιπέτειας μας, μας καταπόνησε, μας εξάντλησε, μας εξουθένωσε.
Και πλάκωσε καύσωνας βαρύς και δαιμονική θύελλα , πού θέλησε να μας απολικμήσει σαν το στάχυ πού λυγίζει στον άνεμο και παραδίνεται σε λίγο στο πυρ.
Και εμείς βρήκαμε την όαση! Βρήκαμε το δέντρο το ευσκιόφυλλο για να ξαποστάσουμε και την χαρά και παρηγοριά για να ενισχυθούμε. Σε κάθε χαίρε πού της απευθύνουμε, εισπράττουμε εμείς ως αντίδοση την χαρά. Σε κάθε πτώση μας, ατενίζουμε την ανάσταση μας. Στην απελπισία μας βρίσκουμε εγγυήτρια και οδηγήτρια στα ασταθή βήματα μας και νερό ζωντανό να ξεδιψάσουμε στην κόλαση της απόγνωσης και της δίψας μας. Σε κάθε παράκληση λαμβάνουμε και εμείς την παράκληση πού θα πεί παρηγοριά, ως άλλον παράκλητον ευρόντες.

Τα δύο αυτά θρηνητικά και παρακλητικά ποιήματα πού τραγωδώμε στην χάρη της όλον τον Αύγουστο είναι γραμμένα από δύο τέτοιες ψυχές βασανισμένες και απελπισμένες, πού ψάχνουν να βρουν οδηγία, ανακούφιση, διασκέδαση κάθε ζάλης και ξεκούραση και γαλήνη στις προσωπικές τους περιπέτειες και αναζητήσεις.
Ο μικρός παρακλητικός κανόνας είναι ποίημα του ομολογητή Θεοστήρικτου και οσίου.Έζησε στην εποχή της εικονομαχίας και υπέφερε τα πάνδεινα για την ορθόδοξη πίστη. Η τύχη του λοιπόν και ο αγώνας του για την πίστη, ταυτίζεται σε αυτό το ποίημα πού λέγεται μικρά παράκλησις,με την εκάστοτε θλίψη και περίσταση παντός ορθοδόξου χριστιανού και δεν ξέρει από πού να πιαστεί, παρά - για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση ενός σύγχρονου αγίου- από το φουστάνι της παναγιάς, όπως το βρέφος αγκιστρώνεται στην ποδιά της μάνας του. Το κατανυκτικότατο αυτό ποίημα είναι επίσης συνοδός προσευχής και κραυγής προς σωτηρίαν σε κάθε θλίψη και περίσταση μας.

Ο μέγας παρακλητικός κανόνας είναι το ποίημα ικεσίας και η φωνή απόγνωσης ενός διωγμένου και από παντού αποκλεισμένου αυτοκράτορα της Νίκαιας, του δεσπότη Θεοδώρου Λάσκαρη. Το κατανυκτικό αυτό και μεγαλόπρεπο μελώδημα, είναι θα λεγε κανείς η ίδια η φωνή της πάσχουσας και αεί εσταυρωμένης ρωμηοσύνης, προς την Υπέρμαχο Στρατηγό της, από την οποία ζητά βοήθεια και αντίληψη. Γραμμένος και ψαλμωδημένος σε μια εποχή πού η τελευταία ορθόδοξη πραγματικά αυτοκρατορία εβάλετο από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, δεν είναι πιά η φωνή προς σωτηρία, ενός νεόπτωχου βασιλιά πλην άρχοντα, αλλά η απόγνωση του ευγενούς και περίδοξου χριστιανού, πού πάσχει και είναι αποκλεισμένος και πολιορκημένος, από τους κατώτερους στην ευγένεια και αλλότριους της αγάπης ανθρώπους και δαίμονες.Εμείς αναπέμπουμε παράκληση και ικεσία, είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο και αυτή πού είναι ταχεία εις αντίληψιν και άμεση εις βοήθεια , εισακούει και προστρέχει. Και διασκεδάζει τα νέφη των παθών και κατευνάζει την οξύτητα των πληγών και αποδιώκει κάθε πνευματικό και εγκόσμιο εισβολέα και παρέχει αφειδώς την αγάπη της, αυτή την ίδια την αγάπη πού ο κόσμος δεν γνωρίζει και δεν θα γνωρίσει ποτέ προς τον πάσχοντα και μοναχικό στο Πάθος του Ανθρωπο.

Όμως το δράμα δεν είναι προσωπικό και η προστασία δεν εξαντλείται σε περιπτώσεις. Η Παναγιά η Δέσποινα δεν είναι μόνο μεσίτις Θεού και Ανθρώπων. Επάξια κρατά τον τίτλο της Υπερμάχου Στρατηγού του Γένους μας και θεωρείται όχι άδικα φύλακας άγγελος της ελληνορθοδοξίας.
Επιτρέψτε μου μια υπερβολή, μια ταύτιση πού μπορεί να ξενίζει και να υπερβαίνει την κρίση την κοινή και την αντίληψη την συμβατική. Βλέπω ψηλά στην κόγχη του ιερού, εικονογραφημένη την δόξα της και δεν ξεχωρίζω τί εικονογράφησε εκεί ψηλά η πάσχουσα και ερωτοπαθής ρωμαίικη ψυχή. Την Παναγιά την Δέσποινα και Μάνα του Θεού ή αυτή την εικονιζομένη μέσα σε φωτοστέφανο και φέροντας στους κόλπους της τον δεσπότη Χριστό, Μάνα Ρωμηοσύνη;
Είναι λες και η αρχέγονη μητρική μορφή πού λατρεύτηκε από τούτο το γένος το θεοσεβές και πνευματοφύτευτο, το αρχαίο μητρικό πνεύμα, πού τιμήθηκε από όλους τους ποιητές της ρωμηοσύνης, από Ρωμανού οσίου του Μελωδού, έως και Σεφέρη και Ελύτη, να αποτυπώθηκε εκεί ψηλά, ως λατρευτικό σημείο και μοναδική θεότητα της ελληνορθόδοξης ψυχής.Βλέπω την Παναγιά και βλέπω την Ελλάδα. Και την Ελλάδα ατενίζοντας, την Θεοτόκο ένθρονη προσκυνώ, πού έχει στους κόλπους της τον Θεό, δηλαδή τον θείο Λόγο και φρικιώ και μεγαλύνω την τόση μεγαλοδωρία της στο γένος μας.

Όμως καταλίποντας τα θύραθεν και εγκόσμια , στην ημετέρα θεολογία την υψηλή επιστρέφω και μεγαλύνω την Κοίμηση και την Παναγία Μορφή της! Ποτέ άλλοτε ο θάνατος δεν τιμήθηκε τόσο και τόσο καμία μετάσταση δεν μεγαλύνθηκε. Ψάλλουμε τα επιτάφια και εορτάζουμε τα πασχάλια! Προσκυνούμε τα σάβανα και ατενίζουμε την ανάσταση!Τιμούμε την επι γης Μαριάμ και μεγαλύνουμε αυτή πού κατέχει τα δευτερεία της Τριάδος!Όντως ανέστη ο Υιός και Θεός της και από Χριστού θάνατος ουκ έτι κυριεύει του γένους των βροτών. Πώς θα μπορούσε λοιπόν η μητέρα της ζωής και η πηγή της σωτηρίας και ο ναός της θεότητας να κατέχετε από τον ηττημένο και παγγέλαστο θάνατο; Ομολογώ την μετάσταση και εορτάζω το δεύτερο πάσχα. Μεγαλύνω τον θάνατο και εορτάζω με χαρά την μετάθεση στην όντως ζωή. Και εγώ πού είμαι από τον θάνατο και την θλίψη καταπονημένος, εγώ πού δεν βρήκα χαρά και ελπίδα στον κόσμο, μπροστά στο θεομητορικό σκήνος πού εικονίζει το τέλος μιας ζωής, βλέπω ανάσταση και μακαριότητα και ατέρμονη χαρά και ζωή και φως και ελπίδα!

Τελειώνοντας, αυτό το σύντομο μεγαλυνάρι, επιθυμώ να κάνω μια διατράνωση χαρμονής!Η Θεοτόκος, μας έδειξε πόσο ψηλά και υπέρ των υψηλών έφτασε ο άνθρωπος. Όπως με την ανάβαση του ο Χριστός ενθρόνισε τον άνθρωπο πλάι στον Θεό, και η Θεοτόκος στο πρόσωπο της ουρανόν εποίησε τον άνθρωπο. Γιατί έγινε ο άνθρωπος Μαριάμ ναός της απεριχωρήτου και αχωρήτου θεότητος και έτι περισσότερο έγινε θεοτόκος ο άνθρωπος, θεός.
Κανείς δεν έδωσε αυτό το μεγαλείο και το προνόμιο στον άνθρωπο, πλην του θεομητορικού της προσώπού. Γι αυτό και πάσχω και φωνάζω και κραυγάζω το μεγαλείο όχι μόνο του Υψηλού Θεού, αλλά και του ταπεινού ανθρώπου, πού έγινε ουρανός και υπερ πάνω των ουρανών
. Και βλέπω τον διωγμό και την καταφρόνηση και την υπαγωγή του ανθρώπου σε ψηφίο υπολογιστικό και μονάδα χρηματιστική, σε δούλο παθών και έρμαιο ανθρωποφάγων και δυναστών και πάσχω και οργίζομαι! Γιατί μέτρον θέτω όχι το χρήμα και την κοινωνική θέση και την μωρόδοξη σοφία του κόσμου για να ορίσω τον άνθρωπο, αλλά αυτήν την θεοτοκία!
Και αυτή την μεγαλόδωρη πρωτόφαντη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, στο πρόσωπο της Παναγίας βλέποντας και ομολογώντας, φρίττω και χαίρομαι την θέση την υψηλή πού μπορεί να κατέχει ο άνθρωπος.Με αυτήν την υπευθυνότητα της επίγνωσης ας βαδίσουμε την μυστηριακή οδό της θεοτοκίας μέσα στην Εκκλησία. Γιατί ο καθένας από εμάς αξίζει πολλά περισσότερα, απ όσα τον έχουν πείσει οι παραδομένοι στον σατράπη σατανά πώς αξίζει. Σε αυτήν την οδό τελείωσης ας έχουμε μέτρο και οδηγό την Παναγία Μάνα μας.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_38.html

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΥΣΙΑ !

Ὅταν κανεὶς βαριέται ὄχι μόνο νὰ κάνη μιὰ ἐξυπηρέτηση, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ νὰ κάνη μιὰ δουλειὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του, αὐτὸς κουράζεται καὶ μὲ τὴν ξεκούραση. Ἕνας ποὺ βοηθάει, ξεκουράζεται μὲ τὴν κούραση. Αὐτὸς ποὺ ἔχει πνεῦμα θυσίας, ἂν δῆ λ.χ. κάποιον ποὺ δὲν ἔχει σωματικὲς δυνάμεις νὰ δουλεύη καὶ νὰ κουράζεται, θὰ τοῦ πῆ «κάτσε λίγο νὰ ξεκουρασθῆς», καὶ θὰ κάνη ἐκεῖνος τὴν δουλειά. Ὁ ἀδύναμος θὰ ξεκουρασθῆ σωματικά, ὁ ἄλλος ὅμως θὰ νιώση πνευματικὴ ξεκούραση. Ὅ,τι κάνει κανείς, νὰ τὸ κάνη μὲ τὴν καρδιά του, ἀλλιῶς δὲν ἀλλοιώνεται πνευματικά. Ὅ,τι γίνεται μὲ τὴν καρδιά, δὲν κουράζει. Ἡ καρδιὰ εἶναι σὰν μιὰ μηχανὴ ποὺ φορτίζεται· ὅσο δουλεύει, τόσο φορτίζεται. Βλέπεις, τὰ ἁλυσοπρίονα, ὅταν βροῦν κούτσουρο μαλακό, κάνουν «βρού...» καὶ σταματοῦν· ὅταν ὅμως βροῦν κούτσουρο γερό, ζορίζονται ἐκεῖ πέρα, φορτίζονται καὶ δουλεύουν. Καὶ ὄχι μόνο στὸ νὰ δίνουμε, ἀλλὰ καὶ ὅταν πρόκειται νὰ πάρουμε κάτι, νὰ μὴ σκεφτώμαστε τὸν ἑαυτό μας, καὶ νὰ κοιτᾶμε πάντα τί ἀναπαύει καὶ τὴν ἄλλη ψυχή. Νὰ μὴν ὑπάρχη μέσα μας ἀπληστία, νὰ μὴν ἔχουμε τὸν λογισμὸ ὅτι δικαιούμαστε νὰ πάρουμε ὅσα θέλουμε, καὶ ἂς μὴ μείνη τίποτε γιὰ τὸν ἄλλον.

Μὰ στὴν πνευματικὴ ζωὴ ὅλη ἡ βάση ἐκεῖ εἶναι. Καὶ ξέρεις τί χαρὰ νιώθει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν θυσιάζεται; Δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφράση τὴν χαρὰ ποὺ νιώθει. Ἡ ἀνώτερη χαρὰ βγαίνει ἀπὸ τὴν θυσία. Μόνον ὅταν θυσιάζεται, συγγενεύει μὲ τὸν Χριστό, γιατὶ ὁ Χριστὸς εἶναι θυσία. Ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ᾿δῶ ζῆ τὸν Παράδεισο ἢ τὴν κόλαση. Ὅποιος κάνει τὸ καλό, ἀγάλλεται, διότι ἀμείβεται μὲ θεϊκὴ παρηγοριά. Ὅποιος κάνει τὸ κακό, ὑποφέρει.

https://orthodoxhporeiakaizwh.blogspot.gr/2015/10/blog-post_76.html 

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

ΤΙ ΓΙΑΤΡΟ ΘΕΛΟΥΜΕ?


Τι γιατρό θέλουμε; Ένας ισχυρός βασιλιάς άκουσε για έναν άγιο ιερέα, πως έχει θεραπευτικές ικανότητες. Τον κάλεσε, λοιπόν, μήπως τον Βοηθήσει να αντιμετωπίσει τους δυνατούς πόνους στην σπονδυλική του στήλη. -Ο Θεός θα μας βοηθήσει, είπε ο άγιος άνθρωπος, όταν έφθασε. Προτείνω στην μεγαλειότητά Σας να εξομολογηθείτε τώρα. Γιατί η εξομολόγηση βοηθά τον άνθρωπο στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του, και προ παντός τον απαλλάσσει από πολλές ενοχές και τύψεις, συμφιλιώνοντάς τον με το Θεό. Ο βασιλιάς, δυσαρεστημένος από μια τέτοια υποχρέωση, είπε: -Δεν θέλω να μιλήσω για τέτοια ζητήματα. Χρειάζομαι κάποιον που θα με θεραπεύσει χωρίς ερωτήσεις. Ο ιερέας έφυγε και επέστρεψε λίγο αργότερα, έχοντας μαζί του έναν άλλον άνθρωπο. -Εγώ πιστεύω πως ο λόγος και η αποκατάσταση της σχέσης μας με το Θεό μπορεί να μας ανακουφίσει από τον πόνο και να μας βοηθήσει -ενδεχομένως- να βρούμε τον σωστό δρόμο προς τη θεραπεία. Σεις. όμως, δεν θέλετε να συζητήσουμε· και έτσι δεν μπορώ να σας βοηθήσω. Να, όμως ο άνθρωπος που χρειάζεσθε: ο φίλος μου είναι κτηνίατρος και συνήθως δεν κουβεντιάζει με τους ασθενείς του (!!). ********************************************************************************* Εμείς θα λέγαμε: πολύ δηκτικός και σκληρός ο λόγος του παπά! Και ίσως, σε υπερήφανους απόλυτους άρχοντες, να χρειάζονται και κάτι τέτοια. Όμως το θέμα, που παραμένει ανοιχτό για όλους μας, είναι: Θέλουμε από το Θεό γρήγορες και προπαντός εύκολες λύσεις στα προβλήματά μας. Αλλά μας διαφεύγει της προσοχής ότι η ταραχή και η θλίψη μας μπορεί να οφείλονται στις αμαρτίες μας! Εφόσον η συγχώρηση των αμαρτιών είναι εντολή του Χριστού και χάρισμα που δόθηκε στους αποστόλους (Ιωάν. 20, 23) και φυσικά στους διαδόχους τους ιερείς και αρχιερείς, είναι πολύ εύκολο να δοκιμάσουμε τη «συνταγή» του Χριστού για την εξομολόγηση. Να μιλήσουμε δηλ. σε ιερέα-πνευματικό. Υπάρχει και κάτι ακόμη που γίνεται στην εξομολόγηση. Ο Χριστός είπε στους αποστόλους λίγο πριν την ανάληψή Του: -Να κάνετε μαθητές Μου όλα τα έθνη. Να τους βαπτίζετε στον όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Και να τους διδάσκετε να τηρούν και αυτοί όλα εκείνα που έχω πει σε σας (Ματθ. 28, 19-20). Συνεπώς, ο ιερέας-εξομολόγος μπορεί να είναι και προσωπικός διδάσκαλος στην πνευματική ζωή. Δηλαδή πραγματικός πνευματικός ιατρός, με τις οδηγίες του οποίου μπορεί ο χριστιανός να νικήσει τις αμαρτίες και τις αδυναμίες του. ********************************************************************************* Τώρα, λοιπόν, ας αναζητήσουμε (αν δεν έχουμε ήδη βρει) ιερέα-πνευματικό, ικανό στα λόγια και στα έργα του Ευαγγελίου και στις πνευματικές συμβουλές· και έτσι να αρχίσουμε δυναμικά την πνευματική μας θεραπεία.

Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

Έναν άνθρωπο γεμάτο Χριστό!



Ιησούς!
Στο άκουσμα τού ονόματος γλυκαίνεται η καρδιά, αλλάζει η διάθεση, ένα χαμόγελο σχηματίζουν τα χείλη, ξαφνικά νιώθεις δυνατός και μια σιγουριά κατακλύζει την ζωή σου!

Ιησούς!
Ο Λυτρωτής και Σωτήρας μας! Η απόδειξη τής αγάπης και της θυσίας. Οδηγός ζωής του ανθρώπου.

Ιησούς!
Η παρουσία Του συνεχής στην ζωή μας. Το «φίλτρο» στην ζωή μας. Η επίκληση τού ονόματός Του φιλτράρει την ζωή μας, την ομορφαίνει, της δίνει νόημα και σκοπό. Όπως στην βρύση που έχει φίλτρο πάλι νερό βγαίνει, έτσι και στον άνθρωπο, το «φίλτρο» του, ο Χριστός, πάλι άνθρωπο τον αφήνει, με τις πτώσεις και τα πάθη του, άνθρωπο φιλτραρισμένο όμως, γεμάτο διάθεση για προσπάθεια, με διαφορετική πλέον την πτώση του και πιο άμεσο το σήκωμα απ’ αυτήν. Έναν άνθρωπο γεμάτο Χριστό!

Ιησούς!
Σκοπός και λιμάνι του ανθρώπου! Ο αγώνας του ανθρώπου έχει σκοπό να επανακτήσει την κοινωνία μαζί Του, για την οποία έχει πλασθεί. Ο άνθρωπος έχει πλασθεί να ζει εν Χριστώ, να ζει με τον Χριστό, να ζει μέσα του ο Χριστός! Κάθε άλλος τρόπος ζωής μακριά από τον Χριστό μόνο ταραχή και θλίψη φέρνει. Όπως το πλοίο δεν είναι κατασκευασμένο να ζει μόνιμα μέσα στην φουρτούνα, αλλά να προσπερνάει την φουρτούνα, γιατί αλλιώς θα βουλιάξει. Το πλοίο έχει μόνιμο σκοπό να πηγαίνει στο λιμάνι του και άγκυρα μόνο στο λιμάνι ρίχνει… Έτσι και με τον άνθρωπο: άγκυρα είναι η πίστη του και λιμάνι του ο Χριστός.

Ιησούς!
Η καθημερινή και αδιάλειπτη επίκληση του ονόματός Του μας αποκαλύπτει την αλήθεια… «Κύριε ημών Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό»! Αναγνωρίζω την αμαρτωλότητά μου και την ανθρώπινη αδυναμία μου και Σε επικαλούμαι να με ελεήσεις.

Ιησούς!
Αγάπη, ελπίδα, ειρήνη, χαρά, βεβαιότητα Σωτηρίας!

Ας είναι συνέχεια στα χείλη, τον νου και την καρδιά μας αυτό, το γλυκύτατο όνομα τού Ιησού μας! Η επικοινωνία μαζί Του είναι το δώρο της αγάπης Του στον άνθρωπο. Είναι η μόνη διέξοδος από την σκληρή καθημερινότητά μας σε έναν κόσμο που μας ταιριάζει καλύτερα, έναν κόσμο θεϊκό, ουράνιο, μακριά από ταραχή, πόνο και θλίψη. Τον κόσμο που έφτιαξε για εμάς και μας τον χάρισε για να ζούμε μαζί Του αιώνια!

+Αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος
Καθηγούμενος Ιεράς Μονής Εσφιγμένου.

Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ ΩΣ ΑΛΗΘΩΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕΙΝ ΣΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ


Άγιος Γέροντας Παΐσιος: «Για τίποτε να μην έχετε άγχος…»


Το άγχος είναι του διαβόλου. Όταν βλέπετε άγχος, να ξέρετε ότι εκεί έχει βάλει την ουρά του το ταγκαλάκι.
Ο διάβολος δεν πηγαίνει κόντρα. Αν υπάρχη μια τάση, σπρώχνει και αυτός, για να ταλαιπωρήση και να πλανήση τον άνθρωπο. Τον ευαίσθητο λ.χ. τον κάνει υπερευαίσθητο.

Όταν έχης διάθεση να κάνης μετάνοιες, σπρώχνει και ο διάβολος να κάνης περισσότερες από την αντοχή σου και, αν οι δυνάμεις σου είναι περιορισμένες, δημιουργείται μια νευρικότητα, γιατί δεν τα βγάζεις πέρα, και στην συνέχεια σου δημιουργεί άγχος με ελαφρά απελπισία κατ’ αρχάς και μετά συνεχίζει…

Θυμάμαι, όταν ήμουν αρχάριος μοναχός, ένα διάστημα, μόλις έπεφτα να κοιμηθώ, μου έλεγε ο πειρασμός: “Κοιμάσαι; Σήκω! Τόσοι άνθρωποι υποφέρουν, τόσοι έχουν ανάγκη…” Σηκωνόμουν και έκανα μετάνοιες, ό,τι μπορούσα. Μόλις έπεφτα να κοιμηθώ, άρχιζε ξανά: “Οι άλλοι υποφέρουν κι εσύ κοιμάσαι; Σήκω!” Σηκωνόμουν πάλι.

Μέχρι που έφθασα να πω: “Αχ, να μου κόβονταν τα πόδια, τι καλά! Θα ήμουν τότε δικαιολογημένος, αφού δεν θα μπορούσα να κάνω μετάνοιες”. Μια Μεγάλη Σαρακοστή την έβγαλα με το ζόρι, γιατί πήγαινα να στριμώξω τον εαυτό μου περισσότερο από την αντοχή μου.

Όταν νιώθουμε στον αγώνα μας άγχος, να ξέρουμε ότι δεν κινούμαστε στον χώρο του Θεού. Ο Θεός δεν είναι τύραννος να μας πνίγη.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Ο Θεός δεν κάνει λάθος



Μην συγχέεις την ανθρώπινη αδυναμία με την ομορφιά της ζωής. Ο Θεός δεν κάνει λάθος. Ότι κάνει είναι καλό και πάνσοφο. Μην βλέπεις τι κάνει ο άνθρωπος, αλλά τι επιτρέπει (ο Θεος )σε εσένα μέσω του άλλου.
Όλα χρειάζονται. Όλα χρειάζονται για να αποκαλυφθεί τελικά το μυστήριο της ζωής μέσα μας. Για να γίνουμε καλύτεροι. Όλα. Και τα καλά και τα κακά.
Η ιστορία, σε αυτούς που μας αγάπησαν και αγαπήσαμε, δεν θα δείξει το κατά πόσο επιτυχημένοι ή αποτυχημένοι ήμασταν. Ούτε το πόσο θλιβερή ή ευχάριστη ήταν η ζωή μας. Αυτά θα τα βλέπουν οι άλλοι, οι ξένοι, που μέσα σε πέντε λεπτά θα τα ξεχνούν.
Αλλά το κατά πόσο μέσα από όλα αυτά, αποκαλύφθηκε μέσα μας το μυστήριο της ζωής. Το κατά πόσο αλλάξαμε, το κατά πόσο αγαπήσαμε. Τους ανθρώπους, την ζωή. Το κατά πόσο γίναμε άνθρωποι. Και αυτό είναι το μόνο που μεταδίδεται τελικά, από γενεά σε γενεά.
Έτσι λοιπόν, όσους περισσότερους ανθρώπους μπορέσεις να αγαπήσεις τώρα, τόσο περισσότερους θα μπορέσεις να φωτίσεις και τόσο περισσότερο μέσα στο άπειρο θα μπορέσεις να ζήσεις.
Καθώς έτσι μόνο καταργούνται οι διαστάσεις του χρόνου, του χώρου και της ύλης. Και ας σφάζονται οι επιστήμονες. Έτσι ζείς για πάντα. Μέσω της αγάπης. Αυτή και η πραγματική δύναμη της. Υπερφυσική. Αιώνια.
Γιατί πάντα τα μέλλοντα φωτίζονται από τα παρόντα και τα παρόντα από τα μέλλοντα. Όπως τα παιδιά από τους γονείς και οι γονείς από τα παιδιά.
Έτσι βεβαίως και εσύ, αν κάνεις τώρα κάθε τι που είναι δίκαιο και εξαρτάται από εσένα, οπωσδήποτε τότε θα επακολουθήσει και η βοήθεια του Θεού. Τι πιο ακριβοδίκαιο άλλωστε;
Παρόλο την καταχνιά λοιπόν, δόξα τω Θεώ λέω! Γιατί μέσα από όλη αυτή την κακογουστιά τελευταία και το σκοτάδι στην καθημερινότητα όλων μας, βλέπω ακόμα ηλιαχτίδες, κάτι σαν πυγολαμπίδες να ξεπετάγονται, μέσα από την Ελλάδα, μέσα πό τους Έλληνες, μέσα από ρωγμές.
https://www.facebook.com/diana.lehr/videos/10211684970554037/?hc_ref=NEWSFEED



7.849.029 προβολές

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

«Αυτή, είναι η αγάπη των Γερόντων: σ’ αγκαλιάζουν και ζεσταίνουν, την ψυχή σου!»


Για τον γνωστό και αγαπητό σε ολόκληρο τον ορθόδοξο κόσμο, Γέροντα π. Αμφιλόχιο Μακρή, τον Γέροντα της Πάτμου (1888–1970), έχω να πω ότι επρόκειτο για έναν άγιο Γέροντα.
Τον συναντούσα στην Πάτμο, όπου αυτός μόναζε, αλλά και στην Αθήνα, –μάλιστα, μια φορά που είχε έρθει στην Πρωτεύουσα, είχα και την ιδιαίτερη «ευλογία» να τον φιλοξενήσω σπίτι μου. Ήταν γαλήνιος, ήπιος· χαιρόσουν και μόνο να τον βλέπεις!...
Την πρώτη φορά που τον συνάντησα, μόλις με είδε από μακριά, χωρίς καν να με γνωρίζει, άνοιξε διάπλατα τα χέρια του και φώναξε εγκάρδια: «Ευλογημένος, ο ερχόμενος!». Μ’ αγκάλιασε κι’ ύστερα με φίλησε. Αυτή, είναι η αγάπη των Γερόντων: σ’ αγκαλιάζουν και ζεσταίνουν, πραγματικά, την ψυχή σου!...
Μετά, γύρισε και μού ’πε:
–Έλα να καθίσουμε έξω στον «πρωτογιό» μου!...
–Ποιόν, «πρωτογιό» σας, Γέροντα;!...
–Αυτό, που βλέπεις εδώ πέρα, είναι ο «πρωτογιός» μου!...
–Ποιό, παππούλη;!...
–Να, αυτό το πεύκο!...
Ήταν ένα πεύκο, κάτω από το οποίο είχε βάλει ένα μακρόστενο τραπέζι, όπου έτρωγε με διάφορους ανθρώπους, που πήγαιναν να τον επισκεφθούν.
Και, συνέχισε:
–Βλέπεις;!... Πάνω στον κορμό του έχω καρφώσει αυτόν τον σιδερένιο σταυρό. Το πεύκο, λοιπόν, είναι ο «πρωτογιός» μου· και τον έχω κάνει και ...«μεγαλόσχημο»!!
Έλα να κάνουμε το εξής: Να μην μιλήσεις καθόλου και ν’ ακούσεις «πώς» ο «πρωτογιός» μου κάθεται και «μιλά» με την θάλασσα!!...
Πραγματικά!... Ο αγέρας φυσούσε μέσ’ από τα κλαδιά του πεύκου· παντού, γύρω, ακουγόταν το θρόϊσμα των πευκοβελόνων· κι’ από κάτω πέρα, ακουγόταν το κύμα της θάλασσας. Ήταν μια σκηνή απερίγραπτης ευδαιμονίας! Να κάθομαι κοντά σ’ έναν τέτοιον άγιο άνθρωπο, ο οποίος, δεν μιλούσε αλλά προσευχόταν κι’ επικοινωνούσε με τον Θεό!...
Κάποια στιγμή, γύρισε και μού ’πε:
–Αυτή η πλαγιά που βλέπεις νά ’ναι τώρα γεμάτη πεύκα, κάποτε, ήταν εντελώς ξερή. Όποιος, λοιπόν, ερχόταν κοντά μου για εξομολόγηση, τού ’βαζα μετά «κανόνα» να φυτέψει δέντρα!…
Ο Γέροντας Αμφιλόχιος, υπέφερε από σάκχαρο· ήταν διαβητικός. Εκείνη την φορά που ήρθε στην Αθήνα κι’ έμεινε στο σπίτι μας, η γυναίκα μου αντιμετώπισε κάποια δυσκολία, όσον αφορά το διαιτολόγιό του. Κι’ εκείνος της είπε: «Κόρη μου, καμμιά στεναχώρια! Ὀ,τι έχεις ετοιμάσει! Ο Αμφιλόχιος, είναι απλός!».
Και, πράγματι!...
Ήταν τόσο απλός, «ο (Γέροντας) Αμφιλόχιος», που σ’ έβγαζε αμέσως από την δύσκολη θέση· κι’ έμπαινε –από την πρώτη κιόλας στιγμή– μέσα στην καρδιά σου!...
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ (1935–2001)
ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Παιδί μου, φοβάσαι;

 Σχετική εικόνα
Παιδί μου, φοβάσαι;
Να σκέφτεσαι τον Θεό πολύ. Να πηγαίνεις στην εκκλησία, όχι για μένα, αλλά για τον Θεό. Να κάνεις ότι ικανοποιεί την ψυχή σου. Ο Θεός μόνο μπορεί να θεραπεύσει τους φόβους σου. Πολύ λίγοι άνθρωποι μπορούν σήμερα να σε ξεδιψάσουν. Η σχέση μας με τον Θεό είναι μια συνεχής πάλη. Να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου όταν προσεύχεσαι. Να ευχαριστείς τον Θεό που τώρα σου έτυχε αυτό και όχι νωρίτερα, που όπως καταλαβαίνεις, δεν θα μπορούσες να το σηκώσεις. Η αδυναμία σου παιδί μου, δεν έχει τόση σημασία πια, αφού ομολογείς αληθινά ότι είσαι αδύναμος. Είναι η αρχή της νίκης η παραδοχή…
https://www.facebook.com/nikos.deligiannidis.98?hc_ref=NEWSFEED&fref=nf 

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Μην κάνετε τον πνευματικό σας νομοθέτη του γάμου σας.



Δεν είναι ο ρόλος του πνευματικού να καθορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συζύγων. Όταν το ανδρόγυνο χρειάζεται κάποιον «διαιτητή», τότε δεν υπάρχει ανδρόγυνο αλλά υφίσταται ακόμα άνδρας και γυναίκα.

--------------------

Όταν ο γάμος γίνει ζήτημα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, τότε ο γάμος έχει χάσει κάθε νόημά του. Αν πηγαίνω στον πνευματικό για να με δικαιώσει ή να κατανείμει τα συζυγικά «καθήκοντα» σημαίνει ότι δεν υπάρχει συζυγία, δηλαδή δεν υπάρχει μεταξύ του ζευγαριού συγχώρεση, αλληλοπεριχώρηση και αγάπη.
--------------------
Δεν λύνεται το πρόβλημα με τον «διαιτητή-πνευματικό». Το πρόβλημα λύνεται όταν το ζευγάρι δει τον γάμο ως δρόμο προς την θέωση. Όταν το ζευγάρι αντιμετωπίζει τον γάμο ως δρόμο προς την αυτοδικαίωση τότε ο πνευματικός δεν μπορεί να προσφέρει κάτι ουσιαστικό.
--------------------
Μην προσπαθείτε να κάνετε συνένοχο τον πνευματικό σας στην κατάσταση αυτή. Ο ρόλος του πνευματικού είναι να συμβουλέψει, όχι να νομοθετήσει. Ρόλος του πνευματικού είναι να σας οδηγήσει στον Χριστό και όχι να σας δικαιώσει. Μην υποβιβάζουμε τον ρόλο του πνευματικού πατρός. Δεν είναι ρόλος του πνευματικού να κατανείμει τις δουλειές του σπιτιού ή τα έξοδα που δικαιούται ο καθένας να κάνει ή τί αναρτήσεις "επιτρέπονται" στο fb ή όχι. Αυτά θα πρέπει το ζευγάρι να τα συζητήσει και να αποφασίσει μόνο του. Εάν ούτε αυτά μπορούνε να συζητήσουνε τότε...τί να πει ο πνευματικός;
--------------------
Η συμβουλή του πνευματικού για να καρποφορήσει χρειάζεται γόνιμο έδαφος, δηλαδή ταπείνωση. Εάν ο πνευματικός έχει μπροστά του ανθρώπους που δεν θέλουν να ταπεινωθούν, αλλά ψάχνουν «μαγική λύση» χωρίς να ματώσει ο εγωισμός τους, τότε ο πνευματικός απλά θα παίζει την «γλάστρα» σε ένα θέατρο το παραλόγου.
--------------------
Υ.Γ.: Προβλήματα και διαφωνίες σίγουρα υπάρχουν σε κάθε σχέση. Καμία σχέση δεν είναι "τέλεια", όμως οι διαφωνίες δεν θεραπεύονται με νόμους-καθήκοντα, αλλά με την ταπείνωση και την αγάπη. Καλόν αγώνα .

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός και Θαυματουργός (Σύντομος Βίος)

Άγιος Λουκάς
Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας
Καθηγητής χειρουργικής
1877 - 1961

Ο σταυρός ο διωγμός η θλίψη ο πειρασμός είναι ο κλήρος της Εκκλησίας και του αληθινού Χριστιανού. Δεν υπάρχει ορθόδοξη Εκκλησία που να μην έζησε τον δικό της διωγμό. Αλλά ούτε και υπήρξε άγιος που να μην πέρασε από το δικό του καμίνι των θλίψεων, των διωγμών, των πειρασμών.

Μια συγκλονιστική σταυρική μαρτυρία είναι και αυτής της μορφής του οσίου Λουκά αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας του ιατρού καθηγητού τοπογραφικής ανατομίας και χειρουργικής. Άνθρωπος με σπάνια ταλέντα και πνευματικά χαρίσματα, με εκπληκτική επιστημονική κατάρτιση, διακόνησε τον άνθρωπο ως ποιμένας και γιατρός, με αξιοθαύμαστη αυταπάρνηση και αγάπη.


Πρώτα χρόνια

Ο Άγιος Αρχιεπίσκοπος Λουκάς, κατά κόσμον Βαλεντιν του Φέλιξ Βόϊνο-Γιασενέτσκι, γεννήθηκε στις 14/27 Απριλίου 1877 στο Κερτς της χερσονήσου της Κριμαίας. Το οικογενειακό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσε ήταν ιδιόμορφο καθώς ο πατέρας του ήταν ρωμαιοκαθολικός ενώ η μητέρα του, αν και ορθόδοξη, περιοριζόταν σε καλές πράξεις χωρίς να συμμετέχει ενεργά στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Πολύ νωρίς μετακομίζουν στο Κίεβο.

Στο Κίεβο ο Βαλεντίν αποφασίζει να σπουδάσει Ιατρική. Παίρνει το πτυχίο του το 1903 και παρακολουθεί μαθήματα οφθαλμολογίας.

Άσκηση ιατρικής - οικογένεια

Η σύζυγος του Αγ.Λουκά, Άννα με ένα από τα παιδιά του
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Το 1904, με το ξέσπασμα του Ρώσο-Ιαπωνικού πολέμου, βρέθηκε στην Άπω Ανατολή, όπου εργάστηκε σαν χειρουργός με μεγάλη επιτυχία. Εκεί συναντήθηκε και με την Άννα Βασιλίγιεβνα Λάνσκαγια, τη μέλλουσα σύζυγό του, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Πριν ακόμη τελειώσει ο πόλεμος εργάζεται σε ένα μικρό νοσοκομείο. Οι επιτυχίες του είναι τόσο πολλές που η φήμη του εξαπλώνεται γρήγορα και ασθενείς καταφθάνουν από παντού. Την ίδια εποχή μελετά σχετικά με την τοπική αναισθησία και συντάσσει επιστημονικά άρθρα. Διαπρέπει στις εγχειρήσεις των οφθαλμών και αποφασίζει να ασχοληθεί με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.

Πρώτη σύλληψη - θάνατος της γυναίκας του

Το 1917 ο άγιος Λουκάς βρίσκεται στην Τασκένδη. Η ρωσική επανάσταση είχε ήδη αρχίσει και η Εκκλησία βρέθηκε στο στόχαστρο των Μπολσεβίκων. Η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Τότε ο Βαλεντίν συνελήφθη για πρώτη φορά. Αιτία ήταν η συκοφαντία ενός νοσοκόμου. Με τη βοήθεια του Θεού αποκαλύφθηκε η αλήθεια και ο γιατρός αφέθηκε ελεύθερος.

Η περιπέτεια αυτή όμως, παρά το αίσιο τέλος της, αναστάτωσε την Άννα, η οποία έπασχε ήδη από φυματίωση, και η υγεία της επιδεινώθηκε σε βαθμό που λίγες μέρες αργότερα υπέκυψε. Μετά το θάνατό της, ο γιατρός εμπιστεύθηκε τα παιδιά του στη Σοφία Σεργκέγεβνα, μια πιστή νοσοκόμα, η οποία τους στάθηκε σαν δεύτερη μητέρα για πολλά χρόνια.

Καθηγητής Πανεπιστημίου - Χειροτονία σε ιερέα

Το 1920 εκλέγεται καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης στην έδρα της τοπογραφικής Ανατομίας και Χειρουργικής. Δημοσίευσε σημαντικότατες επιστημονικές μελέτες, και απέσπασε τα ανώτατα κρατικά βραβεία.

Ο Βαλεντίν ήταν πολύ πιστός και αυτό ήταν έκδηλο στον τρόπο που εργαζόταν. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν οι πρώτες αντιδράσεις από τους εκπροσώπους του αθεϊστικού καθεστώτος. Στο μεταξύ, στους διωγμούς προστίθεται και η πληγή της «ζώσης εκκλησίας» που σκοπό είχε να υπηρετήσει τα συμφέροντα του κράτους διαιρώντας τους κληρικούς και τους πιστούς, και να τους απομακρύνει από την αληθινή πίστη.

Σ’ αυτή την εποχή των δοκιμασιών για την Εκκλησία, ο γιατρός συμμετείχε ενεργά στη ζωή της εκκλησίας. Όταν κατηγορήθηκε ο αρχιεπίσκοπος Τασκένδης και Τουρκεστάν Ιννοκέντιος από τους σχισματικούς, ο γιατρός υπερασπίστηκε με σθένος την κανονική τάξη. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιννοκέντιος, εντυπωσιασμένος από την παρρησία του Βαλεντίν, του προτείνει να γίνει ιερέας. Πράγματι, η χειροτονία του σε διάκονο έγινε στις 26 Ιανουαρίου 1921 και μια βδομάδα αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Χειροτονία σε Επίσκοπος

Το καλοκαίρι του 1922 η «ζώσα εκκλησία» κάνει την επίθεσή της και εκτοπίζει τον Ιννοκέντιο. Ο κλήρος και ο λαός της Τασκένδης, όντας στο έλεος των σχισματικών, εκλέγουν στη θέση του Επισκόπου τον π. Βαλεντίν-Γιασενέτσκι. Η κουρά του σε μοναχό έγινε κρυφά στο σπίτι του ιερέα-καθηγητή. Καταλληλότερο όνομα για το νέο Επίσκοπο κρίθηκε εκείνο του αποστόλου, ευαγγελιστή, αγιογράφου και ιατρού Λουκά. Στη συνέχεια ταξίδεψε ως το Πεντζικέντ για να χειροτονηθεί Επίσκοπος.

Φυλακή - συγγραφικό έργο - εξορία

Το γεγονός αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο και πολύ σύντομα ο Επίσκοπος Λουκάς συνελήφθη. Κατηγορήθηκε για προδοσία και φυλακίστηκε. Στη φυλακή είχε την ευκαιρία να ολοκληρώσει και το σύγγραμμά του: «Δοκίμια για τη χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων» το οποίο, όμως, δεν εκδόθηκε για πολλά χρόνια, παρόλη τη σημασία του για την ιατρική επιστήμη, επειδή ο συγγραφέας επέμεινε να γραφεί στο εξώφυλλο το αρχιερατικό του αξίωμα.

Στο διάστημα της απουσίας του οι εκπρόσωποι της «ζώσης εκκλησίας» κατέλαβαν τις εκκλησίες, μα ο λαός, πιστός στις συμβουλές του ποιμένα του, απείχε από τους ναούς. Λόγω της μεγάλης του επιρροής οι υπεύθυνοι της G.P.U. (Κρατική Πολιτική Διεύθυνση) αποφάσισαν να απομακρύνουν τον Επίσκοπο Λουκά από την Τασκένδη. Την ώρα της αποχώρησής του πλήθος κόσμου στάθηκε στις γραμμές του τραίνου προκειμένου να εμποδίσει την αναχώρηση. Ο κόσμος απομακρύνθηκε από τις αστυνομικές δυνάμεις και ο Επίσκοπος Λουκάς πήρε τον μακρύ και βασανιστικό δρόμο της εξορίας.

Φυλακίζεται κάτω από άθλιες συνθήκες στη Μόσχα. Εκεί διαπιστώνει τα πρώτα συμπτώματα καρδιακής ανεπάρκειας που θα τον συνοδεύσει σε όλη του τη ζωή. Παρ’ όλες τις κακουχίες, η συμπεριφορά του Επισκόπου απέναντι σε όλους τους κρατουμένους προκαλούσε το σεβασμό ακόμη και των πιο αρνητικών.

Πρώτη εγχείρηση μεταμόσχευσης

Ο Άγιος Λουκάς στο χειρουργείο (αριστερά στην φωτο)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ενώ οι γιατροί βεβαίωναν πως η κατάσταση της υγείας του δεν το επιτρέπει, ο Επίσκοπος Λουκάς αναχώρησε εξόριστος για τη Σιβηρία. Το καθεστώς τον εγκαθιστά στην πόλη Γενισέισκ. Στο νοσοκομείο του Γενισέισκ επιχείρησε μια πρωτοποριακή και δυσκολότατη επέμβαση. Του έφεραν ένα νέο άνδρα με βαριά νεφρική ανεπάρκεια. Η κατάστασή του ήταν απελπιστική.

Ο επίσκοπος γιατρός, μην έχοντας άλλη λύση, αποφάσισε να κάνει μια «ηρωική» επέμβαση κι επεχείρησε μεταμόσχευση νεφρού από μοσχάρι στο νεαρό ασθενή, παρά τα πενιχρά μέσα που διέθετε. Ο γιατρός που διηγήθηκε το γεγονός αυτό, χαρακτηρίζει επιτυχημένη την επέμβαση, δίχως άλλες λεπτομέρειες για το πόσο έζησε ο ασθενης, τα μετεγχειρητικά προβλήματα κ.λπ.

Παρόλο που ήταν η πρώτη εγχείρηση μεταμόσχευσης, δεν έγινε ευρύτερα γνωστή, προφανώς για πολιτικούς λόγους. Δεν θα έπρεπε να προβληθεί ένας «εχθρός του λαού»! Γι’ αυτό επίσημα ως πρώτη τέτοια εγχείρηση θεωρείται του καθηγητή Ι. Ι. Βορόνη το 1934 (μια δεκαετία μετά), όταν έκανε μεταμόσχευση νεφρού χοίρου σε μια γυναίκα με ουραιμία.

Στη συνέχεια η G.P.U. τον στέλνει ακόμη 2000χλμ μακρύτερα, στην πόλη Τουρουχάνσκ. Και στο νέο τόπο της εξορίας δεν αρνήθηκε να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε όσους τις χρειάζονταν, παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες.

Ο λαός του Τουρουχάνσκ τον περιέβαλε με πολλή αγάπη και σεβασμό. Αυτό ήταν αρκετό για τους άθεους που σχεδίασαν νέα εξορία για τον Επίσκοπο-γιατρό: αυτή τη φορά τον έστελναν πέρα από τον αρκτικό κύκλο στο Πλάχινο, όπου κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο ο ήλιος δεν ανατέλλει. Η υγεία του Επισκόπου είχε επιδεινωθεί και μια τέτοια εξορία ήταν κάτι πολύ επικίνδυνο για τη ζωή του. Αυτός ήταν και ο σκοπός των διωκτών του.

Εκεί, στο Πλάχινο, υπέφερε τα πάνδεινα, τόσο λόγω των καιρικών συνθηκών, όσο και λόγω της αντιμετώπισης από τους κατοίκους της περιοχής. Ευτυχώς, δύο μήνες αργότερα, με αιτία το θάνατο ενός αγρότη, οι κάτοικοι του Τουρουχάνσκ ξεσηκώθηκαν και απαίτησαν την επιστροφή του Επισκόπου. Οι αρνητές δεν είχαν άλλη επιλογή παρά να υποχωρήσουν. Έτσι ο Επίσκοπος Λουκάς, που από όραμα είχε ειδοποιηθεί για το πέρας της δοκιμασίας του, επέστρεψε στο Τουρουχάνσκ και συνέχισε απερίσπαστος τις ασχολίες του για οκτώ μήνες, μέχρι, δηλαδή, το τέλος της εξορίας του.

Παρ’ όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε δεν ξέχασε ποτέ τα παιδιά του και επικοινωνούσε μαζί τους όσο πιο συχνά μπορούσε.

Παραίτηση από Επίσκοπος - εξορία στη Σιβηρία

Στο Κρασνογιάρσκ παρουσιάζεται στη G.P.U. για ανάκριση. Εκεί ο βοηθός του διοικητή ανακοίνωσε στον Επίσκοπο πως μπορούσε να πάει όπου ήθελε: ήταν ελεύθερος! Όπως ήταν φυσικό ο Επίσκοπος ξεκίνησε για την Τασκένδη. Δυστυχώς, εκεί αντιμετωπίζει τις συκοφαντίες ακόμη και των συνεργατών του, γεγονός που τον οδηγεί στην παραίτηση από την έδρα του Επισκόπου. Στην Τασκένδη συνεχίζει τις φιλανθρωπίες του, μα οι αντίπαλοί του δεν έπαψαν να ψάχνουν ευκαιρία για να τον βγάλουν από την μέση.

Η αφορμή δεν άργησε να βρεθεί και ο Επίσκοπος βρέθηκε πάλι υπόλογος απέναντι στα κομματικά στελέχη. Ο σκοπός αυτή τη φορά ήταν να τον αναγκάσουν να παραιτηθεί από τον ιερό του αξίωμα. Μετά από εξαντλητικές ανακρίσεις και απεργίες πείνας και αφού πέρασε ένα ολόκληρο χρόνο στη φυλακή, ο Άγιος εξορίστηκε για μία ακόμη φορά στη Σιβηρία. Οι δραστηριότητές του εκεί ενόχλησαν όχι μόνο τις αρχές αλλά και τους κατοίκους. Σύντομα, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας τον ανάγκασε να πάει στο Λένινγκραντ.

Δοκιμασίες - πρόβλημα όρασης - δύο χρόνια ηρεμίας

Μετά την ανάρρωσή του, περνά μια μακρά περίοδο δοκιμασιών και περιπλανήσεων. Οι εκπρόσωποι του Κόμματος πιέζουν τον Επίσκοπο να εγκαταλείψει την ιεροσύνη. Στην περίοδο αυτή της πνευματικής δοκιμασίας χάνει την όρασή του από το αριστερό μάτι λόγω αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς χιτώνα.

Την ίδια περίοδο, εκδίδονται τα «Δοκίμια για τη χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», χωρίς όμως να αναγράφεται το αξίωμά του. Εν καιρώ, επανακτά την εσωτερική γαλήνη, που είχε στερηθεί, και περνά δύο χρόνια ηρεμίας και ειρήνης κοντά στα παιδιά του.

Σύλληψη για 4η φορά - αγαθοεργίες - εξορία

Ο Επίσκοπος Λουκάς ήταν 60 ετών, όταν συνελήφθη για τέταρτη φορά. Από τον φάκελο που του διατηρούσαν στο Κόμμα μπορούμε να γνωρίζουμε τις δραστηριότητες του. Ενώ από τους ασθενείς του δεν έπαιρνε ποτέ χρήματα, έδινε και τον μισθό του σε αγαθοεργίες: βοηθούσε όσους φτωχούς, άπορους και εξόριστους τύχαινε να γνωρίζει. Οι φιλανθρωπικές ενέργειές του ενόχλησαν και πάλι το καθεστώς που τον συνέλαβε εκ νέου και τον οδήγησε στην εξορία.

Προσφορά στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο - προαγωγή σε Αρχιεπίσκοπος - τιμητικά βραβεία

Όταν στις 21 Ιουνίου 1941 τα χιτλερικά στρατεύματα μπαίνουν στη Ρωσία, ο άγιος, αν και εξόριστος, προσφέρεται εθελοντικά να εργαστεί για τη θεραπεία των τραυματιών. Το Κόμμα αναγνωρίζει την αξία του ως γιατρού και τον διορίζει αρχίατρο του στρατιωτικού νοσοκομείου και σύμβουλο όλων των νοσοκομείων της περιοχής. Παρ’ όλα αυτά οι συνθήκες είναι οικτρές ενώ παράλληλα δεν του αναγνωρίζουν κανένα πολιτικό δικαίωμα.

Την Άνοιξη του 1942 αλλάζει η στάση της πολιτείας απέναντι στον ίδιο, αλλά και απέναντι στην Εκκλησία. Σε όλη την επικράτεια της Ρωσίας ανοίγουν εκκλησίας και ο λαός βρίσκει καταφύγιο στους ιερούς ναούς από την παραφροσύνη του πολέμου. Για να καλυφθούν οι υπάρχουσες ανάγκες ο Επίσκοπος Λουκάς προάγεται σε Αρχιεπίσκοπο Κρασνογιάρσκ.

Οι Γερμανοί υποχωρούν και ο Αρχιεπίσκοπος μεταφέρεται δυτικότερα στο Ταμπώφ. Εκείνη την εποχή είναι υπεύθυνος για 150 στρατιωτικά νοσοκομεία. Η Εκκλησία για να τον διευκολύνει τον μεταθέτει στην Αρχιεπισκοπή Ταμπώφ και Μιτσούρινσκ.

Το 1945 ο Αρχιεπίσκοπος Λουκάς παρασημοφορήθηκε «για την ηρωική εργασία του στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο» . Ένα χρόνο αργότερα, το 1946, λόγω της μεγάλης του προσφοράς στην ιατρική επιστήμη -; μετά από 11 χρόνια φυλακίσεων και εξορίας -; τιμάται με το βραβείο Στάλιν. Τον ίδιο καιρό λαμβάνει τιμητική διάκριση από τον Πατριάρχη Αλέξιο και αποκτά δικαίωμα να φέρει τον αδαμάντινο σταυρό στην αρχιερατική μήτρα.

Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας - κήρυγμα - εξορία

     Στα 70 του χρόνια γίνεται Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας. Εκεί το έργο του είναι δύσκολο. Η φτώχεια έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις που αναγκάζεται να ταΐζει καθημερινά, στο σπίτι του, τους απόρους της περιοχής.

Στρέφει το ενδιαφέρον του στα εκκλησιαστικά καθώς τον αποκλείουν από κάθε επιστημονικό συνέδριο. Κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες για να ανοίξουν νέες εκκλησίες. Ταυτόχρονα, προσπαθεί να πατάξει την αμέλεια και την αδιαφορία των ιερέων τονίζοντας πως πρέπει οι ίδιοι να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τους πιστούς.

Με τη βελτίωση στις σχέσεις Εκκλησίας -; Κράτους ο Αρχιεπίσκοπος βρίσκει την ευκαιρία να επιστρέψει στην αγαπημένη του ασχολία: το κήρυγμα. «Θεωρώ βασικό αρχιερατικό μου καθήκον να κηρύττω παντού και πάντα τον Χριστό» , σημειώνει ο ίδιος.

Από τα κηρύγματά του καταγράφηκαν περίπου 750, τα οποία αποτέλεσαν 12 τόμους (περίπου 4500 σελ.), και έχουν χαρακτηριστεί «εξαιρετικό φαινόμενο στη σύγχρονη εκκλησιαστική ζωή και θεολογία» .

Την Άνοιξη του 1952 επιδεινώνεται η όρασή του, ενώ στις αρχές του 1955 τυφλώνεται οριστικά.

Το 1953 τον Στάλιν διαδέχεται ο Νικήτας Χρουστσόφ, ο οποίος ξεκινά νέο κύμα διωγμών κατά της Εκκλησίας που κορυφώνονται το 1959. Ο Αρχιεπίσκοπος μεριμνά για το ποίμνιό του και προσπαθεί να τους δώσει κουράγιο.

Εκείνη την εποχή γράφει στον μεγαλύτερο γιο του Μιχαήλ: «Είναι όλο και πιο δύσκολο να διευθύνει κανείς τις υποθέσεις της Εκκλησίας. Οι εκκλησίες κλείνουν η μία μετά την άλλη, δεν υπάρχουν ιερείς και ο αριθμός τους όλο και ελαττώνεται... Κατά τόπους η αντίδραση φτάνει μέχρι εξεγέρσεως κατά της αρχιερατικής εξουσίας μου. Δεν μπορώ να τα καταφέρω στα ογδόντα μου χρόνια. Αλλά με τη βοήθεια του Κυρίου, συνεχίζω το δύσκολο έργο μου» .

Η αγάπη του κόσμου προς τον Αρχιεπίσκοπο Λουκά ήταν έκδηλη. Ακόμα και αλλόθρησκοι και άθεοι τον έβλεπαν με σεβασμό.

Κοίμηση - ανακήρυξη σε Άγιος

Ο Αρχιεπίσκοπος είναι ήδη 80 ετών. Διαισθάνεται πως το τέλος πλησιάζει. Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτουργεί για τελευταία φορά και τον καιρό που απομένει περιορίζεται στο να κηρύττει. Τελικά, την Κυριακή 11 Ιουνίου 1961, ημέρα που γιορτάζουν οι Άγιοι Πάντες της αγίας Ρωσίας, κοιμήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος-γιατρός Λουκάς Βόϊνο-Γιασενέτσκι.
Παρά την έντονη αντίδραση των Κομματικών, η κηδεία του Αρχιεπισκόπου μετατράπηκε σε λαϊκή επανάσταση. Η Ε.Π. Λέικφελντ περιγράφει: «Οι δρόμοι πλημμύρισαν από γυναικούλες με άσπρα μαντήλια στα κεφάλια. Προχώρησαν σιγά-σιγά μπροστά από τη σωρό του Δεσπότη. Ακόμη και οι γερόντισσες δεν πήγαιναν πίσω. Τρεις σειρές τεντωμένων χεριών λες και οδηγούσαν το αυτοκίνητο. Ο δρόμος μέχρι και το κοιμητήριο ήταν στρωμένος με τριαντάφυλλα. Και μέχρι την πόρτα του κοιμητηρίου ακουγόταν πάνω από τα κεφάλια με τα άσπρα μαντήλια, ο ύμνος: Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον υμάς. Ό,τι και να έλεγαν σε αυτό το πλήθος, όσο κι αν προσπαθούσαν να τους κάνουν να σιωπήσουν, η απάντηση ήταν μία: -Κηδεύουμε τον Αρχιεπίσκοπό μας».

Το Νοέμβριο του 1995 ανακηρύχθηκε Άγιος από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Ιερός Ναός Αγίου Λουκά του Ιατρού, Βέροια
  Στις 17 Μαρτίου 1996 έγινε με επισημότητα η ανακομιδή των λειψάνων του που τέθηκαν σε λαϊκό προσκύνημα στο ναό του κοιμητηρίου, αφιερωμένο στη μνήμη των Αγίων Πάντων. Τρεις ημέρες αργότερα, στις 20 Μαρτίου 1996, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος.

Στις 24-25 Μαΐου 1996 ήρθε και η επίσημη ανακήρυξή του από το Πατριαρχείο της Ρωσίας.  Η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 11 Ιουνίου, επέτειο της κοίμησής του.   Στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά στην Βέροια τιμάται και στις 29 Μαϊου επί τη μετακομιδή τεμαχίου ιερού λειψάνου του Αγίου Λουκά στο μοναστήρι αλλά και στις 11 Ιουνίου που είναι η κοίμησή του.  Επίσης κάθε Τρίτη απόγευμα γίνεται η παράκληση του Αγίου Λουκά του Ιατρού και Θαυματουργού στον Ιερό Ναό του (Ι.Μ. Παναγίας Δοβρά, Βέροια) και τίθενται σε προσκύνηση τα χαριτόβρυτα λείψανά του.
Το τεμάχιο λειψάνου του Αγίου Λουκά του Ιατρού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά στην Βέροια.                                                .