προσφατες αναρτησεις

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Ακολουθία Θείας Μεταλήψεως


Ευλογητός ο Θεος ημων, πάντοτε νυν και αει και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Δόξα σοι Χριστε, ο Θεός ημών, δόξα σοι.
Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της αληθείας ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος και σώσον αγαθέ, τας ψυχάς ημών.

Αμήν. Άγιος ο Θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος ελέησον ημάς (εκ τρίτου).

Δόξα Πατρί και Υιω και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. 


Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε, ιλάσθητι ταις αμαρτίαις ημών. Δέσποτα, συγχώρησον τας ανομίας ημίν. Άγιε, επίσκεψαι και ίασαι τας ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου. Κύριε ελέησον. Κύριε ελέησον, Κύριε ελέησον.

Δόξα Πατρί και Υιω και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.


Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου• ελθέτω η βασιλεία σου• γενηθήτω το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης. Τον άρτον ημών τον επιούσιον δός ημίν σήμερον και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών• καί μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Ότι σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η δόξα του Πατρός και του Υιου και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αει και εις τους αιωνας των αιώνων. Αμήν.

Κύριε ελέησον ιβ'. Δόξα, και νυν.

Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν τω βασιλεί ημών Θεώ. 

Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Χριστώ τω βασιλεί ημών Θεώ. 
Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν αυτώ, Χριστώ τω βασιλεί και Θεώ ημών.

(Ψαλμός ν'). 

ΕΛΕΗΣΟΝ με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου• 4 ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. 6 σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. ραντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ. ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. ρῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου• ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν• ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη ῾Ιερουσαλήμ• τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα• τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
.


Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι.

 Άρτος ζωης αιωνιζούσης γενέσθω μοι, το σωμα Σου το άγιον, εύσπλαγχνε Κύριε, και το τίμιον Αιμα, και νόσων πολυτρόπων αλεξιτήριον.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι.

 Βεβηλωθείς, έργοις ατόποις ο δείλαιος, του Σου αχράντου Σώματος και θείου Αίματος, ανάξιος υπάρχω, Χριστέ της μετουσίας, ης με αξίωσον.

Υπεραγία Θεοτόκε, σωσον ημας.

 Γη αγαθή ευλογημένη Θεόνυμφε, τον στάχυν η βλαστήσασα, τον αγεώργητον, και σωτήριον κόσμω, αξίωσόν με τουτον, τρώγοντα σώζεσθαι.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Δακρύων μοι παράσχου Χριστέ ρανίδας, τον ρύπον της καρδίας μου καθαιρούσας, ως αν ευσυνειδότως κεκαθαρμένος, πίστει προσέρχωμαι, και φόβω Δέσποτα, εν τη μεταλήψει των θείων Δώρων Σου.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Εις άφεσιν γενέσθω μοι των πταισμάτων, το άχραντόν Σου Σωμα και θειον Αιμα, εις Πνεύματος Αγίου τε κοινωνίαν και εις αιώνιον ζωήν, φιλάνθρωπε, και παθων και θλίψεων αλλοτρίωσιν.

Υπεραγία Θεοτόκε, σωσον ημας. 

Ζωης του Άρτου τράπεζα, Παναγία, του άνωθεν δι’ έλεον καταβάντος, και κόσμω καινοτέραν ζωήν διδόντος, καμέ αξίωσον νυν τον ανάξιον, μετά φόβου γεύσασθαι τούτου και ζήσεσθαι.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Ηθέλησας, δι’ ημας σαρκωθείς Πολυέλεε, τυθηναι ως πρόβατον δια βροτων αμαρτήματα∙ όθεν ικετεύω Σε, και τα εμά εξαλειψαι πλημμελήματα.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Θεράπευσον της ψυχης μου τα τραύματα, Κύριε, και όλον αγίασον, και καταξίωσον Δέσποτα, όπως κοινωνήσω Σου, του μυστικου θείου Δείπνου ο ταλαίπωρος.

Υπεραγία Θεοτόκε, σωσον ημας. 

Ιλέωσαι, και εμοι των εκ σπλάγχνων Σου Δέσποινα, και τήρει με άρρυπον, τον Σον ικέτην και άμεμπτον, όπως εισδεχόμενος τον νοητόν μαργαρίτην αγιάζωμαι.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Καθως προέφης Χριστέ, γενέσθω δη τω ευτελει δούλω Σου∙ και εν εμοι μεινον, ως υπέσχου ιδου γαρ το Σωμα τρώγω Σου το θειον και πίνω το Αιμα Σου.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Λόγε Θεου και Θεέ, ο άνθραξ γένοιτο του Σου Σώματος εις φωτισμον τω εσκοτισμένω εμοι και καθαρισμόν, της βεβηλωθείσης ψυχης μου το Αιμα Σου.

Υπεραγία Θεοτόκε, σωσον ημας.

 Μαρία Μήτηρ Θεου, της ευωδίας το σεπτον σκήνωμα, ταις Σαις ευχαις, σκευος εκλογης με απέργασαι, όπως των αγιασμάτων μετέχω του τόκου Σου.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι.

 Νουν ψυχην και καρδίαν αγίασον, Σωτερ και το σωμα μου, και καταξίωσον, ακατακρίτως Δέσποτα, τοις φρικτοις Μηστηρίοις προσέρχεσθαι.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι.

 Ξενωθείην παθων και της χάριτος, σχοίην τε προσθήκην, ζωης και ασφάλειαν, δια της μεταλήψεως των αγίων, Χριστε Μυστηρίων Σου.

Υπεραγία Θεοτόκε, σωσον ημας. 

Ο Θεου Θεος Λόγος ο Άγιος, όλον με αγίασον, νυν προσερχόμενον, τοις θείοις Μυστηρίοις Σου, της αγίας Μητρός σου δεήσεσιν.

Δόξα Πατρί και Υιω και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.


Κοντάκιον. Ηχος β΄. Τα άνω ζητων.

Τον Άρτον Χριστέ, λαβειν μη υπερίδης με, το Σωμα το σόν, και το θειον νυν Αιμά Σου, των αχράντων Δέσποτα, και φρικτων Μυστηρίων Σου, μετασχειν τω αθλίω, μη εις κριμα μοι γένοιτο, γένοιτο δε μοι εις ζωην αιώνιον και αθάνατον.


Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Πηγη αγαθων, η μετάληψις Χριστέ, των αθανάτων Σου νυν Μυστηρίων γενηθήτω μοι, φως και ζωη και απάθεια, και προς αρετης θειοτέρας προκοπην και επίδοσιν, πρόξενος μόνε Αγαθέ, όπως δοξάζω Σε.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι.

 Ρυσθείην παθων, και εχθρων και αναγκων και πάσης θλίψεως, τρόμω και πόθω προσιων τανυν, μετ’ ευλαβείας φιλάνθρωπε, Σου τοις αθανάτοις, και θείοις Μυστηρίοις, και ψάλλειν Σοι∙ Ευλογητος ει ο Θεός, ο των Πατέρων ημων.

Υπεραγία Θεοτόκε, σωσον ημας. 

Σωτηρα Χριστόν, η τεκουσα υπερ νουν, Θεοχαρίτωτε, εκδυσωπω Σε νυν ο δουλος Σου, την καθαραν ο ακάθαρτος∙ μέλλοντά με νυν τοις αχράντοις μυστηρίοις προσέρχεσθαι, κάθαρον όλον μολυσμου σαρκος και πνεύματος.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Των ουρανίων και φρικτων, και αγίων Σου, Χριστέ, νυν Μυστηρίων, και του θείου σου Δείπνου και μυστικου κοινωνόν, γενέσθαι καμέ, καταξίωσον, τον απεγνωσμένον, ο Θεος ο Σωτήρ μου.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Υπο την σην καταφυγών, ευσπλαγχνίαν, Αγαθέ, κράζω Σοι φόβω∙ Εν εμοι μεινον, Σωτερ, καγω ως έφης, εν Σοί∙ ιδου γάρ, θαρρων τω ελέει Σου, τρώγω Σου το Σωμα, και πίνω Σου το Αιμα.

Υπεραγία Θεοτόκε, σωσον ημας. 

Φρίττω δεχόμενος το πυρ, μη φλεχθω ωσει κηρος και ωσει χόρτος∙ ώ φρικτου Μυστηρίου! ώ ευσπλαχνίας Θεου! Πως θείου Σώματος και Αίματος, ο πηλος μετέχω, και αφθαρτοποιουμαι;

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι.

 Χριστός εστι γεύσασθε, και ίδετε ο Κύριος∙ δι’ ημας καθ’ ημας γαρ πάλαι γενόμενος, άπαξ εαυτόν τε προσάξας, ως προσφοράν, Πατρι τω ιδίω, αει σφαγιάζεται, αγιάζων τους μετέχοντας.

Δόξα σοι ο Θεος ημων, δόξα σοι. 

Ψυχην συν τω σώματι, αγιασθείην Δέσποτα, φωτισθείην, σωθείην, γενοίμην οικός σου, τη των Μυστηρίων μεθέξει των ιερων, ένοικόν Σε έχων, συν Πατρι και Πνεύματι, ευεργέτα Πολυέλεε.

Δόξα Πατρί και Υιω και αγίω Πνεύματι. 

Ως πυρ γενηθήτω μοι, και ωσει φως το Σωμά Σου, και το Αιμα, Σωτήρ μου, το τιμιώτατον, φλέγον αμαρτίας την ύλην, και εμπιπρων παθων τας ακάνθας, και όλον φωτίζον με, προσκυνειν σου την θεότητα.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. 

Θεος σεσωμάτωται, εκ των αγνων αιμάτων Σου∙ όθεν πασα υμνει σε γενεα Δέσποινα∙ Νόων τε τα πλήθη δοξάζει, ως δια σου σαφως κατιδόντα, τον πάντων δεσπόζοντα, ουσιωθέντα το ανθρώπινον.

Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν τω βασιλεί ημών Θεώ.

 Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν Χριστώ τω βασιλεί ημών Θεώ. 
Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν αυτώ, Χριστώ τω βασιλεί και Θεώ ημών.


(22)Ψαλμὸς.

 ΚΥΡΙΟΣ ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει. εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με, τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν. ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ• ἡ ράβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν. ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν, ἐξεναντίας τῶν θλιβόντων με• ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον. καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

(23)Ψαλμὸς

ΤΟΥ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, ἡ οἰκουμένη καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ. αὐτὸς ἐπὶ θαλασσῶν ἐθεμελίωσεν αὐτὴν καὶ ἐπὶ ποταμῶν ἡτοίμασεν αὐτήν. τίς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου καὶ τίς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ; ἀθῷος χερσὶ καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ καὶ οὐκ ὤμοσεν ἐπὶ δόλῳ τῷ πλησίον αὐτοῦ. οὗτος λήψεται εὐλογίαν παρὰ Κυρίου καὶ ἐλεημοσύνην παρὰ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ. αὕτη ἡ γενεὰ ζητούντων τὸν Κύριον, ζητούντων τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακώβ. ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ. ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης. τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος τῶν δυνάμεων αὐτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης.

Ψαλμὸς (115). 

ΕΠΙΣΤΕΥΣΑ, διὸ ἐλάλησα• ἐγὼ δὲ ἐταπεινώθην σφόδρα. ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ ἐκστάσει μου• πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης. τί ἀνταποδώσω τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκέ μοι; ποτήριον σωτηρίου λήψομαι καὶ τὸ ὄνομα Κυρίου ἐπικαλέσομαι. τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ. ὦ Κύριε, ἐγὼ δοῦλος σός, ἐγὼ δοῦλος σὸς καὶ υἱὸς τῆς παιδίσκης σου. διέρρηξας τοὺς δεσμούς μου, σοὶ θύσω θυσίαν αἰνέσεως καὶ ἐν ὀνόματι Κυρίου ἐπικαλέσομαι. τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ἐν αὐλαῖς οἴκου Κυρίου ἐν μέσῳ σου, Ιερουσαλήμ.

Δόξα Πατρί και Υιω και αγίω Πνεύματι, και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. Αλληλούια (γ΄). Δόξα σοι, ο Θεός. Κύριε ελέησον (γ΄).

Και ευθυς τα παρόντα Τροπάρια. 

Ηχος πλ. β΄. 
Τας ανομίας μου πάριδε Κύριε, ο εκ Παρθένου τεχθείς, και την καρδίαν μου καθάρισον, ναον αυτην ποιων του αχράντου Σου σώματος και Αίματος∙ μη με εξουδενώσης απο του Σου προσώπου, ο αμέτρητον έχων το μέγα έλεος.

Δόξα Πατρί και Υιω και αγίω Πνεύματι. 

Εις την μετάληψιν των αγιασμάτων Σου πως αναιδεσθω ο ανάξιος; Εάν γαρ τολμήσω Σοι προσελθειν συν τοις αξίοις, ο χιτών με ελέγχει, ότι ουκ έστι του δείπνου, και κατάκρισιν προξενήσω τη πολιαμαρτήτω μου ψυχη. Καθάρισον Κύριε, τον ρύπον της ψυχης μου, και σωσόν με, ως φιλάνθρωπος.

Και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν. 

Θεοτοκίον.
Πολλα τα πλήθη των εμων, Θεοτόκε πταισμάτων∙ προς σε κατέφυγον αγνή, σωτηρίας δεόμενος. Επίσκεψαι την ασθενουσάν μου ψυχήν, και πρέσβευε τω Υιω Σου και Θεω ημων, δοθηναί μοι την άφεσιν, ων έπραξα δεινων, μόνη ευλογημένη.

Το∙ Κύριε, ελέησον (μ΄). 

Περι του, πως δει προσέρχεσθαι τοις Αχράντοις Μυστηρίοις. 
Συμεών του μεταφραστού.

Μέλλων φαγειν, άνθρωπε, Σωμα Δεσπότου, φόβω πρόσελθε, μη φλεγης∙ πυρ τυγχάνει. Θειον δε πίνων Αιμα προς μετουσίαν, πρωτον καταλλάγηθι τοις σε λυπουσιν. Έπειτα θαρρων μυστικην βρωσιν φάγε.

Έτεροι όμοιοι. 

Προ του μετασχειν της φρικώδους θυσίας, του ζωοποιου σώματος του Δεσπότου, τωδε πρόσευξαι τω τρόπω μετα τρόμου.
.


Ευχή α΄. του Μ. Βασιλείου.

Δέσποτα Κύριε Ιησου Χριστέ, ο Θεος ημων, η πηγη της ζωης και της αθανασίας, ο πάσης ορατης και αοράτου κτίσεως δημιουργός, ο του ανάρχου Πατρος συναΐδιος Υιος και συνάναρχος, ο δι’ υπερβολην αγαθότητος, επ’ εσχάτων των ημερων, σάρκα φορέσας, και σταυρωθείς, και τυθεις υπερ των αχαρίστων και αγνωμόνων ημων, και τω οικείω σου Αίματι αναπλάσας την φθαρεισαν υπο της αμαρτίας φύσιν ημων, αυτος, αθάνατε Βασιλευ, πρόσδεξαι καμου του αμαρτωλου την μετάνοιαν, και κλινον το ους σου επ’ εμοί, και εισάκουσον των ρημάτων μου∙ ήμαρτον γαρ Κύριε, ήμαρτον εις τον ουρανον και ενώπιόν σου και ουκ ειμι άξιος ατενίσαι εις το ύψος της δόξης σου∙ παρώργισα γάρ σου την αγαθότητα, τας σας εντολας παραβάς, και μη υπακούσας τοις σοις προστάγμασιν. Αλλα συ, Κύριε, ανεξίκακος ών, μακρύθυμός τε και πολυέλεος, ου παρέδωκάς με συναπολέσθαι ταις ανομίαις μου την εμην πάντως αναμένων επιστροφήν. Συ γαρ ειπας, φιλάνθρωπε δια του Προφήτου σου, ότι ου θελήσει θέλω τον θάνατον του αμαρτωλου ως το επιστρέψαι και ζην αυτόν∙ ου γαρ βούλει, Δέσποτα, το πλάσμα των σων απωλέσθαι χειρων, ουδε ευδοκεις επ’ απωλεία ανθρώπων, αλλα θέλεις πάντας σωθηναι, και εις επίγνωσιν αληθείας ελθειν. Διο καγώ, ει και ανάξιος ειμι του ουρανου και της γης και αυτης της προσκαίρου ζωης, όλον εμαυτον υποτάξας τη αμαρτία και ταις ηδοναις δουλώσας και την σην αχρειώσας εικόνα, αλλα ποίημα και πλάσμα σον γεγονώς, ουκ απογινώσκω την εμαυτου σωτηρίαν ο άθλιος∙ τη δε ση αμετρήτω ευσπλαγχνία θαρρήσας προσέρχομαι. Δέξαι ουν καμέ, φιλάνθρωπε Χριστέ, ως την Πόρνην, ως τον Ληστήν, ως τον Τελώνην και ως τον Άσωτον∙ και αρον μου το βαρυ φορτίον των αμαρτιων, ο την αμαρτίαν αίρων του κόσμου και τας ασθενείας των ανθρώπων ιώμενος, ο τους κοπιωντας και πεφορτισμένους προς σεαυτον καλων και αναπαύων∙ ο μη ελθων καλέσαι δικαίους αλλα αμαρτωλους εις μετάνοιαν∙ και καθάρισόν με απο παντος μολυσμου σαρκος και πνεύματος∙ δίδαξόν με επιτελειν αγιωσύνην εν φόβω σου, ίνα εν καθαρω τω μαρτυρίω της συνειδήσεώς μου, των αγιασμάτων σου την μερίδα υποδεχόμενος, ενωθω τω αγίω Σώματί σου και Αίματι, και έξω σε εν εμοι κατοικουντα και μένοντα, συν τω Πατρι και τω αγίω Πνεύματι. Ναί, Κύριε Ιησου Χριστέ, ο Θεός μου∙ και μη εις κριμά μοι γένοιτο η μετάληψις των αχράντων και ζωοποιων Μυστηρίων σου μηδε ασθενης γενοίμην ψυχη τε και σώματι εκ του αναξίως αυτων μεταλαμβάνειν∙ αλλα δός μοι, μέχρι τελευταίας μου πνοης, ακατακρίτως υποδέχεσθαι την μερίδα των αγιασμάτων σου, εις Πνεύματος αγίου κοινωνίαν, εις εφόδιον ζωης αιωνίου, και εις ευπρόσδεκτον απολογίαν την επι του φοβερου βήματός σου∙ όπως καγώ, συν πασι τοις εκλεκτοις σου, μέτοχος γένωμαι των ακηράτων σου αγαθων, ων ητοίμασας τοις αγαπωσι σε, Κύριε∙ εν οις δεδοξασμένος υπάρχεις εις τους αιωνας. Αμήν.

Ευχή β΄. Του αυτου. 

Οιδα, Κύριε, ότι αναξίως μεταλαμβάνω του αχράντου σου Σώματος και του τιμίου σου Αίματος και ένοχός ειμι, και κριμα εμαυτω εσθίω και πίνω, μη διακρίνων το Σωμα και Αιμα σου του Χριστου και Θεου μου∙ αλλα τοις οικτιρμοις σου θαρρων, προσέρχομαί σοι τω ειπόντι. Ο τρώγων μου την Σάρκα και πίνων μου το Αιμα, εν εμοι μένει, καγω εν αυτω. Σπλαγχνίσθητι ουν, Κύριε, και μη παραδειγματίσης με τον αμαρτωλόν, αλλα ποίησον μετ’ εμου κατά το έλεός σου∙ και γενέσθω μοι τα άγια ταυτα εις ίασιν, και κάθαρσιν, και φωτισμόν, και φυλακτήριον, και σωτηρίαν, και αγιασμον ψυχης τε και σώματος, εις αποτροπην πάσης φαντασίας και πονηρας πράξεως και ενεργείας διαβολικης, κατά διάνοιαν της εν τοις μέλεσί μου ενεργουμένης, εις παρρησίαν και αγάπην την προς σέ, εις διόρθωσιν βίου και ασφάλειαν, εις αύξησιν αρετης και τελειότητος, εις πλήρωσιν εντολων, εις Πνεύματος αγίου κοινωνίαν, εις εφόδιον ζωης αιωνίου και εις απολογίαν ευπρόσδεκτον, την επι του φοβερου βήματός σου∙ μη εις κριμα ή εις κατάκριμα.
.


Ευχή γ΄. Ιωάννου του Χρυσοστόμου. 

Κύριε ο Θεός μου, οιδα ότι ουκ ειμι άξιος, ουδε ικανός, ίνα μου υπο την στέγην εισέλθης του οίκου της ψυχης, διότι όλη έρημος και καταπεσουσα εστιν, και ουκ έχεις παρ’ εμοι τόπον άξιον του κλιναι την κεφαλήν. Αλλ’ ως εξ ύψους δι’ ημας εταπείνωσας σεαυτον, συμμετρίασον και νυν τη ταπεινώσει μου. Και ως κατεδέξω εν τω σπηλαίω και φάτνη αλόγων ανακλιθηναι, ούτω κατάδεξαι και εν τη φάτνη της αλόγου μου ψυχης, και εν τω εσπιλωμένω μου σώματι εισελθειν, και ως ουκ απηξίωσας εισελθειν, και συνδειπνησαι αμαρτωλοις, εν τη οικία Σίμωνος του λεπρου, ούτω κατάδεξαι εισελθειν και εις τον οικον της ταπεινης μου ψυχης, του λεπρου και αμαρτωλου. Και ως ουκ απώσω την ομοίαν μοι πόρνην και αμαρτωλόν, προσερχομένην και απτομένην σου, ούτω σπλαγχνίσθητι και επ’ εμοι τω αμαρτωλω, προσερχομένω σοι και απτομένω σου. Και ως ουκ εβδελύξω το ρυπαρον εκείνης στόμα και εναγες καταφιλουν σε, μηδε εμου βδελύξη το ρυπαρώτερον εκείνης στόμα και εναγέστερον, μηδε τα έμμυσα και ακάθαρτά μου χείλη και βέβηλα, και την ακαθαρτοτέραν μου γλωσσαν. Αλλα γενέσθω μοι ο άνθραξ του παναγίου σου Σώματος και του τιμίου σου Αίματος εις αγιασμον και φωτισμον και ρωσιν της ταπεινης μου ψυχης και του σώματος, εις κουφισμον του βάρους των πολλων μου πλημμελημάτων, εις φυλακτήριον πάσης διαβολικης ενεργείας∙ εις αποτροπην και εμπόδιον της φαύλης μου και πονηρας συνηθείας, εις απονέκρωσιν των παθων, εις περιποίησιν των εντολων σου, εις προσθήκην της θείας σου χάριτος και της σης βασιλείας οικείωσιν. Ου γαρ ως καταφρονων προσέρχομαί σοι, Χριστε ο Θεός, αλλ’ ως θαρρων τη αφάτω σου αγαθότητι και ίνα μή, επι πολύ αφιστάμενος της κοινωνίας σου, θηριάλωτος υπο του νοητου λύκου γένωμαι. Διο δέομαί σου, ως μόνος ων άγιος, Δέσποτα, αγίασόν μου την ψυχην και το σωμα, τον νουν και την καρδίαν, τους νεφρους και τα σπλάγχνα, και όλον με ανακαίνισον, και ρίζωσον τον φόβον σου εν τοις μέλεσί μου, και τον αγιασμόν σου ανεξάλειπτον απ’ εμου ποίησον. Και γενου μοι βοηθος και αντιλήπτωρ, κυβερνων εν ειρήνη την ζωήν μου, καταξιων με και της εκ των δεξιων σου παραστάσεως μετα των αγίων σου∙ ευχαις και πρεσβείαις της παναχράντου σου Μητρός, των αΰλων σου λειτουργων και αχράντων Δυνάμεων και πάντων των Αγίων, των απ’ αιωνός σοι ευαρεστησάντων. Αμήν.

Ευχή δ΄. Του αυτου. 

Ουκ ειμι ικανός, Δέσποτα Κύριε, ίνα εισέλθης υπο την στέγην της ψυχης μου∙ αλλ’ επειδη βούλει σύ, ως φιλάνθρωπος, οικειν εν εμοί, θαρρων προσέρχομαι. Κελεύεις, αναπετάσω τας πύλας, άς συ μόνος εδημιούργησας, και εισέρχη μετα φιλανθρωπίας, ως πέφυκας∙ εισέρχη και φωτίζεις τον εσκοτισμένον μου λογισμόν. Πιστεύω, ως τουτο ποιήσεις∙ ου γαρ πόρνην προσελθουσάν σοι μετα δακρύων απέφυγες, ουδε Τελώνην απεβάλου μετανοήσαντα, ουδε ληστην επιγνόντα την βασιλείαν σου απεδίωξας, ουδε διώκτην μετανοήσαντα κατέλιπες, ό ην∙ αλλα τους υπο της μετανοίας σοι προσαχθέντας, άπαντας εν τω χορω των σων φίλων κατέταξας, ο μόνος υπάρχων ευλογημένος πάντοτε∙ νυν και εις τους απεράντους αιωνας. Αμήν.

Ευχή ε΄. Του αυτου. 

Κύριε Ιησου Χριστέ, ο Θεός μου, άνες άφες, ιλάσθητι, και συγχώρησόν μοι τω αμαρτωλω και αχρείω, και αναξίω δούλω σου τα πταίσματα και πλημμελήματα και παραπτώματά μου, όσα σοι εκ νεότητός μου μέχρι της παρούσης ημέρας και ώρας ήμαρτον, είτε εν γνώσει και αγνοία, είτε εν λόγοις, ή έργοις ή ενθυμήμασιν, ή διανοήμασι και επιτηδεύμασι, και πάσαις μου ταις αισθήσεσι. Και τη πρεσβεία της ασπόρως κυησάσης σε παναχράντου και αειπαρθένου Μαρίας της Μητρός σου, της μόνης ακαταισχύντου ελπίδος και προστασίας, και σωτηρίας μου, καταξίωσόν με ακατακρίτως μεταλαβειν των αχράντων και αθανάτων και ζωοποιων και φρικτων Μυστηρίων σου, εις άφεσιν αμαρτιων και εις ζωην αιώνιον∙ εις αγιασμόν, και φωτισμόν, και ρώμην και ίασιν, και υγείαν ψυχης τε και σώματος∙ και εις εξάλειψιν και παντελη αφανισμον των πονηρων μου λογισμων και ενθυμήσεων και προλήψεων και νυκτερινων φαντασιων των σκοτεινων και πονηρων πνευμάτων. Ότι σου εστιν η βασιλεία και η δύναμις, και η δόξα, και η τιμή, και η προσκύνησις συν τω Πατρι και τω αγιω Πνεύματι, νυν και αει και εις τους αιωνας των αιώνων. Αμήν.

Ευχή στ΄. Ιωάννου του Δαμασκηνού. 

Δέσποτα Κύριε Ιησου Χριστέ, ο Θεος ημων, ο μόνος έχων εξουσίαν ανθρώποις αφιέναι αμαρτίας, ως αγαθος και φιλάνθρωπος, πάριδέ μου πάντα τα εν γνώσει και αγνοία πταίσματα και αξίωσόν με ακατακρίτως μεταλαβειν των θείων και ενδόξων, και αχράντων και ζωοποιων σου Μυστηρίων, μη εις κόλασιν, μη εις προσθήκην αμαρτιων, αλλ’ εις καθαρισμόν, και αγιασμόν, και αρραβωνα της μελλουσης ζωης και βασιλείας, εις τειχος και βοήθειαν και ανατροπην των εναντίων και εις εξάλειψιν των πολλων μου πλημμελημάτων. Συ γαρ ει Θεος ελέους και οικτιρμων και φιλανθρωπίας και σοι την δόξαν αναπέμπομεν συν τω Πατρι και τω αγίω Πνεύματι, νυν και αει και εις τους αιωνας των αιώνων. Αμήν.

Ευχή ζ΄. Συμεών του νέου Θεολόγου.

 Απο ρυπαρων χειλέων, απο βδελυρας καρδίας, απο ακαθάρτου γλώττης, εκ ψυχης ερρυπωμένης, δέξαι δέησιν, Χριστέ μου∙ και μη παρωσάμενός μου, μη τους λόγους, μη τους τρόπους, μηδε την αναισχυντίαν, δος μοι παρρησία λέγειν, ά βεβούλευμαι, Χριστέ μου, μαλλον δε και δίδαξόν με, τί με δει ποιειν και λέγειν. Ήμαρτον υπερ την Πόρνην, ή, μαθουσα που κατάγεις, μύρον εξωνησαμένη, ηλθε τολμηρως αλειψαι, σου τους πόδας του Χριστου μου, του Δεσπότου και Θεου μου. Ως εκείνην ουκ απώσω, προσελθουσαν εκ καρδίας, μηδ’ εμε βδελύξη, Λόγε, σους δε πάρασχέ μοι πόδας, και κρατησαι και φιλησαι, και τω ρείθρω των δακρύων, ως πολυτιμήτω μύρω, τούτους τολμηρως αλειψαι. Πλυνόν με τοις δάκρυσί μου, κάθαρον αυτοις με, Λόγε, άφες και τα πταίσματά μου, και συγγνώμην πάρασχέ μοι. Οιδας των κακων το πληθος, οιδας και τα τραύματά μου∙ και τους μώλωπας ορας μου, αλλα και την πίστιν οιδας, και την προθυμίαν βλέπεις, και τους στεναγμους ακούεις. Ου λανθάνει σε, Θεέ μου, ποιητά μου, λυτρωτά μου, ουδε σταλαγμος δακρύων, ουδε σταλαγμου τι μέρος. Το μεν ακατέργαστόν μου έγνωσαν οι οφθαλμοί σου∙ επι το βιβλίον δέ σου, και τα μήπω πεπραγμένα, γεγραμμένα σοι τυγχάνει. Ίδε την ταπείνωσίν μου, ίδε μου τον κόπον, όσος! και τας αμαρτίας πάσας∙ άφες μοι, Θεε των όλων, ίνα καθαρα καρδία, περιτρόμω διανοία και ψυχη συντετριμμένη, των αχράντων σου μετάσχω και πανάγνων Μυστηρίων, οις ζωουται και θεουται, πας ο τρώγων σε και πίνων εξ ειλικρινους καρδίας. Συ γαρ ειπας, Δέσποτά μου∙ πας ο τρώγων μου την Σάρκα, πίνων δέ μου και το Αιμα, εν εμοι μεν ουτος μένει, εν αυτω δ’ εγω τυγχάνω. Αληθης ο λόγος πάντως του Δεσπότου και Θεου μου. Των γαρ θείων ο μετέχων και θεοποιων χαρίτων, ούμενουν, ουκ έστι μόνος, αλλα μετα σου, Χριστέ μου, του φωτος του τρισηλίου, του φωτίζοντος τον κόσμον. Ίνα γουν μη μόνος μένω, δίχα σου του Ζωοδότου, της πνοης μου, της ζωης μου, του αγαλλιάματός μου, της του κόσμου σωτηρίας, δια τουτό σοι προσηλθον, ως ορας, μετα δακρύων και ψυχης συντετριμμένης, λύτρον των εμων πταισμάτων ικετεύων του λαβειν με, και των σων ζωοπαρόχων και αμέμπτων Μυστηρίων μετασχειν ακατακρίτως, ίνα μείνης, καθως ειπας, μετ’ εμου του τρισαθλίου∙ ίνα μή, χωρις ευρών με της σης χάριτος, ο πλάνος, αφαρπάση με δολίως, και πλανήσας απαγάγη των θεοποιων σου λόγων. Δια τουτό σοι προσπίπτω, και θερμως αναβοω σοι∙ ως τον άσωτον εδέξω, και την πόρνην προσελθουσαν, ούτω δέξαι με τον πόρνον και τον άσωτον, οικτίρμον, εν ψυχη συντετριμμένη νυν με προσερχόμενόν σοι. Οιδα, Σωτερ, ότι άλλος ως εγω ουκ έπταισέ σοι, ουδε έπραξε τας πράξεις, ας εγω κατειργασάμην. Αλλα τουτο πάλιν οιδα, ως ου μέγεθος πταισμάτων, ουχ αμαρτημάτων πληθος, υπερβαίνει του Θεου μου την πολλην μακροθυμίαν, και φιλανθρωπίαν άκραν∙ αλλ’ ελαίω συμπαθείας, τους θερμως μετανοουντας, και καθαίρεις, και λαμπρύνεις και φωτος ποιεις μετόχους, κοινωνους Θεότητός σου εργαζόμενος αφθόνως∙ καί, το ξένον και Αγγέλοις και ανθρώπων διανοίαις, ομιλεις αυτοις πολλάκις, ώσπερ φίλοις σου γνησίοις. Ταυτα τολμηρον ποιει με, ταυτά με πτεροι, Χριστέ μου∙ και θαρρων ταις σαις πλουσίαις προς ημας ευεργεσίαις, χαίρων τε και τρέμων άμα, του πυρος μεταλαμβάνω, χόρτος ών, και ξένον θαυμα! Δροσιζόμενος αφράστως ωσπερουν η βάτος πάλαι, η αφλέκτως καιομένη. Τοίνυν ευχαρίστω γνώμη, ευχαρίστω δε καρδία, ευχαρίστοις μέλεσί μου της ψυχης και της σαρκός μου [ προσκυνω και μεγαλύνω και δοξάζω σε, Θεέ μου, ως ευλογημένον όντα νυν τε και εις τους αιωνας (γ΄)].

Ευχή η΄. Συμεών του Μεταφραστού. 

Ο μόνος καθαρος και ακήρατος Κύριος, ο δι’ οικτον φιλανθρωπίας ανεκδιήγητον το ημέτερον όλον προσλαβόμενος φύραμα, εκ των αγνων και παρθενικων αιμάτων της υπερφυως κυησάσης σε, Πνεύματος θείου επελεύσει, και ευδοκία Πατρος αϊδίου, Χριστε Ιησου, σοφία Θεου και ειρήνη, και δύναμις∙ ο τω προσλήμματί σου τα ζωοποια και σωτήρια Πάθη καταδεξάμενος τον Σταυρόν, τους Ήλους, την Λόγχην, τον Θάνατον, νέκρωσόν μου τα ψυχοφθόρα πάθη του σώματος. Ο τη Ταφη σου τα του άδου σκυλεύσας βασίλεια, θάψον δια των αγαθων λογισμων τα πονηρα διαβούλια, και τα της πονηρίας πνεύματα διασκέδασον. Ο τη τριημέρω σου και ζωηφόρω Αναστάσει τον πεπτωκότα προπάτορα αναστήσας, ανάστησόν με τη αμαρτία κατολισθήσαντα, τρόπους μοι μετανοίας υποτιθέμενος. Ο τη ενδόξω σου Αναλήψει της σαρκος θεώσας το πρόσλημμα, και τουτο τη δεξια καθέδρα τιμήσας του Πατρός, αξίωσόν με, δια της των αγίων σου Μυστηρίων μεταλήψεως, της δεξιας μερίδος των σωζομένων τυχειν. Ο τη επιδημία του Παρακλήτου Πνεύματος σκεύη τίμια τους ιερούς σου μαθητάς εργασάμενος, δοχειον καμε της αυτου ανάδειξον επελεύσεως. Ο μέλλων πάλιν έρχεσθαι κριναι την οικουμένην εν δικαιοσύνη, ευδόκησον καμε προϋπαντησαί σοι εν νεφέλαις τω Ποιητη και Πλάστη μου συν πασι τοις Αγίοις σου∙ ίνα ατελευτήτως δοξολογω και ανυμνω σε, συν τω ανάρχω σου Πατρι και τω παναγίω και αγαθω και ζωοποιω σου Πνεύματι, νυν και αει και εις τους αιωνας των αιώνων. Αμήν.

Ευχή θ΄. Ιωάννου του Δαμασκηνού. 

Προ των θυρων του ναου σου παρέστηκα, και των δεινων λογισμων ουκ αφίσταμαι, αλλα συ Χριστε ο Θεός, ο Τελώνην δικαιώσας, και Χαναναίαν ελεήσας, και τω Ληστη Παραδείσου πύλας ανοίξας, άνοιξόν μοι τα σπλάγχνα της φιλανθρωπίας σου, και δέξαι με προσερχόμενον και απτόμενόν σου, ως την πόρνην, και την αιμόρρουν∙ η μεν γαρ, του κρασπέδου σου αψαμένη, ευχερως την ίασιν έλαβεν, η δε, τους σους αχράντους πόδας κρατήσασα, την λύσιν των αμαρτημάτων εκομίσατο. Εγω δε ο ελεηνός, όλον Σου το Σωμα τολμων δέξασθαι, μη καταφλεχθείην∙ αλλα δέξαι με, ώσπερ εκείνας και φώτισόν μου τα της ψυχης αισθητήρια, καταφλέγων μου τα της αμαρτίας εγκλήματα, πρεσβείαις της ασπόρως τεκούσης σε, και των επουρανίων δυνάμεων. Ότι ευλογητος ει, εις τους αιωνας των αιώνων. Αμην.

Ευχή ι΄. Ιωάννου του Χρυσοστόμου. 
Πιστεύω, Κύριε, και ομολογω, ότι συ ει αληθως ο Χριστός, ο Υιος του Θεου του ζωντος, ο ελθων εις τον κόσμον αμρτωλους σωσαι, ων πρωτος ειμι εγώ. Έτι πιστεύω, ότι τουτο αυτό εστι το άχραντον Σωμά σου και τουτο αυτό εστι το τίμιον Αιμά σου. Δέομαι ουν σου∙ ελέησόν με, και συγχώρησόν μοι, τα παραπτώματά μου, τα εκούσια και τα ακούσια, τα εν λόγω τα εν έργω, τα εν γνώσει και αγνοία∙ και αξίωσόν με ακατακρίτως μετασχειν των αχράντων σου Μυστηρίων, εις άφεσιν αμαρτιων, και εις ζωην αιώνιον.

Απερχόμενος δε μεταλαβειν, λέγε τους παρόντας στίχους 

Συμεων του Μεταφραστου. 
Ιδου βαδίζω προς θείαν Κοινωνίαν∙ Πλαστουργέ, μη φλέξης με τη μετουσία∙ πυρ γαρ υπάρχεις τους αναξίους φλέγον. Αλλ’ ουν κάθαρον εκ πάσης με κηλιδος.

Ειτα το τροπάριον. 

Του Δείπνου σου του μυστικου, σήμερον, Υιε Θεου, κοινωνόν με παράλαβε∙ ου μη γαρ τοις εχθροις σου το Μυστήριον είπω∙ ου φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ο Ιούδας∙ αλλ’ ως ο ληστης ομολογω σοι∙ Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σου.

Ειτα τους παρόντας στίχους.

 Θεουργον Αιμα φρίξον, άνθρωπε, βλέπων∙ άνθραξ γαρ εστι τους αναξίους φλέγων. Θεου το σωμα και θεοί με και τρέφει∙ θεοι το πνευμα, τον δε νουν τρέφει ξένως.

Και τα τροπάρια ταυτα. 

Έθελξας πόθω με, Χριστέ, και ηλλοίωσας τω θείω σου έρωτι∙ αλλα κατάφλεξον πυρι αΰλω τας αμαρτίας μου, και εμπλησθηναι της εν σοι τρυφης καταξίωσον, ίνα τας δύο, σκιρτων μεγαλύνω, Αγαθέ, παρουσίας σου.

Εν ταις λαμπρότησι των Αγίων σου, πως εισελεύσομαι ο ανάξιος; Εάν γαρ τολμήσω συνεισελθειν εις τον νυμφωνα, ο χιτών με ελέγχει, ότι ουκ έστι του γάμου, και δέσμιος εκβαλουμαι υπο των Αγγέλων. Καθάρισον, Κύριε, τον ρυπον της ψυχης μου, και σωσόν με, ως φιλάνθρωπος.

Και την παρουσαν ευχήν. 

Δέσποτα φιλάνθρωπε, Κύριε Ιησου Χριστέ, ο Θεός μου, μη εις κριμά μοι γένοιτο τα Άγια ταυτα, δια το ανάξιον ειναί με, αλλ’ εις κάθαρσιν και αγιασμον ψυχης τε και σώματος, και εις αρραβωνα της μελλούσης ζωης και βασιλείας. Εμοι δε το προσκολλασθαι τω Θεω αγαθόν εστι, τίθεσθαι εν τω Κυρίω την ελπίδα της σωτηρίας μου.

Και πάλιν. 

Του Δείπνου σου του μυστικου, σήμερον, Υιε Θεου, κοινωνόν με παράλαβε∙ ου μη γαρ τοις εχθροις σου το Μυστήριον είπω∙ ου φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ο Ιούδας∙ αλλ’ ως ο ληστης ομολογω σοι∙ Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σου.

Δι’ ευχων των Αγίων Πατέρων ημων, Κύριε Ιησου Χριστε ο Θεός, ελέησον ημας. Αμήν.


Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

Εάν αμάρτησες μην αφήσεις μέσα σου την αμαρτία.


Εάν αμάρτησες μην αφήσεις μέσα σου την αμαρτία. Μην πεις "δεν βαριέσαι, θα ξαναπέσω". Εξομολογήσου όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Όσο αφήνεις την αμαρτία μέσα σου, τόσο πιο εύκολα θα την συνηθίσεις, τόσο πιο εύκολα θα την αποδέχεσαι, τόσο πιο εύκολα θα την πράττεις και στο μέλλον.

Αμάρτησες; Μετανόησε και εξομολογήσου.
Γι'αυτό και είναι πολύ σημαντικό να έχουμε τον πνευματικό μας κοντά μας, στην ενορία μας, στην πόλη μας. Πηγαιννε, βρες τον και πες του το. Ακόμα και αν δεν μπορεί να σε δει για πολύ ώρα, εσύ πάνε και πες του το ακόμα και στα όρθια. Να φύγει από την καρδιά σου, να πάψει η εξουσία της αμαρτίας μέσα σου. Έτσι θα ειρηνεύσεις, θα εξαφανιστεί η ενοχή της πτώσης σου.
----------------------
Όλοι μας αμαρτάνουμε, όμως δεν πρέπει η αμαρτία να γίνεται αποδεχτή μέσα μας, όποια κι αν είναι αυτή. Η αμαρτία εκτός από την ρήξη που δημιουργεί στην σχέση μας με τον Θεό κάνει και κάτι άλλο εάν την αφήσουμε μέσα μας, δηλητηριάζει την καρδιά μας να δέχεται πιο εύκολα κι άλλες αμαρτίες. Και έτσι ο άνθρωπος που έπεσε σε μία αμαρτία αλλά δεν την εξομολογήθηκε μπορεί να μολυνθεί και με άλλες διότι δεν έδωσε σημασία σ'αυτήν την αρχική. Καμία αμαρτία δεν είναι μικρή, διότι καμία αμαρτία δεν μας χωρίζει "λίγο" από τον Θεό. Η αμαρτία μας χωρίζει από τον Θεό, μας αποκόπτει από την Χάρη Του που δίδεται απλόχερα σε όλους.
----------------------
Εάν αμάρτησες λοιπόν, έαν βρώμισες την ύπαρξή σου με σκέψεις, λόγους και πράξεις που έρχονται σε αντίθεση με τον λόγο του Θεού μετανόησε και πράξε έργα μετανοίας. Πράξε έργα αγαθά και θεάρεστα. Και το πρώτο έργο σου να είναι η εξομολόγηση, ο καθαρισμός σου. Εάν δεν καθαριστούμε από τις αμαρτίες μας δεν θα μπορέσουμε να εισέλθουμε επιτυχώς στην καλλιέργεια των αρετών.
----------------------
Η πρώτη αρετή που θα φέρει κι άλλες είναι η μετάνοια που προϋποθέτει ταπεινό φρόνημα.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Τα άμφια του Αγίου Νεκταρίου ευωδίαζαν τόσο πολύ που δεν άντεξα

Τα άμφια του Αγίου Νεκταρίου ευωδίαζαν τόσο πολύ που δεν άντεξα, τα έβγαλα από το δωμάτιο.(Μητροπολίτου Λεμεσού)

Αποσπάσματα ομιλίας Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου
https://proskynitis.blogspot.gr/2016/08/blog-post_19.html
.. Αυτές τις ημέρες είχα μια μεγάλη ευλογία σε προσωπικό επίπεδο στη Μητρόπολή μας. Μέσω κάποιων γεγονότων και συγκυριών εντός εισαγωγικών, ήρθαν στα χέρια μας κάποια άμφια του Αγίου Νεκταρίου, ένα επιτραχήλιο, ένα επιγονάτιο και δύο επιμανίκια, τα οποία φορούσε ο Άγιος Νεκτάριος στη Θεία Λειτουργία. Και μέσα από έναν αγώνα, μέσα από μια περιπέτεια έφτασαν στα χέρια μας.

Αυτά τα άμφια του Αγίου Νεκταρίου ο οποίος εκοιμήθηκε το ’20 μοσχοβολούν, ευωδιάζουν μετά από τόσα χρόνια.

.. Ήταν ένας Άγιος που όλη η ζωή του ήταν μία μεγάλη κρίση. Δεν είχε ένα γεγονός κρίσης, όλη του η ζωή ήταν κρίση. Από τότε που ακολούθησε το Χριστό, και κυρίως από τότε που έγινε Επίσκοπος, επέρασε πάρα πολύ μεγάλες δοκιμασίες, απερίγραπτες δοκιμασίες. Είχε πάνω του παντού όπου πήγαινε τη ρετσινιά του ανήθικου. .. Και μην κοιτάτε σήμερα .. πρώτα απ’ όλα θέλει επαναπροσδιορισμό και η λέξη ακόμα, ποιος είναι ο ανήθικος και τι είναι ανήθικο. .. Σήμερα δεν τολμάς να πεις κάποιον ότι είναι ανήθηκος, σου λέει, για ποιον λόγο είναι κακό το ένα, για ποιον λόγο είναι κακό το άλλο ..

Τότε που ήταν ο Άγιος Νεκτάριος, αρχάς του αιώνος, τότε ήταν τα ήθη των ανθρώπων σε μεγάλο βαθμό εκλεπτυσμένα και προσεγμένα, και το να πεις ότι αυτός ο άνθρωπος είχε παράνομες σχέσεις με γυναίκες αυτό ήταν μεγάλη ρετσινιά, πολύ περισσότερο δε για έναν Μητροπολίτη και γι’ αυτόν τον λόγο εσυνέβη και στον Άγιο Νεκτάριο μερικές φορές στην Εύβοια, στην Χαλκίδα, να πάει στην Εκκλησία να κηρύξει και ο κόσμος να τον γιουχαρίσει και να τον κατεβάσουν κάτω από τον δεσποτικό θρόνο και να μην τον αφήσουν να μιλήσει. Τον γιουχάρισαν δύο φορές στη Χαλκίδα.

Εγνώρισα προσωπικά, γιαγιούλα πλέον .. στο σπίτι των γονιών της εφιλοξενείτο ο Άγιος Νεκτάριος στη Χαλκίδα. Την γνώρισα όταν ήμουν φοιτητής συνδεόταν με τον γέροντά μου και μικρή κορούλα αυτή θυμόταν τον Άγιο Νεκτάριο που φιλοξενείτο στο σπίτι των γονιών της. Είπε μια φορά ότι ήταν τόσο στενοχωρημένος που για να πάει στο δωμάτιό του πάνω, που ήταν νέος ακόμα .. κρατούσε τον τοίχο και πήγαινε τρικλίζοντας σχεδόν ..

Λέει κανείς ότι ο Άγιος Νεκτάριος θα μπορούσε με την κοσμική λογική να χειριστεί τα πράγματα διαφορετικά και να δικαιωθεί ίσως ενώπιον των ανθρώπων και μάλιστα με την μόρφωση που είχε και με την ευρύτητα του πνεύματος που είχε θα μπορούσε να είχε γίνει και Πατριάρχης Αλεξάνδρειας αλλά δε θα ήταν ίσως ο Άγιος Νεκτάριος. Αντιμετώπισε τη δική του προσωπική κρίση με πνεύμα ευαγγελικό μιμούμενος τον Χριστό και αποφάσισε στη ζωή του ότι εγώ θα ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο, τη μίμηση του Χριστού.

Και ο Χριστός θα μπορούσε να τα είχε κάνει όλα στάχτη. Θα μπορούσε να εξαφανίσει και τον Ιούδα και τον Πιλάτο και τον Καϊάφα και τους σταυρωτές και τους Ρωμαίους και όλα. Δεν έκανε τίποτε απ’ όλα αυτά. Τους άφησε να κάνουν αυτό που ήθελαν, και ο ίδιος βέβαια δεν πέρασε το Σταυρό και το Πάθος έτσι απαθώς, με την έννοια ότι δεν ήταν γι’ αυτόν κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Ο ίδιος Χριστός θέλοντας, άφησε τον εαυτό του και γεύθηκε το ποτήριον της δοκιμασίας και της θλίψεως σε τέτοιο σημείο που κανείς άνθρωπος ποτέ δεν πρόκειται να θλιβεί περισσότερο από τον Χριστό. Δεν θα υπάρξει άνθρωπος ποτέ σε όλη την ιστορία των ανθρώπων ο οποίος θα λυπηθεί περισσότερο απ’ ό,τι λυπήθηκε ο Χριστός και η Παναγία μας κατά χάριν. Και για ποιον λόγο; Όχι βέβαια διότι δεν έχουμε ο καθένας τα προβλήματά μας και τις θλίψεις μας αλλά γιατί ο Χριστός ήταν αναμάρτητος και είχε καρδία τόσο αγαθή και τόσο καλή και τόσο εκλεπτυσμένη που εβίωνε τη δυσκολία των ανθρώπων με πάρα πολύ μεγαλύτερο από εμάς [κι] έντονο τρόπο. Γι’ αυτό και περιγράφεται στο Ευαγγέλιο όλη αυτή η πραγματικότητα του πάθους του Χριστού ο οποίος με μεγάλη αγωνία επροσηύχετο εις τον Θεόν υπέρ όλου του κόσμου για να μην κάνουν οι άνθρωποι αυτό που έκαναν τελικά και μάλιστα ίδρωσε αίμα.

.. Σίγουρα όλοι μας αν δεν έχουμε περάσει θα περάσουμε μέσα από τον Άδη της απόγνωσης, της θλίψεως, κι αν δεν το περάσουμε όταν ζούμε θα το περάσουμε την ώρα της εξόδου μας. Όμως το θέμα δεν είναι ότι θα το περάσουμε, θα το περάσουμε γιατί έτσι είναι τα πράγματα τα ανθρώπινα. Το θέμα είναι πως αντιμετωπίζουμε αυτά τα πράγματα. Πως αντιμετώπισαν οι Άγιοι τις κρίσεις τις προσωπικές τους και της εποχής τους.

Διαβάζαμε προχθές για έναν επίσκοπο μου διαφεύγει τώρα το όνομά του στην Αφρική, ο οποίος σε μια ώρα που περιήλθε ο λαός σε μεγάλη δυσκολία και αιχμαλώτισαν πολλούς ανθρώπους της επαρχίας του, επήγε ο Επίσκοπος αυτός και πούλησε τον εαυτό του ως δούλο για να ελευθερώσει τον πατέρα μιας οικογένειας. Και επήγε σ’ αυτόν τον ειδωλολάτρη και του είπε, με παίρνεις εμένα για δούλο και να ελευθερώσεις τον άλλον; όπως ήταν τα δεδομένα της εποχής. Τον είδε έτσι νέο, νεαρός ήταν τότε και δυνατός, τον πήρε τον Επίσκοπο και ελευθέρωσε τον άλλον, μη γνωρίζοντας βέβαια ότι αυτός είναι Επίσκοπος και έμεινε εκεί και ξεφτιλιζόταν, ταπεινωνόταν, εμαστιγόνετο από τον κύριό του. Έκανε δουλειές εξευτελιστικές μέχρι που πέρασαν χρόνια πολλά και κατάφερε μέσα από τη διδασκαλία του Ευαγγελίου να εκχριστιανίσει τον κύριό του και μετά να του αποκαλύψει ότι αυτός ήταν Επίσκοπος και αφέθηκε βέβαια ελεύθερος και ο κύριος έγινε και αυτός Χριστιανός.

Η προσωπική κρίση του κάθε ανθρώπου είναι διαφορετική. Ο Άγιος Νεκτάριος έζησε σε μια εποχή που ήταν πάλι φτώχεια στην Ελλάδα αλλά ο ίδιος είχε τη δική του περιπέτεια. Την αξιολόγησε, την αξιοποίησε, δεν έφαγε το χρόνο του ασχολούμενος με γιατί και γιατί και ποιος και τι έγινε και πως έγινε και ποιος το είπε και ποιος το έκανε. Αυτά όλα τα πράγματα είναι ανθρώπινα αλλά δεν είναι του ανθρώπου αυτού ο οποίος ξέρει μέσα από αυτά να εξάγει πνευματική ωφέλεια. Ο άνθρωπος που θέλει να ωφεληθεί πνευματικά δεν θα καθίσει να φάει το χρόνο του και τις δυνάμεις του ψάχνοντας αίτιους και αιτιατά. Θα κοιτάξει πως θα αξιοποιήσει πνευματικά την περιπέτεια που έχει. ..

Θυμάστε όταν επήγαν εκεί στον Άγιο Νεκτάριο ο εισαγγελέας με την αστυνομία και τον εκπρόσωπο του Αρχιεπισκόπου και εγώ γνώρισα όταν ήμουν φοιτητής τον Διάκο του Μητροπολίτου Ύδρας Προκοπίου ο οποίος ήταν παρών όταν πήγαν και τραβούσαν το νερό από το πηγάδι να βρουν τα μωρά που έκανε ο Άγιος Νεκτάριος με τις καλόγριες. Σκεφθείτε. .. Και άρχισαν να του απαγγέλουν τις κατηγορίες – και γεροντάκι αυτός, λίγο πριν πεθάνει- .. και έψαχναν και ανέκριναν και ρωτούσαν πράγματα πολύ προσβλητικά και δεν έλεγε τίποτε. Και αγανάκτησαν οι ίδιες οι μοναχές και πήγαν και του λένε, μα Σεβασμιότατε δεν απαντάτε;

Και έδειξε τον ουρανό. Δεν είπε λέξη... θα μιλήσει ο Θεός .. δεν είπε τίποτε.

Και πράγματι ο Θεός μίλησε. Βέβαια πότε μίλησε ο Θεός; Όχι εκείνη την ώρα. Όταν πέθανε. Όταν πέθανε μίλησε ο Θεός. Όταν ζούσε ελάχιστοι τον κατάλαβαν .. ακόμη ίσως και οι μοναχές που ήταν μαζί του να τον θεωρούσαν ως έναν ενάρετο, ως έναν καλόν γέροντα, ως έναν πνευματικό άνθρωπο αλλά όχι ως έναν τόσο μεγάλον άγιο. Ο Θεός τον εδόξασε και του έδωσε τόση χάρη και τόση ευλογία γιατί ακριβώς ο Άγιος Νεκτάριος δεν ξεγελάστηκε από τα παρόντα πράγματα.

Βλέπει κανείς και σήμερα, .. έχουμε μια δυσκολία, μια κρίση κοινωνική, οικονομική, εθνική, πολιτική. Κρίσεις φοβερές. Εντάξει ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο, σίγουρα οφείλουμε να έχουμε μια σωστή στάση όσο μπορούμε και όπως το καταλαβαίνουμε απέναντι στα διάφορα γεγονότα. Για να έχω σωστή στάση πρέπει να έχω προσωπική άποψη, να έχω κρίση, όχι κατάκριση που είναι αμαρτία αλλά κρίση των πραγμάτων, των γεγονότων, των ιδεών, της αξιοπιστίας των προσώπων. Αλλά όλα αυτά τα πράγματα να μην μας ξεγελούν και να μας βγάζουν από τον σκοπό μας. Πρέπει να καταλάβουμε ότι όλα αυτά τα πράγματα είναι παρερχόμενα και το ζητούμενο είναι ότι όλοι μας πορευόμαστε εις την πόλιν του Θεού την μέλλουσα, ότι ούκ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν. Επιζητούμε τη Βασιλεία του Θεού. Τον Χριστόν επιζητούμε, Αυτός μας ενδιαφέρει. Οι κρίσεις θα παρέλθουν. Πως τα αντιμετωπίζω; Με το να αναθεματίζω και να καταριέμαι τους αίτιους και τα γεγονότα δεν βγαίνει και τίποτα. Να κοιτάξω πως αυτήν την κρίση θα την αξιοποιήσω πνευματικά. Πως θα σταθώ σωστά εγώ απέναντι σ’ αυτήν την κρίση ..

Οι Άγιοι άνθρωποι του Θεού ήσαν συνετοί άνθρωποι, κι όπως λέγει η Αγία Γραφή, τοῦ σοφοῦ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἐν κεφαλῇ αὐτοῦ. Του σοφού ανθρώπου τα μάτια του είναι στο κεφάλι του .. και βλέπει και αξιολογεί τα γεγονότα της ζωής του και δεν απατάται, δεν εξαπατάται από τον παρόντα αιώνα τον απατεώνα όπως λέμε και στους Χαιρετισμούς. Και βλέπει τα γεγονότα, τοποθετείται σωστά απέναντί τους, αξιοποιεί τα γεγονότα για την πνευματική του τελειότητα και παύει να χάνει τον χρόνο του με μάταιες ενασχολήσεις και χτυπά κέντρο όπως λέμε. Ο Άγιος Νεκτάριος και όλοι οι Άγιοι έτσι έκαναν, χτυπούσαν κέντρο. Δεν έκατσε να χάσει τον χρόνο του με το να δικαιώσει τον εαυτό του. Παρέδωκε τον εαυτό του στα χέρια του Θεού και μιμήθηκε τον Χριστό κατά πάντα.

Τί έκανε ο Χριστός; Άφωνος ενώπιον των κριτών, ενώπιον των δικαστών, οδηγήθηκε εις σφαγήν. Διαβάστε και ακούστε όλα αυτά τα ωραία τροπάρια της Μεγάλης Εβδομάδος. Τί φοβερά νοήματα έχει! Και τώρα τα Χριστούγεννα, βλέπουμε τον Θεό .. να μην έχει τόπο να γεννηθεί. Γιατί; Δεν μπορούσε ο Χριστός να τακτοποιήσει τον εαυτό του να βρεθεί τόπος; Τυχαία δεν βρέθηκε τόπος νομίζετε; .. Όχι βέβαια, δεν υπήρξαν τυχαία γεγονότα στη ζωή του Χριστού. Ο ίδιος δεν θέλησε να βρει τόπο για να μας δείξει τρόπον ζωής. Για να μας κόψει αυτές τις απατήσεις μας. ..

Οι Άγιοι λοιπόν έβλεπαν και ήθελαν και επέλεξαν συνειδητά να ακολουθήσουν τον Χριστόν και τον ακολούθησαν άχρι θανάτου, έγιναν πιστοί άχρι θανάτου. Άχρι θανάτου δεν σημαίνει μέχρι που να πεθάνεις αλλά να υπομένεις πεινασμόν που μπορεί να είναι και από τον θάνατο χειρότερος ακόμα και εσύ να μείνεις εκεί πιστός. ..

Η Εκκλησία αποδεικνύει τον εαυτόν Της δια των Αγίων Της. Πόσην χάριν είχε αυτός ο άνθρωπος να ευωδιάζουν τα ρούχα του! Επέθανεν από το ’20. Έχουμε τα ρούχα του και μοσχοβολούν, ευωδιάζουν. Τόσο πολύ ευωδίαζαν που τα ‘βγαλα έξω από το δωμάτιό μου, δεν μπορούσα να κοιμηθώ. .. Εγώ έχω μια δυσκολία με τις μυρωδιές και δεν μπορούσα και τα ‘χα κλειστά μέσα στην τσάντα. Αυτό είναι η ευλογία του Θεού, αυτή είναι η απόδειξη. .. Οι Άγιοι του Θεού είναι αυτοί που απέδειξαν ότι πράγματι η μεθοδολογία της θεραπείας της Εκκλησίας έχει συγκεκριμένα απτά αποτελέσματα. .. Πιάσε ένα ρούχο οποιουδήποτε, ένα άμφιο δικό μου, μπορεί να μυρίζει λίγο λιβάνι, σε μια δυο μέρες, τρεις μέρες έχει φύγει. Σχεδόν 100 χρόνων ρούχα και μοσχοβολούν, ευωδιάζουν. Και δεν ευωδιάζουν σε όλους, και όχι πάντα. Ευωδιάζουν όταν θέλουν, όπως θέλουν και σε όποιους θέλουν ..

Απομαγνητοφώνηση Φαίη/Αβέρωφ

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Ζωντανό θαύμα το μύρο του Αγίου Δημητρίου (ΦΩΤΟ)

Θεσσαλονίκη | Χρήστος Καναρόπουλος

Χιλιάδες ήταν και φέτος οι πιστοί της Αποστολικής Μητρόπολης της Θεσσαλονίκης αλλά και της ευρύτερης περιοχής της Μακεδονίας που βρέθηκαν το απόγευμα της Κυριακής 5 Νοεμβρίου 2017 στον μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό του πολιούχου Αγίου Δημητρίου του Μυροβλήτου, για να συμμετέχουν στην τελετή του μύρου.
Το μύρο του Αγίου είμαι το θαύμα του Θεού και η μεγάλη ευλογία του Μεγαλομάρτυρος προς τους πιστούς Χριστιανούς που επικαλούνται τις ακοίμητες πρεσβείες του.
Στην τελετή του καθαγιασμού του μύρου, που γίνεται ενώπιον της λάρνακας του Αγίου, χοροστάτησε ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμος, συγχοροστατούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Σύρου κ. Δωροθέου και Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κ. Στεφάνου, με τη συμμετοχή του Πρωτοσυγκέλλου Αρχιμ. Ιακώβου Αθανασίου και του Γεν. Αρχιερ. Επιτρόπου π. Φωτίου Ζαρζαβατσάκη και πλειάδος Ιερέων και Ιεροδιακόνων της Ι.Μ. Θεσσαλονίκης.
Συγκηνητική ήταν η στιγμή όταν ο Παναγιώτατος ξεκλείδωσε την λάρνακα του Μεγαλομάρτυρος Αγίου, πολιούχου και προστάτου της Θεσσαλονίκης, και το μύρο πλημμύρισε τον Ιερό Ναό και τους πιστούς που παρακολουθούσαν με δέος και ευλάβεια την τελετή. 
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι με την τελετή του μύρου ολοκληρώνεται και το πρόγραμμα των λατρευτικών και εορταστικών εκδηλώσεων για τον προστάτη της Θεσσαλονίκης ενώ το πρωί Κλήρος και Λαός αποχαιρέτησαν την Ιερή Εικόνα της Παναγίας της Κανάλας που μετέφερε από την νήσο Κύθνο ο Σεβ. Μητροπολίτης Σύρου κ. Δωρόθεος για να λαμπρύνει με την ευλογημένη παρουσία της τους εορτασμούς του πολιούχου της πρωτεύουσας της Μακεδονίας.
http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/18043-zontano-thauma-to-muro-tou-agiou-dimitriou-foto

Τρίτη, 31 Οκτωβρίου 2017

Αυτή είναι η πνευματική ζωή, ένας φιλότιμος αγώνας όχι μια νίκη


Επειδή υπάρχουν πειρασμοί στην ζωή μας δεν σημαίνει ότι δεν προοδεύουμε πνευματικά. Ο πνευματικός πόλεμος δεν πρέπει να γεννά μέσα στην καρδιά μας την απογοήτευση αλλά την ελπίδα. Πολλές φορές νιώθουμε κουρασμένοι επειδή ακριβώς αγωνιζόμαστε. Αυτό είναι καλό, ηρωικό.
-----------------------------
Χωρίς βία πνευματική, δηλαδή χωρίς αγώνα δεν γίνεται να καθαρθούμε από τα πάθη και να θεραπευτούμε από τις πνευματικές μας ασθένειες.
-----------------------------
Να αγωνίζεσαι, μην πάψεις να παλεύεις. Το ότι μάχεσαι σημαίνει ότι βαδίζεις στον σωστό δρόμο. Νομίζουμε πολλές φορές ότι απόδειξη ότι προοδεύσαμε πνευματικά είναι το ότι όλα έρχονται εύκολα χωρίς πειρασμούς και δοκιμασίες. Αυτή όμως είναι μία λάνθασμένη σκέψη. Το ότι ζοριζόμαστε στον πνευματικό αγώνα δεν σημαίνει ότι δεν πάμε καλά· αντιθέτως είναι απόδειξη ότι αγαπούμε τον Χριστό και αυτή η αγάπη μας στοιχίζει. Και αυτό είναι όμορφο και υπέροχο. Δεν είναι υπέροχο που ζοριζόμαστε αλλά είναι υπέροχο που το κάνουμε για τον Χριστό. Γι'αυτό αν ζορίζεσαι, εάν βλέπεις ότι δεν τα καταφέρνεις, ότι πέφτεις και πάλι και πολλάκις, ότι δεν μπορείς να κόψεις κάποια πάθη σου, μην απογοητεύεσαι, συνέχισε να αγωνίζεσαι.
-----------------------------
Το σημαντικό δεν είναι μόνο το να ξεπεράσουμε κάποιες αμαρτίες μας και να μην ξαναπέσουμε (αυτό είναι το ποθούμενο) όμως και το ότι αγωνιζόμαστε και δεν εγκαταλείπουμε τον πνευματικό αγώνα παρά τις πτώσεις μας είναι μακάριο και επαινετό.
-----------------------------
Μην κάθεσαι λοιπόν και αναλύεις τις πτώσεις σου, αφού ξέρεις ότι αμάρτησες ενώπιον Θεού και ανθρώπων μετανόησε και βάλε αρχή ξανά. Αυτή είναι η πνευματική ζωή, ένας φιλότιμος αγώνας όχι μια νίκη, αλλά αγώνας που στόχο έχει τον Χριστό, όχι την ανάπαυση.

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017

Δὲν νοεῖται ἕνας ὀρθόδοξος νὰ παρακολουθήσει τὴ Θεία Λειτουργία καὶ νὰ μὴν κοινωνήσει.

«Περί τοῦ ἐνάτου ἀποστολικοῦ κανόνα».

Ιωάννης Νεονάκης


Μὲ τὸ παρὸν ἄρθρο θὰ ἀναφερθῶ σὲ ἕνα σημαντικό νομίζω ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, παρότι δέν εἶμαι θεολόγος, ἀλλά μόνο ἓνας ἁπλός ὀρθόδοξος. Ἐπειδὴ ὅμως οἱ καιροὶ εἶναι πολὺ δύσκολοι, καὶ κάποια πράγματα πρέπει ἐπειγόντως νὰ εἰπωθοῦν καὶ νὰ ἐπαναπροσδιοριστοῦν, γι’ αὐτὸ καὶ παίρνω τὸ θάρρος νὰ μιλήσω.
Ὁ λαός μας, παρὰ τὴν τρομερὴ πλύση ἐγκεφάλου ποὺ ὑφίσταται ἀπὸ πολλὲς πλευρές, παραμένει βαθύτατα εὐσεβής. Εἶναι ὅμως σὲ ἀρκετὰ σημεῖα καὶ ζητήματα ἐν πολλοῖς ἀκατήχητος. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας δυστυχῶς εἶχε τεθεῖ σὲ μιὰ μακρὰ «βαβυλώνιο αἰχμαλωσία», ὅπως τὴ χαρακτήρισε ὁ μακαριστὸς πατήρ Φλωρόφσκυ, αἰχμαλωσία στὸν τρόπο ἀντίληψης τῶν πραγμάτων καὶ στό πνεῦμα τῶν Δυτικῶν. Μόλις τὰ τελευταῖα χρόνια καὶ κυρίως μετὰ τὸ 1960, τὴν ἀποδυνάμωση τῶν παραεκκλησιαστικῶν ὀργανώσεων, τὴν ἀλλαγὴ σκέψης στὸν θεολογικὸ ἀκαδημαϊκὸ χῶρο καὶ τὴν ἀναγέννηση τοῦ Ἁγίου Ὅρους καὶ τοῦ μοναχισμοῦ, μπόρεσε ἡ Ἐκκλησία μας νὰ ἀνατροφοδοτηθεῖ καὶ πάλι ἀπὸ τὴ γνήσια ἡσυχαστικὴ πατερικὴ παράδοσή της. Οἱ στρεβλώσεις ὅμως ἀπὸ τὴ μακροχρόνια αἰχμαλωσία εἶναι ἀκόμα καὶ σήμερα σὲ πολλὰ σημεῖα φανερές. Σὲ μιὰν ἀπὸ αὐτὲς τὶς στρεβλώσεις θὰ ἀναφερθοῦμε καὶ ἐμεῖς σήμερα.
Στὰ ἀναλόγια ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἱερῶν Ναῶν ὑπάρχει ἕνα σπουδαῖο λειτουργικὸ βιβλίο μὲ τὸν τίτλο «Ὡρολόγιον τὸ μέγα».
Ἐκεῖ, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ κείμενα πολλῶν ἀκολουθιῶν καὶ παρακλητικῶν κανόνων, ὑπάρχουν τὰ τροπάρια ἀλλὰ καὶ μικρὸς συναξαριστὴς τῶν καθ’ ἡμέρα ἑορταζόντων ἁγίων. Πρὸς τὸ τέλος δὲ τοῦ βιβλίου αὐτοῦ, ὑπάρχει ἕνα πολὺ σημαντικὸ κομμάτι μὲ τὸν τίτλο «Σύνοψις Κανόνων Ἱερῶν».
Ἐδῶ παρατίθεται μιὰ ἐπιλογὴ ἀπὸ πολὺ σημαντικοὺς κανόνες ποὺ ἔχουν θεσπίσει οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ Οἰκουμενικὲς καὶ Τοπικὲς Σύνοδοι, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Μετὰ ἀπὸ τὸ κείμενο τοῦ κάθε κανόνα, ἀκολουθεῖ μιὰ σύντομη ἀνάλυση ἀπὸ τοὺς δύο μεγάλους ἑρμηνευτὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Ἰωάννη Ζωναρᾶ καὶ τὸν Πατριάρχη Ἀντιοχείας Θεόδωρο Βαλσαμών (12ος αἰῶνας). Ἡ ἐπιλογὴ τῶν Ἱερῶν αὐτῶν Κανόνων στὸ Ὡρολόγιο ἔγινε μὲ σκοπό, ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει, τὴν «πρόχειρον χρῆσιν καὶ ὁδηγίαν παντὸς χριστιανοῦ, ἐξαιρέτως δὲ τῶν ἱερωμένων».
Πρῶτος ἀπὸ ὅλους τοὺς κανόνες, καταδεικνύοντας ἔτσι καὶ τὴ σπουδαιότητά του, παρατίθεται ὁ ἔνατος κανὼν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Τὸ κείμενό του αὐτολεξεὶ ἔχει ὡς ἑξῆς:
«Πάντας τοὺς εἰσιόντας πιστούς, καὶ τῶν Γραφῶν ἀκούοντας, μὴ παραμένοντας δὲ τῇ προσευχῇ καί τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει, ὡς ἀταξίαν ἐμποιοῦντας τῇ ἐκκλησίᾳ ἀφορίζεσθαι χρή.» Μὲ ἄλλα λόγια, ὅσοι ὀρθόδοξοι εἰσέλθουν στὴν ἐκκλησία κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία καὶ ἀκοῦνε μὲν τὶς Θεῖες Γραφές, ἀλλὰ δὲν προσμένουν μέχρι τὸ τέλος καὶ δὲν μεταλαμβάνουν, αὐτοὶ θὰ πρέπει νὰ ἀφορίζονται, γιατὶ προκαλοῦν μεγάλη ἀταξία στὴν ἐκκλησία. Θὰ πρέπει δέ,στὸ σημεῖο αὐτό,νὰ ἔχομε στὸν νοῦ μας ὅτι ἡ ἔννοια τοῦ ἀφορισμοῦ κατὰ τὴν παράδοσή μας ἔχει κυρίως τὴν ἔννοια τῆς κατάδειξης στὸν πιστὸ ὅτι αὐτὰ ποὺ πράττει εἶναι ἐκτὸς τῶν ὁρίων (ἀφ-ὁρίων), ἐκτὸς τῶν γραμμῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ τρόπου τοῦ ζῆν καὶ οἱ πράξεις του αὐτὲς θὰ τὸν ὁδηγήσουν ἀργὰ ἢ γρήγορα σὲ προβλήματα καὶ ἀδιέξοδα.
Ἀναλύοντας τὸ κείμενο τοῦ κανόνα οἱ δύο μεγάλοι ἑρμηνευτὲς ἀναφέρουν αὐτολεξεί, ὁ μὲν Ζωναρᾶς ὅτι:«Πάντας ὁ παρὼν κανὼν ἀπαιτεῖ, τῆς ἁγίας ἐπιτελουμένης θυσίας, μέχρι τέλους προσκαρτερεῖν τῇ εὐχῇ καί τῇ ἁγίᾳ μεταλήψει. Καὶ οἱ λαϊκοὶ γὰρ συνεχῶς μεταλαμβάνειν τότε ἀπῃτοῦντο».
Ὁ δὲ Βαλσαμὼν λέγει: «Ὁ τοῦ παρόντος κανόνος διορισμὸς δριμύτατός ἐστιν. Ἀφορίζει γὰρ τοὺς ἐκκλησιάζοντας καὶ μὴ παραμένοντας μέχρι τέλους, μηδὲ μεταλαμβάνοντας». Τὰ λόγια τόσο τοῦ κανόνος, ὅσο καὶ τῶν ἑρμηνευτῶν δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι πιὸ ξεκάθαρα. Λένε καθαρὰ καὶ μετ’ ἐπιτάσεως ὅτι δὲν νοεῖται ἕνας ὀρθόδοξος νὰ παρακολουθήσει τὴ Θεία Λειτουργία καὶ νὰ μὴν κοινωνήσει. Κάτι τέτοιο εἶναι ἀδιανόητο καὶ πρόξενος μεγάλης ταραχῆς.
Ὁ ὀρθόδοξος πιστὸς πάει στὴ Θεία Λειτουργία γιὰ νὰ δεῖ τὸν Χριστό, νὰ μιλήσει μὲ τὸν Χριστό, νὰ προσευχηθεῖ στὸν Χριστὸ καὶ νὰ κοινωνήσει τὸν Χριστό. Καὶ ὁ Χριστὸς μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀγαπητικὴ σχέση νὰ χαριτώσει τὸν ὀρθόδοξο κατὰ τὰ μέτρα τῆς μετάνοιας, τοῦ ἀγῶνα καὶ τῆς χωρητικότητάς του. Νὰ γίνουνε οἱ δυό τους ἕνα. Ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός, ποὺ σὲ ἱστορικὸ χρόνο ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ξεκίνησε ἔτσι μιὰ νέα, καινοφανὴς ὀντολογικὴ κατάσταση, αὐτὴ τῆς Θεανθρωπίας. Τῆς ἀσυγχύτου καὶ ἀδιαιρέτου συνυπάρξεως τῆς Θεότητας καὶ τῆς Ἀνθρωπότητας. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ πρῶτος θεάνθρωπος. Καὶ καλεῖ τὸν ἄνθρωπο νὰ τὸν ἀκολουθήσει σ’ αὐτὴν τὴ νέα ὀντολογικὴ κατάσταση μὲ τὸ νὰ γίνει μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν προσωπικό του ἀγῶνα καὶ αὐτὸς Θεάνθρωπος. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἄρνηση τοῦ ὀρθοδόξου νὰ κοινωνήσει ἀποτελεῖ ἄρνηση τῆς δυνατότητάς του γιὰ Θεανθρώπινη ὕπαρξη καὶ σωτηρία καὶ ἄρνηση οὐσιαστικὰ τῆς ἴδιας τῆς ὀρθόδοξής του πίστης. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἄρνηση τῆς κοινωνίας θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ὡς πολὺ μεγάλη «ἀταξία».
Κάθε Κυριακὴ στὶς ἐκκλησίες μας δυστυχῶς παρακολουθοῦμε ἕνα ἐντελῶς ἀνορθόδοξο θέαμα, γιὰ τὸ ὁποῖο εὐθυνόμαστε ὅλοι ἐμεῖς. Ἐνῷ τὴ Θεία Λειτουργία τὴν παρακολουθοῦν ἑκατοντάδες πιστοί, στὸ τέλος δὲν κοινωνοῦν παρὰ μόνο 10-20 ἄτομα στὴν πλειονότητά τους παιδιά. Κανονικὰ ἔπρεπε νὰ γίνεται τὸ ἀντίθετο. Δηλαδὴ ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἑκατοντάδες πιστοὶ νὰ κοινωνοῦν καὶ ἴσως μόνο μερικοὶ πιστοὶ (ἐπειδὴ κανονίστηκαν ἔτσι ἀπὸ τοὺς γέροντές τους γιὰ καθαρὰ πνευματικοὺς λόγους) νὰ μὴν κοινωνοῦν προσωρινά.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἄγνοια, πολλὰ εἶναι νομίζω τὰ αἴτια τῆς ἀνορθοπραξίας μας αὐτῆς. Θὰ σταθῶ ὅμως μόνοστὴν ἀρρώστια τοῦ εὐσεβισμοῦ καὶ τῆς ἀνταπόδοσης, ποὺ μᾶς προσέβαλε ἀπὸ τὴ Δύση. Κατ’ αὐτὴν θὰ πρέπει κάποιος ὀρθόδοξος νὰ εἶναι πάρα πολὺ ἄξιος, ἀναμάρτητος καὶ ἀριστεὺς τοῦ χριστιανισμοῦ, ὥστε νὰ λάβει ἔπειτα ὡς ἀνταπόδοση καὶ βραβεῖο τὴ Θεία Κοινωνία. Τὸ κριτήριο δηλαδὴ δὲν εἶναι τὸ δάκρυ τῆς μετάνοιας καὶ ἡ ἀγάπη στὸν Χριστό, ἀλλὰ ὁ ἐγωισμός του ὅτι ἐκπληρώσαμε μερικὲς ἠθικιστικὲς νόρμες καὶ κανόνες. Καὶ ἐπειδὴ οὔτε καὶ αὐτοὺς τοὺς κανόνες τοὺς ἐκπληρώνομε συχνά, κοινωνοῦμε κάθε Πάσχα, πού, ὅπως λένε μερικοί, «εἶναι μεγάλη γιορτὴ καὶ ὅλα συγχωροῦνται».
Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ προσέγγιση εἶναι λάθος. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνα κλειστὸ κλὰμπ καὶ λέσχη ἀρίστων. Εἶναι ἕνα νοσοκομεῖο ποὺ προσπαθεῖ νὰ θεραπεύσει ἀρρώστους. Καὶ ἄρρωστοι εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς. Καὶ προστρέχομε στὴν Ἐκκλησία γιὰ βοήθεια, ἀγάπη καὶ σωτηρία. Καὶ ὅσο πιὸ ἄρρωστοι εἴμαστε, τόσο πιὸ πολύ ἀνάγκη ἔχομε τῆς Ἐκκλησίας. Ποιός θὰ τολμήσει νὰ πεῖ ὅτι ἀπηλλάγη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἔτσι βραβεύεται μὲ τὴ Θεία Κοινωνία; Ἐδῶ σχεδὸν κάθε λεπτὸ ποὺ περνάει ἁμαρτάνομε. Ἀκόμα καὶ τὴν ὥρα ποὺ πλησιάζομε νὰ κοινωνήσομε ἁμαρτάνομε. Ἂς ἀναλογιστοῦμε μόνο τὴν ψυχική μας ταραχή, τὰ σχόλια, τὴν κατάκριση καὶ τὶς μαῦρες σκέψεις ποὺ κάνομε, ἀκόμα καὶ ἐκείνη τὴν ὥρα.
Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν θὰ πρέπει ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι νὰ ξαναδιαβάσομε τοὺς πατέρες μας, νὰ ἄρομε τὶς πολλὲς στρεβλώσεις τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ ἐπαναπροσδιορίσομε τὶς σωτηριολογικές μας δυνατότητες μέσα ἀπὸ τὴν ἡσυχαστική μας παράδοση. Νὰ θυμόμαστε δὲ πάντα, ὅτι δὲν εἶναι βραβεῖο ἡ Θεία Κοινωνία. Εἶναι μιὰ ἀγαπητικὴ σχέση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ παράκληση σωτηρίας.

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Όλα ανακεφαλαιώνονται στον Χριστό.


Ο "τακτοποιημένος" άνθρωπος πέφτει πολλές φορές στην παγίδα της αυτονόμησης από τον Θεό. Είναι εξαιρετικά επικίνδυνη η "νομιμότητά" μας όταν αποκόπτεται από την αναφορά μας στον Χριστό.
-----------------------------
Έχουμε οικογένεια, την δουλειά μας, τις παρέες μας, "είμαστε εντάξει" νομίζουμε. Πάμε και την Κυριακή στην Εκκλησία ως καλοί χριστιανοί και ευυπόληπτα μέλη της κοινωνίας και νομίζουμε ότι "είμαστε εντάξει".
Κι όμως όλο αυτό που ζούμε είναι μία απάτη. Η απάτη της ειδωλοποιημένης ζωούλας μας.
-----------------------------
"Μα γιατί κάνω κάτι κακό; Δουλεύω για την οικογένειά μου, γι'αυτούς νοιάζομαι, σπουδάζω τα παιδιά μου, φροντίζω τους οικείους μου". Κακό δεν είναι αυτό. Όμως δεν είναι αρκετό. Μπορεί όμως ακόμα και αυτό να γίνει εμπόδιο σωτηρίας.
-----------------------------
Όποιος λέγει ότι σκοπός μου, αφού παντρεύτηκα είναι να κάνω πολλά παιδιά και να τα σπουδάσω ζει μέσα στην απάτη, είναι ακόμα χοϊκός, παραμένει δούλος της φθαρτότητας. Άκομα και τα παιδιά μπορούν να γίνουν έναν αντίχριστο γεγονός όταν μας γεμίζουν, μας αρκούν. Σκοπός του γάμου όπως και το κάθε τί στην ζωή μας είναι ο Χριστός. Είναι φοβερό πόσο εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να αντκαταστήσει τον Χριστό με υποκατάστατα.
-----------------------------
Ο συνάνθρωπος βεβαίως είναι ο σύνδεσμός μου με τον Χριστό, όπως και όλη η Κτίση όχι όμως ο αυτοσκοπός της ζωής μου. Χριστιανός δεν είναι ο ανθρωπιστής, ο ακτιβιστής περιβαντολόγος, ο πολύτεκνος οικογενειάρχης. Απλά και μόνο επειδή επιτελεί ένα έργο δεν σημαίνει ότι ζει και χριστιανικά. Χριστιανικά ζει αυτός που κέντρο της ζωής του είναι ο Χριστός· κέντρο της οικογενειακής του ζωής δεν είναι τα παιδιά του, αλλά ο Χριστός, κέντρο του ανθρωπισμού του δεν είναι ο άνθρωπος αλλά ο Θεάνθρωπος στο πρόσωπο του συνανθρώπου, κέντρο του ακτιβιστή δεν είναι η φύση αλλά ο Χριστός ως δημιουργός της Κτίσης.
-----------------------------
Όλα ανακεφαλαιώνονται στον Χριστό. Αυτός είναι η πηγή, ο δρόμος και ο στόχος της ζωής μας. Αλλιώς θα ζούμε περιμένοντας αναγνώριση για το κοινωνικό μας έργο, για την ήσυχη ζωή μας, για την προσφορά στο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας, για τις επιτυχίες μας στο επάγγελμά μας, για την συμβολή μας στην τέχνη κτλ. θα ζούμε δηλαδή ως αυτοαπατημένοι μέσα στην πνευματική μοιχεία μας.

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Η Ρουμάνα χωρική και το Άκτιστο Φως

Μοναχού Σεραφείμ
Ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο περίφημος Ρουμάνος ασκητής Κλεόπας Ιλιέ βρισκόταν στο Ιερό ενός μοναστηριακού Ναού και διάβαζε γονατιστός την ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως.
Μετά από λίγη ώρα μπήκε στην Εκκλησία για να προσευχηθεί μια γυναίκα που είχε έρθει στο Μοναστήρι από το βράδυ.
Προσκυνούσε όλες τις εικόνες και έκανε παντού μετάνοιες, διηγείται ο πατήρ Κλεόπας.

Δεν γνώριζε ότι κάποιος ήταν μέσα στην Εκκλησία.

Την παρατηρούσα συνεχώς από την Ωραία Πύλη.

Εκείνη, αφού προσκύνησε τις εικόνες, γονάτισε στο μέσον της Εκκλησίας, ύψωσε τα χέρια της και έλεγε από την καρδιά της αυτά τα λόγια:

- Κύριε, μη με εγκαταλείπεις!...Κύριε, μη με εγκαταλείπεις!...

Είδα τότε ένα λαμπρό κίτρινο φως γύρω της και τρόμαξα!...

Η γυναίκα έπεσε με το πρόσωπο στη γη και προσευχόταν σιωπηλά.

Η φωτεινή νεφέλη που την περιέλουζε, μεγάλωσε περισσότερο και μετά σιγά-σιγά εξαφανίστηκε....

Αφού έσβησε το Θείο φως, σηκώθηκε στα πόδια της και βγήκε έξω από την Εκκλησία.

Ήταν μια απλή γυναίκα από τα γειτονικά χωριά μας...

Ιδού λοιπόν, ποιος έχει το δώρο της προσευχής!...

Να που οι λαϊκοί ξεπερνούν καμιά φορά τους Μοναχούς!....

Εγώ έκανα μετά προσκομιδή και από την μεγάλη μου συγκίνηση άρχισα να κλαίω και έτρεμα με τα χαρτιά μνημονεύσεως στο χέρι.

Μόνον ο Θεός γνωρίζει πόσοι εκλεκτοί υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο...
---------------------------
Από το βιβλίο "Χαρίσματα και Χαρισματούχοι", 
τ. Γʹ, σελ. 217-218, Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου, 

Ωρωπός Αττικής 1990

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΥΠΟΨΙΑ


Το  που  πάει  η   χώρα  δεν το  ξέρουμε,
ίσως  να το υποψιαζόμαστε  
και αυτό  είναι το χειρότερο .

Η  υποψία  είναι  αυτό  το κάτι 
που  κινείται κάτω  από την κουβέρτα
μέσα στο σκοτάδι.

Αν η υποψία  πάντα  σου δείχνει    
την ουρά  του  τέρατος 
τότε απλούστατα  σου  ξέφυγε το κεφάλι του!

Η υποψία  για τον φόνο  υπάρχει
μην περιμένεις  όμως   μάταια 
να σου φανερώσει την αλήθεια ο δολοφόνος ! 

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

1. ΥΠΟΨΙΑ ειναι  τα αιτια της κρισης !
2.ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ειναι η πολιτικη ταξη της χωρας !

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΔΕΝ ΣΤΑΥΡΩΣΑΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΔΙΔΑΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ.....!

;

-Γιατί δεν έρχεσαι πλέον στην Εκκλησία;
-Ε, μ'αυτά που κάνω δεν μπορώ να έρθω, ντρέπομαι. Με κοροϊδεύουν και οι φίλοι μου. Μου λένε "εσύ είσαι που πας και στην Εκκλησία";
-Μα ακριβώς γι'αυτό θα έπρεπε να έρχεσαι στην Εκκλησία. Όχι γιατί είσαι τέλειος και αναμάρτητος αλλά διότι αμαρτάνεις και ζητάς έλεος.Είναι σαν να λέμε ότι μου πονάει το στομάχι, έχω πυρετό αλλά στο νοσοκομείο δεν πηγαίνω. Μα, ακριβώς επειδή είσαι ασθενής θα πας στο νοσοκομείο, ένας λόγος παραπάνω!
Έτσι και στην πνευματική ζωή. Δεν πηγαίνω στην Εκκλησία επειδή ζω ηθικά, αλλά πηγαίνω στην Εκκλησία ακριβώς επειδή είμαι ανήθικος και αμαρτωλός και χρειάζομαι θεραπεία.
-------------------------
Διαβάζοντας τα συναξάρια των Αγίων θα δούμε ανθρώπους όχι που ζήσανε ως αψεγάδιαστοι, αλάνθαστοι, τέλειοι, αλλά θα δούμε ανθρώπους που είχανε μετάνοια γιατί αδίκησαν, πόρνευσαν, έκλεψαν, ψευδομαρτύρησαν, απάτησαν ακόμα και σκότωσαν.
-------------------------
Οι Άγιοι δεν είναι όντα που ήρθαν ουρανοκατέβατοι αλλά άνθρωποι από στάχτη και αίμα που άγγιξαν τα κράσπεδα του ουρανού λόγω της ταπείνωσης που είχανε. Μείνανε μέσα στην Εκκλησία ακόμα και τότε που αμάρτησαν βαριά, δεν εγκατέλειψαν την μετάνοια ακόμα και τότε που η λογική τους έδειχνε τον δρόμο προς την απωλεια, δεν σταύρωσαν τον Χριστό ακόμα και τότε που Τον πρόδιδαν καθημερινά.
-------------------------
Γι'αυτό μην μου λες ότι δεν έρχεσαι στην Εκκλησία ή δεν αγωνίζεσαι επειδή έχεις πέσει σε κάποιες αμαρτίες· γιατί είναι σαν να λες ότι δεν θέλεις να πας στο νοσοκομείο επειδή είσαι άρρωστος! Ακριβώς γι'αυτό πρέπει να πας! Εκτός κι αν δεν θέλεις γιατί αγαπάς την αμαρτία σου, σου αρέσει να πονάς...

https://www.facebook.com/paulos.papadopoulos.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Εμείς αναζητούμε έναν Θεό στα " μέτρα " μας...


Αν εφαρμόζαμε όσα Ιερά γράφτηκαν και αν τηρούσαμε αταλάντευτα χωρίς την παραμικρή απόκλιση όσα είπε ο Χριστός μας κατά την επίγειο διδασκαλία του πόσο διαφορετικός θα΄ταν ο κόσμος μας… Εμείς αναζητούμε έναν Θεό στα " μέτρα " μας... Κατά το δοκούν . Κατά την βόλεψή μας - κατά το κέφι μας και την διάθεσή μας . Να Τον " βγάζουμε " έξω από την πόρτα όποτε μας ενοχλεί και μας ελέγχει η συνείδησή μας... Να Τον καλούμε όποτε Τον έχουμε ανάγκη , στα δύσκολα - στα απροσπέλαστα... Ένας Θεός στα μέτρα μας... Στις προδιαγραφές μας … Στα δικά μας θέλω… Κάτι σαν συνεργάτης , σαν υπάλληλος που προσλαμβάνεις - χρησιμοποιείς και απολύεις δίχως ενοχές , χωρίς αποζημίωση . Ας ατενίσουμε με πίστη τον σταυρό Του και ας νιώσουμε πως η αγκαλιά Του μας χωρά όλους . Ακόμα και όλους εμάς τους αμέτρητους - μετρημένους...

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει πάντα μέσα από την κόλαση .




Οι δοκιμασίες είναι το σπρώξιμο του Θεού…
Βασανιζόμαστε . Πέφτουμε και σηκωνόμαστε. Κάνουμε και ζούμε τα ίδια λάθη , τα ίδια πάθη , τα ίδια αδιέξοδα λιμνάζουν την ζωή μας...
Φοβάστε την αλλαγή . Δυσκολευόμαστε στην μετάνοια . Έχουμε συνηθίσει την μιζέρια.
Η αρρώστια έγινε το καταφύγιο μας . Το " θύμα " ο μεγάλος ρόλος της ζωής μας . Τότε τί κάνει ο Θεός ;
Επιτρέπει την " καταστροφή " μας για να βρούμε τον εαυτό μας.
Γνωρίζει ό, τι μόνοι μας ποτέ δεν θα κάναμε τίποτα ώστε να αλλάξουμε εκείνα που μας αρρωσταίνουν και μας διαλύουν υπαρξιακά.
Επιτρέπει μια δοκιμασία που στην πραγματικότητα είναι ευκαιρία.
Απλά την ώρα του πόνου δεν διακρίνεται η ευεργεσία . Αυτό θα γίνει αργότερα.
Ο δρόμος για τον παράδεισο περνάει πάντα μέσα από την κόλαση . Εκεί θα πάρουμε τις κρίσιμες αποφάσεις για την ζωή μας.
Εκεί στην καταστροφή , στα συντρίμμια θα συναντήσουμε ξανά τον εαυτό μας και λαβωμένο θα τον διασώσουμε από τον θάνατο.
Πάνω στις πληγές μας κτίζεται το αύριο.
Οι δοκιμασίες δεν είναι τίποτε άλλο από το σπρώξιμο του Θεού να ζήσουμε όλα εκείνα που ξεχάσαμε οτι είχαν αξία για μας.