προσφατες αναρτησεις

Πέμπτη, 24 Αυγούστου 2017

Τώρα καταλαβαίνω, γιατί στη Θεία Κοινωνία έρχονται πολύ λίγοι...



.."Το μυστήριο του θεϊκού έρωτα, λέει ο Κύριος, δεν αποκαλύπτεται σε κανέναν, παρά μονάχα σε εκείνους που ερχόμενοι στην Εκκλησία Με αναζητούν πραγματικά και με πολύ αγάπη ,Με παίρνουν μέσα τους κάθε φορά που αναγνωρίζουν την σταυρική Μου θυσία και προσέρχονται ταπεινά να μεταλάβουν.

Όλοι οι υπόλοιποι, που λέτε πως Με αγαπάτε και Με αναγνωρίζετε σαν Θεό σας και Με αναγνωρίζετε σαν Δάσκαλό σας και Με αναγνωρίζετε σαν Κυρίαρχο σας, απλώς έρχεστε στην Εκκλησία, για να ακούσετε τα θεϊκά λόγια, να ψάλετε και εσείς, να προσευχηθείτε, αλλά ποτέ σας δεν θα υπερβείτε το «κατ’ εικόνα», για να μπείτε στο «καθ’ ομοίωση». Απλώς παραμένετε εκεί στο «κατ’ εικόνα», απλά να Με γνωρίζετε, απλά να έχετε την δυνατότητα, αλλά όμως να μην εφαρμόζετε το «καθ’ ομοίωση».
Εκείνοι που πραγματικά θέλουν να πετύχουν το «καθ’ ομοίωση», είναι αυτές οι πολύ  λίγες ερωτευμένες ψυχές με Εμένα, και το λέω αυτό με πολύ θλίψη, που θέλουν νοσταλγικά, θεϊκά, ερωτικά να έλθουν να Με πάρουν στην καρδιά τους και να γίνω Εγώ ο Βασιλιάς τους. Τότε, ο Θεός Πατέρας Μου, την ώρα που προσέρχονται για να μεταλάβουν, μας ενώνει και μας κάνει ένα, Εμένα και το σπλάχνο Μου. Γινόμαστε ένα… και σαν ένα, στην ανθρώπινη Μου φύση, βοηθάω το σπλάχνο Μου πως να προσευχόμαστε μαζί στον Θεό Πατέρα μας.

Την ώρα που εσείς Με παίρνετε μέσα στην καρδιά σας και εμποτίζω την ψυχή σας με το Άγιο Μου Πνεύμα, που ο Πατέρας Μου στέλνει με την ικεσία Μου σε εσάς, τότε ανάβετε και γίνεστε όλο φωτιά! Και αυτή η φωτιά όλο και φουντώνει, όλο και μεγαλώνει, όλο και γίνεται πύρινη σε τέτοιο σημείο, που να μην μπορεί ο σατανάς ούτε καν από μακριά να σας ατενίσει. Αυτός που ζει στη φωτιά του μίσους και της κακίας και μέσα στη φωτιά έχει μάθει να ζει, γιατί μέσα εκεί ρίχνει τα σπλάχνα Μου, δεν μπορεί να αντέξει την φωτιά του θεϊκού Μου έρωτα, γιατί η φωτιά του θεϊκού Μου έρωτα είναι ο ίδιος ο Θεός μέσα στην καρδιά σας.
Όσοι λοιπόν απλά Με αγαπάτε, καταλαβαίνω γιατί δεν έρχεστε να Με πάρετε στην καρδιά σας και να μεταλάβετε…
Όσοι απλά Με αναγνωρίζετε σαν Θεό σας και θέλετε να ακούτε απλά τα λόγια της διδασκαλίας Μου, καταλαβαίνω γιατί δεν έχετε αυτή την ερωτική νοσταλγία να γίνετε ένα με Εμένα...
Όμως όσοι είσαστε ερωτευμένοι με τον Θεό Πατέρα σας, μέσα από τον Γιό Του, που σας άνοιξε τα μάτια, για να σας πλημμυρίσει με το φώς της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, όλοι εσείς οι θεϊκά ερωτευμένοι, έρχεστε με πολύ λαχτάρα να Με πάρετε, να Με ζήσετε και συνέχεια να μιλάτε για Μένα!
Τώρα καταλαβαίνω, γιατί στη Θεία Κοινωνία έρχονται πολύ λίγοι... Οι Εκκλησίες μπορεί να είναι γεμάτες, οι ψαλμωδίες να είναι πολλές, αλλά οι θεϊκά ερωτευμένοι πολλοί ελάχιστοι… Είναι αυτοί που προσέρχονται να πάρουν μέσα στην καρδιά τους τον θεϊκό έρωτά τους...."
Από κήρυγμα του π. Ελπιδίου Βαγιανάκη

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Η ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΓΜΑ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ


------------------------
Κατηγορούμε τους άλλους προσπαθώντας να ξεχάσουμε την δική μας ανομία, κατηγορούμε τους άλλους και γινόμαστε σκληροί μαζί τους ενώ συγχρόνως εμείς ζητούμε επιείκια, δικαιολογώντας τα δικά μας λάθη, τις δικές μας αμαρτίες.
------------------------
Αυτή λοιπόν η σκληροκαρδία μας προς τους άλλους είναι δείγμα της απουσίας του Θεού από την ζωή μας, απουσία μετάνοιας, ταπείνωσης και εσωτερικής πνευματικής εργασίας.
------------------------
Δεν θα δείξουμε ότι είμαστε καλοί χριστιανοί αδελφοί μου κάνοντας μεγάλους σταυρούς, αλλά βοηθώντας τον αδελφό μας στον δικό του σταυρό, στην πτώση του, στον πόνο του. Δεν είμαστε καλοί χριστιανοί επειδή θέλουμε να σταυρώσουμε, να τιμωρήσουμε τους άδικους, τους αμαρτωλούς, τους ανήθικους δεν είναι αυτή η δικαιοσύνη του Θεού. Η δικαιοσύνη του Θεού είναι το έλεος, η συγχώρεση, η αγάπη.
Θέλεις να είσαι δίκαιος κατα Θεόν; Συγχώρα.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Πέστε μας, Γέροντα, κάτι για την Παναγία.



Πέστε μας, Γέροντα, κάτι για την Παναγία.

– Τί να σάς πώ; Με φέρνετε σε πολύ δύσκολη θέση. Για να μιλήση κανείς για  την Παναγία, πρέπει να Την ζήση.

– Γέροντα, και το όνομα της Παναγίας έχει δύναμη πνευματική, όπως το όνομα  του Χριστού;

– Ναί. Όποιος έχει πολλή ευλάβεια στην Παναγία, ακούει το όνομά Της και αλλοιώνεται. Ή, αν το βρη κάπου γραμμένο, το ασπάζεται με ευλάβεια και σκιρτάει η καρδιά του. Μπορεί να κάνη ολόκληρη Ακολουθία με έναν συνεχή ασπασμό στο όνομα της Παναγίας. Και όταν προσκυνά την εικόνα Της, δεν έχει την αίσθηση ότι είναι εικόνα, αλλά ότι είναι η ίδια η Παναγία, και πέφτει κάτω λειωμένος, διαλυμένος από την αγάπη Της.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής»

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑ΄Ι΄ΣΙΟΣ ΗΘΕΛΕ ΝΑ «ΣΥΓΓΕΝΕΥΟΥΜΕ» ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ .....!!!




Ο αγιος πατήρ Παΐσιος, όταν ήθελε να πάει να προσευχηθεί στην Παναγία, έκοβε λίγα αγριολούλουδα έξω από την καλύβη του και τα πήγαινε στην Εικόνα Της. «Πώς να πάω με άδεια χέρια να Την παρακαλέσω;», έλεγε.
Ήθελε, ο άγιος Γέροντας, να πηγαίνουμε αφιερώματα στην Παναγία, ό,τι έχει ο καθένας. Έλεγε μάλιστα για κάποιον που πήγε στην Μονή των Ιβήρων, για να προσκυνήσει την Παναγία την Πορταΐτισσα.
Η Εικόνα αυτή είναι γεμάτη με φλουριά. Σκανδαλίσθηκε κάπως ο προσκυνητής και είπε, όταν έφευγε: «Παναγία μου, εγώ ήθελα να σε δω απλή και όχι με φλουριά». Στο δρόμο όμως τον έπιασε ένας πόνος δυνατός και έμεινε εκεί, στην μέση του δρόμου, ζητώντας βοήθεια από την Παναγία. «Παναγία μου, έλεγε, κάνε με καλά και θα Σου φέρω δυό φλουριά». Τότε του παρουσιάσθηκε η Παναγία, τον έκανε καλά και του είπε: «Έτσι μου τα φέραν τα φλουριά, δεν τα ζήτησα εγώ»!
Ο Γέροντας Παΐσιος ήθελε να «συγγενεύουμε» με την Παναγία. Και συγγενεύουμε με την Παναγία – έλεγε –, με την ταπείνωση, γιατί η Παναγία ήταν ταπεινή. Ας σκεφθούμε: Όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ Της είπε ότι θα γεννήσει τον Υιόν του Θεού, τον Μεσσία, Αυτή ονόμασε τον Εαυτό Της «δούλη Κυρίου». «Ιδού η δούλη Κυρίου – είπε στον αρχάγγελο –, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου»! Και η Ίδια πάλι εμεγάλυνε τον Κύριο λέγοντας, «ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού». Για την ταπείνωσή Της η Παναγία κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Ο άγιος Ανδρέας της Κρήτης, λέγει σε ένα τροπάριό του σ᾽ Αυτήν: «Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα»!
Πρέπει να προσευχόμαστε, χριστιανοί μου, στην Παναγία ανοίγοντας την καρδιά μας σ᾽ Αυτήν, μιλώντας Της ελεύθερα, γιατί είναι η Μάνα μας. Μα, μαζί με την καρδιακή αυτή δική μας προσευχή, πρέπει να λέγουμε στην Παναγία και τις προσευχές και τα τροπάρια που θέσπισαν οι άγιοι Πατέρες γ᾽ Αυτήν. Οι καλύτερες προσευχές στην Παναγία είναι οι Παρακλητικοί Κανόνες σ᾽Αυτήν και οι Χαιρετισμοί.
Ο άγιος Γέροντας Παΐσιος συνιστούσε πολύ να διαβάζουν οι χριστιανοί κάθε μέρα το Θεοτοκάριο.
Το Θεοτοκάριο είναι μιά μεγάλη Συλλογή 62 Κανόνων προς την
Υπεραγία Θεοτόκο, που τους συγκέντρωσε ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης από χειρόγραφα του Αγίου Όρους. Είναι υπέροχα, χριστιανοί μου, τα τροπάρια των Κανόνων αυτών και βοηθάει πολύ την ψυχή μας να διαβάζουμε από την Συλλογή αυτή, όσο μπορούμε κάθε μέρα. Ο πατήρ Παΐσιος έλεγε σε κάποια Μοναχή: «Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο. Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία. Και να δεις η Παναγία μετά!…Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»! «Και πότε να διαβάζω το Θεοτοκάριο», τον ρώτησε αυτή η Μοναχή. «Το βράδυ ή το πρωί;». «Καλύτερα
τις πρωινές ώρες – της απήντησε ο Γέροντας –, ώστε αυτά που διαβάζεις, να τα έχεις στο νου σου όλη την ημέρα. Το Θεοτοκάριο πολύ βοηθάει. Θερμαίνεται η καρδιά και συγκινείται».
Και μνημόνευε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος τον Αγιορείτη παπα-Κύριλλο, τον Ηγούμενο της Μονής Κουτλουμουσίου, που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από τους λυγμούς και τα δάκρυα, όταν διάβαζε το Θεοτοκάριο!

Τετάρτη, 9 Αυγούστου 2017

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΦΙΛΟΘΕΙΤΗΣ


Κάθε χριστιανός λογικά σκεπτόμενος για τη σωτηρία του, επιποθεί την καταλλαγή του με το Θεό. Επιθυμεί να συγχωρηθεί και να αγαπηθεί από το Θεό δια της μετανοίας. Αλλά για να το πετύχη αυτό, να πετύχη την συγγνώμη υπό του Θεού, να πετύχη την συμφιλίωση μαζί του, πρέπει να τηρήσει τον όρο, που ο Χριστός μας μας έθεσε στο Ευαγγέλιό Του: «Εάν συγχωρήσουμε, θα συγχωρηθούμε».
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

" Αγαπήστε τον εχθρό σας ωσάν τον αδερφό σας "...μας δίδαξε ο Χριστός μας .

Μη θυμώνετε με εκείνους που σας κατηγορούν άδικα , με εκείνους που σας βρίζουν και σας κακολογούν .
Μη θυμώνετε και μην κρατάτε κακία σε όσους σας έχουν κάνει κακό .
Μη ζητάτε εκδίκηση από όσους σας έχουν βλάψει.
Μη θυμώνετε μαζί τους αλλά να τους ευχαριστείτε , διότι ίσως , όλοι αυτοί να σας βάλουν στον παράδεισο .
Μην λυπάστε για τον εαυτό σας και γιατί σας φέρονται άσχημα , να λυπάστε για τις ψυχές όλων εκείνων που σας κατηγορούν .
Κάθε αδικία ή κατηγορία που δέχεστε αδιαμαρτύρητα και σκέφτεστε..." αν είναι θέλημα Θεού " , είναι στεφάνι δόξης για την ψυχή σας .
" Αγαπήστε τον εχθρό σας ωσάν τον αδερφό σας "...μας δίδαξε ο Χριστός μας .

https://www.facebook.com   θεοκτιστος δικταπανιδης

Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Η ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΓΟΝΥΚΛΙΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

                             Αποτέλεσμα εικόνας για συντριβανι
Του Ἀρχιμ. Γρηγορίου Δ. Παπαθωμᾶ 

  ===== =============================
Οἱ ἱεροὶ Κανόνες ἀντανακλώντας τὴν ἀρχέγονη καὶ διαχρονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, προτείνουν –ἢ μᾶλλον ἀπαιτοῦν– ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ὁμολογία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν τεθνεώτων, καθὼς καὶ τῆς προσδοκίας τοῦ Μέλλοντος Αἰῶνος, νὰ ἐκφράζωνται μὲ τὴν ἄρνηση τῆς γονυκλισίας κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ τῶν ἀναστάσιμων στιγμῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ μὲ τὴν ὀρθοστασία.
Ζητήματα ὅπως τὸ ἐξεταζόμενο, ἐνῶ λύθηκαν καὶ μάλιστα ἀπὸ πολὺ ἐνωρὶς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τίθενται ἐκ νέου σήμερα ἐξ αἰτίας μίας ἑτερο-κεντρικῆς θεολογικῆς προβληματικῆς, κυρίως στὸ ἐπίπεδο τῆς καθημερινῆς πράξης τῆς Ἐκκλησίας. Σύμφωνα μὲ ὅσα μελετήσαμε παραπάνω στοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅσοι ἀκουμποῦν τὸ γόνυ στὴν γῆ κατὰ τὶς ἡμέρες ποὺ προαναφέραμε, πράγματι δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν κατανοοῦν τὴν ἐκκλησιακὴ εὐαισθησία τῆς πατερικῆς καὶ κανονικῆς ἐμπειρίας –εἴτε δὲν μποροῦν εἴτε δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ τὴν κατανοήσουν–, καὶ ἐπίσης δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ οὔτε περιμένουν πραγματικὰ τὴν ἐσχατολογικὴ Ἔλευσή Του. Ἡ δισχιλιετὴς κανονικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχει μόνον ἐξαλείψει τὴν ἄθεη ἄρνηση ἢ τὸν προτεσταντισμό· ἔχει ἐπίσης ἐξαλείψει καὶ τὴν χριστιανικὴ ἀτομικιστικὴ ἢ ἀτομικοποιοῦσα εὐσέβεια... Ὁ καθένας ἐνεργεῖ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο γιὰ διαφορετικὸ λόγο, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα παραμένει ἴδιο!...

 

Στὴν ἔρευνα ποὺ μόλις πραγματοποιήσαμε, ἂς μᾶς ἐπιτραπεῖ νὰ ὑπογραμμίσουμε μία σημαντικὴ λεπτομέρεια: κανεὶς δὲν εἶχε ἐπικαλεσθεῖ ἕως σήμερα τὸν κανόνα 5 τῆς Τοπικῆς Συνόδου τῆς Νεο-Καισαρείας (319), πιθανῶς γιατί δὲν εἶχε ἐπιχειρηθεῖ καμμία ἀνάγνωσή του ἀρκετὰ προσεκτική. Ὡστόσο, αὐτὸς ὁ κανόνας ἀποτελεῖ τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν ἐρώτησή μας, χωρὶς νὰ ἀφήνει κανένα περιθώριο γιὰ ἑρμηνεῖες ἐλεύθερες καὶ ἀποκλίνουσες, οὔτε γιὰ προσωπικὴ ἐπιλογή, δηλαδὴ τῆς γονυκλισίας ἢ τῆς μὴ γονυκλισίας ἢ γιὰ τὸν συνδυασμὸ τῶν δύο στάσεων (sic): εἴτε γονατίζουμε εἴτε δὲν γονατίζουμε: κατ’ ἐπιλογή! Ἀποκλείει κάθε ἔννοια γονυκλισίας κατὰ τὶς ἀναστάσιμες καὶ ἐσχατολογικὲς στιγμὲς τῆς ἐκκλησιακῆς ζωῆς μὲ ἀντίκρυσμα «τὴν ἐκδίωξη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία». Πράγματι, σύμφωνα μὲ τὸν παραπάνω κανόνα, «ἡ ὄρθια στάση» κατὰ τὶς συγκεκριμένες ἀναστάσιμες στιγμὲς ἦταν τὸ προνόμιο ὅλων ἐκείνων ποὺ ἦταν σὲ πλήρη κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία, δηλαδὴ τῶν πιστῶν. Ἀλλὰ καὶ οἱ κατηχούμενοι, ὅπως καὶ οἱ διάφορες κατηγορίες τῶν μετανοούντων, ἐπίσης δὲν ἀποκλείονται ἀπὸ τὴν ἀπαγόρευση τῆς γονυκλισίας κατὰ τὶς ἡμέρες αὐτὲς καὶ ὑποβάλλονται στὸ κανονικὸ ἐπιτίμιο τοῦ ἀποκλεισμοῦ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.
http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2017/08/blog-post_72.html

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

ΕΥΛΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑ !

  Αποτέλεσμα εικόνας για εκκλησακια

Να αναγνωρίζετε την αδυναμία σας και να ζητάτε το έλεος τού Θεού!!!
 Είπε Γέρων: Μην καταπιέζετε εγωιστικά τον εαυτό σας, πάνω από τις δυνάμεις σας, και δημιουργείτε άγχος.
Ο Χριστός είναι στοργικός Πατέρας κι όχι τύραννος.
Τον φιλότιμο αγώνα μας χαίρεται ο Χριστός.
Εάν δεν μπορούμε να αγωνιστούμε πολύ ή καθόλου, τουλάχιστον να το αναγνωρίζουμε ταπεινά και να ζητάμε το έλεος τού Θεού.
 Εάν θα μας βοηθούσε και η μη αναγνώριση, ούτε και αυτή θα μας την ζητούσε ο Χριστός.
 Για να ακούσει κανείς το θείο μήνυμα τού Λόγου τού Θεού, για να αλλοιωθεί, πρέπει και ο ίδιος να γυρίσει το κουμπί του, στην ίδια συχνότητα, που εκπέμπει ο Χριστός δια τού Ιερού Ευαγγελίου, και να εφαρμόζει τις θείες Του εντολές με ευλάβεια.
 Άλλο ευλάβεια και άλλο ευσέβεια – όπως η Ορθόδοξη Ανατολική ευλάβεια διαφέρει από την Δυτική ευρωπαϊκή ευσέβεια!!!
 Η μεν ευλάβεια έχει θεία Χάρη, η δε ευσέβεια έχει ανθρώπινο μυαλό!!!

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Μεγαλυνάριο προ του Θεομητορικού Αυγούστου



Σαν την χελιδόνα πού μαζεύει στην αγκαλιά της τα χελιδονάκια και σαν το μέλι το γλυκύ πού τραβά τις μέλισσες από απόσταση, θα μας μαζέψει η Υπεραγία Θεοτόκος στον Ναό του Υιού της για να πανηγυρίσουμε την ανεκλάλητη ικανοποίηση και το αναφαίρετο προνόμιο, να απευθυνόμαστε στο θεομητορικό πρόσωπο της με μεγαλυνάρια παρακλητικά και με δοξαστικές παρακλήσεις!

Τώρα στο απόγειο του πλέον ηδύτατου και λαμπρού θέρους, μαζευόμαστε να χαρούμε την θαλπωρή την υπερκόσμια και την φυσική της χάρη.Ένα αίσθημα εξωπραγματικό ταυτόχρονα, σταλμένο από τις ουράνιες πηγές της μακαριότητας και τόσο φυσικό και επίγειο συνάμα, όσο η αγάπη και η εξάρτηση μας από την φυσική μας μητέρα.

Όταν ο Κύριος πάνω στον Σταυρό παρέδωσε την φροντίδα της Μητέρας Του, στον ηγαπημένο μαθητή και επιστήθιο Ιωάννη, ήταν σαν να μας κατέλιπε, σε μας στην εκκλησία, την φροντίδα και την στοργή της μάνας Του.
Ήταν σαν να μας άφηνε παρακαταθήκη και παραγγελία παρηγοριάς προς Αυτήν , πού δίστομος ρομφαία καταξέσκισε την μητρική της καρδιά, όταν είδε τον Γιό της σταυρωμένο και νεκρό.
Όμως αυτή η ελάχιστη στοργή και αγάπη πού δείξαμε ως άνθρωποι αδύναμοι και εγκόσμιοι στην μεγάλη και κοινή μητέρα, αυτή η λατρευτική σχεδον απόδοση τιμής στο αγνότατο πρόσωπο της, μετηλλάχθη σε στοργή άπειρη, σε αγάπη ουράνια, σε λατρεία και αφοσίωση ως προς μητρός προς τα τέκνα, από την Παναγία Θεοτόκο προς εμάς τους ολίγιστους.
Εμείς την βάλαμε στο μέσον της Εκκλησίας, εκεί ψηλά στην κόγχη του ιερού, να ενώνει γή και ουρανό και αυτή μας έβαλε μέσα στην ποδιά της, στην πανάγια σκέπη της. Και η φροντίδα η δική μας, έγινε φροντίδα δική της και αυτή πού ονομάσαμε πρώτη αδελφή και μάνα μας, έγινε η Μεγάλη μας Μητέρα, η ουράνια σκέπη, η πηγή κάθε στοργής και μέριμνας, η ακαταμάχητη προστασία και η θερμότερη μεσιτεία για όλους, από αμαρτωλού εβδελυγμένου έως αγίου, προς τον Υιο της.


Ο κάματος του βίου και τα πολυποίκιλλα πάθη, ο κλύδωνας ο αφόρητος της δυστυχίας και της ανθρώπινης περιπέτειας μας, μας καταπόνησε, μας εξάντλησε, μας εξουθένωσε.
Και πλάκωσε καύσωνας βαρύς και δαιμονική θύελλα , πού θέλησε να μας απολικμήσει σαν το στάχυ πού λυγίζει στον άνεμο και παραδίνεται σε λίγο στο πυρ.
Και εμείς βρήκαμε την όαση! Βρήκαμε το δέντρο το ευσκιόφυλλο για να ξαποστάσουμε και την χαρά και παρηγοριά για να ενισχυθούμε. Σε κάθε χαίρε πού της απευθύνουμε, εισπράττουμε εμείς ως αντίδοση την χαρά. Σε κάθε πτώση μας, ατενίζουμε την ανάσταση μας. Στην απελπισία μας βρίσκουμε εγγυήτρια και οδηγήτρια στα ασταθή βήματα μας και νερό ζωντανό να ξεδιψάσουμε στην κόλαση της απόγνωσης και της δίψας μας. Σε κάθε παράκληση λαμβάνουμε και εμείς την παράκληση πού θα πεί παρηγοριά, ως άλλον παράκλητον ευρόντες.

Τα δύο αυτά θρηνητικά και παρακλητικά ποιήματα πού τραγωδώμε στην χάρη της όλον τον Αύγουστο είναι γραμμένα από δύο τέτοιες ψυχές βασανισμένες και απελπισμένες, πού ψάχνουν να βρουν οδηγία, ανακούφιση, διασκέδαση κάθε ζάλης και ξεκούραση και γαλήνη στις προσωπικές τους περιπέτειες και αναζητήσεις.
Ο μικρός παρακλητικός κανόνας είναι ποίημα του ομολογητή Θεοστήρικτου και οσίου.Έζησε στην εποχή της εικονομαχίας και υπέφερε τα πάνδεινα για την ορθόδοξη πίστη. Η τύχη του λοιπόν και ο αγώνας του για την πίστη, ταυτίζεται σε αυτό το ποίημα πού λέγεται μικρά παράκλησις,με την εκάστοτε θλίψη και περίσταση παντός ορθοδόξου χριστιανού και δεν ξέρει από πού να πιαστεί, παρά - για να χρησιμοποιήσουμε την έκφραση ενός σύγχρονου αγίου- από το φουστάνι της παναγιάς, όπως το βρέφος αγκιστρώνεται στην ποδιά της μάνας του. Το κατανυκτικότατο αυτό ποίημα είναι επίσης συνοδός προσευχής και κραυγής προς σωτηρίαν σε κάθε θλίψη και περίσταση μας.

Ο μέγας παρακλητικός κανόνας είναι το ποίημα ικεσίας και η φωνή απόγνωσης ενός διωγμένου και από παντού αποκλεισμένου αυτοκράτορα της Νίκαιας, του δεσπότη Θεοδώρου Λάσκαρη. Το κατανυκτικό αυτό και μεγαλόπρεπο μελώδημα, είναι θα λεγε κανείς η ίδια η φωνή της πάσχουσας και αεί εσταυρωμένης ρωμηοσύνης, προς την Υπέρμαχο Στρατηγό της, από την οποία ζητά βοήθεια και αντίληψη. Γραμμένος και ψαλμωδημένος σε μια εποχή πού η τελευταία ορθόδοξη πραγματικά αυτοκρατορία εβάλετο από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, δεν είναι πιά η φωνή προς σωτηρία, ενός νεόπτωχου βασιλιά πλην άρχοντα, αλλά η απόγνωση του ευγενούς και περίδοξου χριστιανού, πού πάσχει και είναι αποκλεισμένος και πολιορκημένος, από τους κατώτερους στην ευγένεια και αλλότριους της αγάπης ανθρώπους και δαίμονες.Εμείς αναπέμπουμε παράκληση και ικεσία, είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο και αυτή πού είναι ταχεία εις αντίληψιν και άμεση εις βοήθεια , εισακούει και προστρέχει. Και διασκεδάζει τα νέφη των παθών και κατευνάζει την οξύτητα των πληγών και αποδιώκει κάθε πνευματικό και εγκόσμιο εισβολέα και παρέχει αφειδώς την αγάπη της, αυτή την ίδια την αγάπη πού ο κόσμος δεν γνωρίζει και δεν θα γνωρίσει ποτέ προς τον πάσχοντα και μοναχικό στο Πάθος του Ανθρωπο.

Όμως το δράμα δεν είναι προσωπικό και η προστασία δεν εξαντλείται σε περιπτώσεις. Η Παναγιά η Δέσποινα δεν είναι μόνο μεσίτις Θεού και Ανθρώπων. Επάξια κρατά τον τίτλο της Υπερμάχου Στρατηγού του Γένους μας και θεωρείται όχι άδικα φύλακας άγγελος της ελληνορθοδοξίας.
Επιτρέψτε μου μια υπερβολή, μια ταύτιση πού μπορεί να ξενίζει και να υπερβαίνει την κρίση την κοινή και την αντίληψη την συμβατική. Βλέπω ψηλά στην κόγχη του ιερού, εικονογραφημένη την δόξα της και δεν ξεχωρίζω τί εικονογράφησε εκεί ψηλά η πάσχουσα και ερωτοπαθής ρωμαίικη ψυχή. Την Παναγιά την Δέσποινα και Μάνα του Θεού ή αυτή την εικονιζομένη μέσα σε φωτοστέφανο και φέροντας στους κόλπους της τον δεσπότη Χριστό, Μάνα Ρωμηοσύνη;
Είναι λες και η αρχέγονη μητρική μορφή πού λατρεύτηκε από τούτο το γένος το θεοσεβές και πνευματοφύτευτο, το αρχαίο μητρικό πνεύμα, πού τιμήθηκε από όλους τους ποιητές της ρωμηοσύνης, από Ρωμανού οσίου του Μελωδού, έως και Σεφέρη και Ελύτη, να αποτυπώθηκε εκεί ψηλά, ως λατρευτικό σημείο και μοναδική θεότητα της ελληνορθόδοξης ψυχής.Βλέπω την Παναγιά και βλέπω την Ελλάδα. Και την Ελλάδα ατενίζοντας, την Θεοτόκο ένθρονη προσκυνώ, πού έχει στους κόλπους της τον Θεό, δηλαδή τον θείο Λόγο και φρικιώ και μεγαλύνω την τόση μεγαλοδωρία της στο γένος μας.

Όμως καταλίποντας τα θύραθεν και εγκόσμια , στην ημετέρα θεολογία την υψηλή επιστρέφω και μεγαλύνω την Κοίμηση και την Παναγία Μορφή της! Ποτέ άλλοτε ο θάνατος δεν τιμήθηκε τόσο και τόσο καμία μετάσταση δεν μεγαλύνθηκε. Ψάλλουμε τα επιτάφια και εορτάζουμε τα πασχάλια! Προσκυνούμε τα σάβανα και ατενίζουμε την ανάσταση!Τιμούμε την επι γης Μαριάμ και μεγαλύνουμε αυτή πού κατέχει τα δευτερεία της Τριάδος!Όντως ανέστη ο Υιός και Θεός της και από Χριστού θάνατος ουκ έτι κυριεύει του γένους των βροτών. Πώς θα μπορούσε λοιπόν η μητέρα της ζωής και η πηγή της σωτηρίας και ο ναός της θεότητας να κατέχετε από τον ηττημένο και παγγέλαστο θάνατο; Ομολογώ την μετάσταση και εορτάζω το δεύτερο πάσχα. Μεγαλύνω τον θάνατο και εορτάζω με χαρά την μετάθεση στην όντως ζωή. Και εγώ πού είμαι από τον θάνατο και την θλίψη καταπονημένος, εγώ πού δεν βρήκα χαρά και ελπίδα στον κόσμο, μπροστά στο θεομητορικό σκήνος πού εικονίζει το τέλος μιας ζωής, βλέπω ανάσταση και μακαριότητα και ατέρμονη χαρά και ζωή και φως και ελπίδα!

Τελειώνοντας, αυτό το σύντομο μεγαλυνάρι, επιθυμώ να κάνω μια διατράνωση χαρμονής!Η Θεοτόκος, μας έδειξε πόσο ψηλά και υπέρ των υψηλών έφτασε ο άνθρωπος. Όπως με την ανάβαση του ο Χριστός ενθρόνισε τον άνθρωπο πλάι στον Θεό, και η Θεοτόκος στο πρόσωπο της ουρανόν εποίησε τον άνθρωπο. Γιατί έγινε ο άνθρωπος Μαριάμ ναός της απεριχωρήτου και αχωρήτου θεότητος και έτι περισσότερο έγινε θεοτόκος ο άνθρωπος, θεός.
Κανείς δεν έδωσε αυτό το μεγαλείο και το προνόμιο στον άνθρωπο, πλην του θεομητορικού της προσώπού. Γι αυτό και πάσχω και φωνάζω και κραυγάζω το μεγαλείο όχι μόνο του Υψηλού Θεού, αλλά και του ταπεινού ανθρώπου, πού έγινε ουρανός και υπερ πάνω των ουρανών
. Και βλέπω τον διωγμό και την καταφρόνηση και την υπαγωγή του ανθρώπου σε ψηφίο υπολογιστικό και μονάδα χρηματιστική, σε δούλο παθών και έρμαιο ανθρωποφάγων και δυναστών και πάσχω και οργίζομαι! Γιατί μέτρον θέτω όχι το χρήμα και την κοινωνική θέση και την μωρόδοξη σοφία του κόσμου για να ορίσω τον άνθρωπο, αλλά αυτήν την θεοτοκία!
Και αυτή την μεγαλόδωρη πρωτόφαντη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, στο πρόσωπο της Παναγίας βλέποντας και ομολογώντας, φρίττω και χαίρομαι την θέση την υψηλή πού μπορεί να κατέχει ο άνθρωπος.Με αυτήν την υπευθυνότητα της επίγνωσης ας βαδίσουμε την μυστηριακή οδό της θεοτοκίας μέσα στην Εκκλησία. Γιατί ο καθένας από εμάς αξίζει πολλά περισσότερα, απ όσα τον έχουν πείσει οι παραδομένοι στον σατράπη σατανά πώς αξίζει. Σε αυτήν την οδό τελείωσης ας έχουμε μέτρο και οδηγό την Παναγία Μάνα μας.

https://proskynitis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_38.html