προσφατες αναρτησεις

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ


Ο συμβιβασμένος είναι ο ηθελημένος η ο εν άγνοια του υποκριτής, ο οποίος σιγά σιγά με καθημερινή προσπάθεια κατορθώνει να εισχωρεί όλο και περισσότερο στο χώρο των εικονικών άξιων, υλικών και πνευματικών, κι έτσι αναγκάζεται να συνηθίζει τον ρόλο του… Ανάλογα με την θέση που θέλει να κατακτήσει η να κρατήσει και τις σκοπιμότητες που θέλει να προωθήσει, αλλάζει διαθέσεις, σκέψεις, συμπεριφορές ακόμα και πιστεύω… 
Και επειδή αυτός ο τρόπος φέρνει πιο γρήγορα αποτελέσματα, ειδικά όταν κάποιος διαθέτει και την σχετική ευστροφία, ε τότε άντε να μας πείσουν οι άλλοι, ακόμα και Το Ευαγγέλιο, ότι ο σκοπός δεν Αγιάζει τα μέσα…

Τελικά, ο συμβιβασμένος, εκούσια η ακούσια, που αγωνίζεται να γίνει υποκριτής, αφομοιούμενος απ” την προσπάθεια – συνήθεια, εάν δεν γίνει αναίσθητος αυτοπυροβολώντας την συνείδησή του, γίνεται ένας εσωτερικά συγκρουόμενος αλαζόνας, δίψυχος, δίγνωμος, δίβουλος.
 
Προσπαθώντας ο ταλαίπωρος να κρατήσει ισορροπία πάνω σ” ένα αστήρικτο, ξεφτισμένο, έτοιμο να σπάσει σχοινί αυτογελοιοποιείται με τις κωμικές και σπασμωδικές κινήσεις που κάνει, μπροστά σ” ένα πλατύ κοινό που είναι μαθημένο να χειροκροτεί, αλλά συγχρόνως και να κοροϊδεύει… 
Παρατηρώντας με προσοχή τον συμβιβασμένο βλέπεις να πέφτει συνεχώς σε αντιφάσεις, λέγοντας άλλα την μια και άλλα την άλλη ώρα, περιστρεφόμενος σαν τον φούρνο του χότζα, προσπαθώντας βέβαια πάντα να επιχειρηματολογεί προκειμένου να στηρίζει λογικά την αληθοφάνεια των λόγων η των πράξεων του, με αποτέλεσμα να καταστρέφει την ομορφιά της ειλικρινείας και της Απλότητας, που συνιστούν την πραγματικότητα της αγάπης στις ανθρώπινες σχέσεις… 
Αλλά η κυριότερη καταστροφή του συμβιβασμένου είναι η πνευματική του αυτοκτονία… 
Δηλαδή, το να θυσιάζει στο βωμό της υποκρισίας και των σκοπιμοτήτων την πραγματικότητα του σκοπού της υπάρξεως του.  
Και σκοπός της ζωής είναι να προσπαθείς να γίνεις και να παραμένεις πάντα ελεύθερος…
ΑΜΦΙΑΝΟΣ /ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ/ΤΕΥΧΟΣ 140/2002