Κακόφημο ξενοδοχείο,
είναι η ζωή μας η πικρή,
και τούτο είναι το αστείο,
γιατί κι αυτή είναι μικρή.
Ξεθωριασμένα τα ντουβάρια,
και σκουριασμένη η ταμπέλα,
της ύπαρξης βαρέθηκα να βλέπω
τα κουφάρια,
σε βάσανο ατέλειωτο
σ΄ άσκοπο πήγαινε- έλα.
Του πόνου σέρνω το καρότσι,
καρτερικά μέσα στο πλήθος,
και περιμένω να νυχτώσει,
για να κλειστώ στης μοναξιάς το τείχος.
Να τους αφήσω όλους έξω,
να μην τους βλέπω, να γλυτώσω,
δεν θέλω άλλο πια να παίξω,
και την οργή μου να φιμώσω.
ΑΠΕΤΡΙΤΗΣ07ΜΑΡ2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου